سكوت رسانه‌ها در مقابل حلبچه؛ لكه ننگ تاريخ مدرن

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ ناكامي ارتش تا بن دندان مسلح عراق در تامين اهداف سردمداران رژيم بعث، فرماندهان اين ارتش را بر آن داشت تا پس از مشورت با كارشناسان عالي رتبه دولت‌هاي استكباري، به ويژه كارشناسان شيميايي شوروي سابق، استفاده از سلاح‌هاي شيميايي را نيز در كنار ديگر سلاح‌هاي جنگي مرگ بار خويش مورد توجه قرار دهند.

آنان براي اولين بار در تاريخ 23 دي ماه سال 59 به كاربرد، آزمايش و سنجش تاثير اين بمب‌ها بر رزمندگان كشور ما در محورهاي «هلاله» و «ني خزر» مبادرت ورزيدند و سپس در سال 1360، دامنه كاربرد اين سلاح‌ها را در جبهه‌هاي هويزه، تپه‌هاي الله اكبر، جسد نادري و خرمشهر نيز به صورت پراكنده آزمودند.

 

بي تفاوتي مجامع بين المللي، رژيم بعثي را در كاربرد سلاح‌هاي شيميايي عليه ايران جسورتر كرد. وسعت كاربرد عوامل شيميايي از طرف عراق در جنگ عليه ايران مسئولان سازمان ملل را بر آن داشت تا به رغم بي تفاوتي و كم توجهي‌هاي قبلي، نسبت به اعزام گروه كارشناسان خود به مناطق جنگي آلوده به عوامل شيميايي اقدامكنند.

 

اين گروه تحقيق، پس از بررسي و نمونه برداري عوامل پايدار شيميايي و مشاهده مجروحان و مصدومان شيميايي و اجسادمطهر شهيدان، كاربرد گازهاي شيميايي را تاييد كرد ولي با وجود اين، از اعلام رسمي كاربرد عوامل شيميايي به وسيله عراق طفره رفته و به كلي گويي پرداخت و اين امر خود تشويقي بر ادامه كاربرد اين عوامل از طرف رژيم بعثي عراق شد.

 

مقامات عراق كه از پشتيباني استكبار جهاني در اعمال غيرقانوني خود برخوردار بودند از تهديد براي به كارگيري سلاح‌هاي شيميايي يا حتي اقرار به كاربرد آن هيچ واهمه‌اي نداشتند.

 

 

منابع تامين كننده تسليحات شيميايي براي عراق، به طور عمده دو كشور انگلستان و آلمان غربي بودند افزون بر اين دلايل زيادي براي ارسال تسليحات شيميايي از كشورهاي آمريكا، يوگسلاوي سابق، بلژيك، اسپانيا، چين، آفريقايي جنوبي، شيلي و ايتاليا به عراق وجود دارد.

 

 

در جنگ تحميلي عراق عليه ايران، از طرف نيروهاي عراقي، انواع سلاح‌هاي شيميايي بر ضد رزمندگان، مردم غيرنظامي و حتي مردم عادي ايران و نيز شهروندان كردنشين به كار گرفته شد.

بسياري بر اثر حملات شيميايي به شهادت رسيدند و پس از گذشت سال‌ها از پايان جنگ هنوز آثار و جراحات ناشي از سلاح‌هاي شيميايي بر تن و جان جانبازان باقي مانده است.

در كنفرانس خلع سلاح‌هاي شيميايي كه دي ماه 1367 در پاريس برگزار شد از طرف كشور ايران اسنادي ارائه شد كه تعداد حمله‌هاي شيميايي عراق را از دي ماه سال 59 تا اسفند 1366 با هزاران قرباني معرفي مي كرد اما با اين همه تلاش‌ها و ارائه سندهاي محكم و قوي، اين كنفرانس فقط در يك بيانيه 6 ماده‌اي بدون ذكر نام عراق از كاربرد سلاح‌هاي شيميايي اظهار نگراني كرد.

