علم‌آموزي به دانش‌آموزان بي‌هيچ چشمداشت مادي !!!

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛  روپوش صورتي رنگ مدرسه توي تنش لق مي زند، كيف قهوه اي پسرانه اي از شانه هاي نازك دخترانه اش آويزان است، صداي تاپ تاپ كتاني سفيد چرك مردش سكوت ظهرگاهي كوچه هاي شهر را مي شكند، مي دود آنقدر كه زودتر از فرهاد به خيابان چهارم برسد و نمي رسد؛ فرهاد با چشم هاي نگران منتظر ايستاده با يك بغل كتاب و دفتر. به هم كه مي رسند كيف قهوه اي پسرانه از شانه هاي دخترك بلند مي شود. كتاب هاي آواره پسر مي رود توي كيف و پسرك به دو مي رود تا بموقع به مدرسه برسد.
 

فرشته و فرهاد يكي از ميليون ها كودكي هستند كه  هر روز ميهمان مدارس دولتي مي شوند، كيف و كتاب مدرسه شان كه مهيا باشد، خوب درس مي خوانند، مداد رنگي، كيف و حتي گاهي كفش هاي مشتركي براي رفتن به مدرسه دارند، اما درس مي خوانند چون پدر مي گويد بايد درس بخواني و براي خودت كسي شوي.
 

مدارس دولتي هر روز ميزبان هزاران فرشته هستند كه آمده اند، درس بخوانند؛ اگر سياست هاي خوب تخصيص امكانات علمي و آموزشي بگذارد؛ بچه هايي كه خود هزاران مشكل ريز و درشت اقتصادي دارند بايد از همين كودكي بخشي از مشكلات مدرسه را به دوش بكشند.

 

پاكت هاي كمك رساني به مدرسه هر ماه به دانش آموزان داده مي شود تا شايد بخشي از هزينه هاي مدرسه پرداخت شود. فرشته مي گويد: «گاهي پاكت كمك رساني را خالي برمي گردانم، گاهي پول تو جيبي ام را مي گذارم تا خجالت نكشم.» اما مدرسه دولتي بايد پابرجا بماند حتي به قيمت لابي زدن مدير براي گرفتن امكانات بيشتر
 

لابي زدن راهكار برخورداري از امكانات در مدارس دولتي
 

مرضيه مرداي، مدير يكي از مدارس ابتدايي ورامين از كمبود امكانات مدارس دولتي گلايه دارد؛ او مي گويد: وزير آموزش و پرورش قول داده بود كه حداقل نيمي از هزينه مصرفي سوخت مدارس پرداخت شود، ولي اداره آموزش و پرورش مي گويد هيچ بودجه اي براي اين كار تخصيص داده نشده؛ مي گويند خودتان برويد راه هايي براي به حداقل رساندن هزينه هاي مصرفي پيدا كنيد.
 

آنها مي گويند خودتان ساماندهي كنيد، اما مگر مي شود كلاس هاي گرم را تنها به بهانه كمبود هزينه سرد كرد يا بچه ها را براي استفاده از تنها آبخوري كوچك و پر هياهوي مدرسه محدود كرد؛ غير از اين راه ناعادلانه دو راه ديگر پيش روست؛ بايد از روش رايج پارتي استفاده كرد.

 

مرضيه مرادي مي گويد: بعضي مديران مدارس در اداره آموزش و پرورش پارتي