 

 

در 27 اسفند ماه 1366 پس از آن كه شهر حلبچه به تصرف نيروهاي اسلام درآمد دولت عراق از جنگ افزارهاي شيميايي در حلبچه استفاده كرد كه طي آن 5000 نفر از مردم آن شهر مظلومانه كشته شدند و هزاران نفر با انواع بيماري‌هاي ناشي از سلاح‌هاي شيميايي چون خشكي قرنيه چشم، تنگي مجاري ريه، ورم‌هاي پوستي و هزاران درد ديگر مجروحان اين سلاح‌هاي شيميايي هستند.

 

گزارشات مفصلي از مجروحين جنگي شديد ناشي از (DNA) درباره نحوه عمل خردل بر روي ماده وراثتي اثرات مسموميت اين ماده بر مغز استخوان نشان مي دهد كه مجروحين حلبچه مستثني از اين عوارض شوم نيستند و اينك حلبچه كه با گازهاي سمي از طرف عراق بمباران شد به صورت شهري ويرانه و گوري سرگشاده بر جاي مانده است.

 

آيا هيچ از خود پرسيده‌ايد چرا بمباران اتمي شهرهاي ناكازاكي و هيروشيما و خرابي‌هاي گسترده‌ در اين دو شهر جزو حوزه سكوت رسانه‌هاي غربي نيست، اما بمباران شيميايي شهر كوچكي مثل حلبچه، حوزه سكوت آنها به شمار مي آيد.

پاسخ اين است كه غربي‌ها، بمباران و كشتار بيش از سيصد هزار ژاپني را توجيه كرده‌اند و گفته‌اند اين دو بمب اتمي موجب شكست جبهه فاشيسم و پايان جنگ جهاني شد اما اگر ابعاد فاجعه حلبچه، آن طور كه رخ داد افشا مي شد، اين پرسش براي افكار جهاني پيش مي آمد كه فن آوري توليد سلاح‌هاي شيميايي را كدام دولت‌ها در اختيار صدام؛ ديكتاتور و سفاك قرار داده‌اند تا شهروندان كشور خود را اين گونه قتل عام كند.

دولت‌هاي غربي، هيچ پاسخ قانع كننده‌اي براي مردم خود نداشتند از اين رو به اشاره آنها رسانه‌هاي اروپايي و آمريكايي در مقابل اين لكه ننگ تاريخ مدرن سكوت كردند البته سرانجام آن روز موعود فرا مي رسد كه مظلوميت قربانيان حلبچه دامن سياست مداران به ظاهر صلح طلب مرتبط با اين فاجعه را بگيرد و آنها را رسوا سازد.

 

جمهوري اسلامي ايران در پي استفاده وسيع رژيم عراق از سلاح‌هاي شيميايي و سكوت مجامع جهاني، بدون هيچ گونه اقدام تلافي جويانه‌اي تصميم گرفت براي افشاي اين جنايات ضد بشري و روشن شدن اذهان مردم جهان، مجروحان شيميايي را براي ادامه درمان به كشورهاي مختلف اعزام كند.

براساس آمار موجود در سال 1362، 58 نفر، سال 63، 3 نفر، سال 1364، 192 نفر، سال 65، 6 نفر، سال 1366، 44 نفر و در سال 1367، 53 نفر از مجروحان شيميايي كه شدت جراحات آنها بيشتر بود براي درمان به كشورهاي انگليس، فرانسه، آلمان، اتريش، هلند، سوئد، سوئيس، بلژيك، اسپانيا و آمريكا فرستاده شدند.

 

در حال حاضر ايالات متحده آمريكا جديدترين و خطرناك ترين روش توليد و كاربرد مواد شيميايي را در اختيار دارد.

 

توليد عوامل شيميايي دوگانه(مضاعف) عصبي، جديدترين شيوه است كه با صرف صدها ميليون دلار در سال 1986در آمريكا به مرحله توليد و انباشت رسيده است.

آمريكا كشوري است كه مي كوشد با فريب افكار عمومي ديگران را عامل شرارت و نقض حقوق بين المللي معرفي كند ولي روشن است كه خود زيانبارترين بمب‌ها و مواد شيميايي را توليد و در جهان منتشر مي كند و اين است هديه شوم قرن بيستم استكبار جهاني به بشريت./انتهاي پيام/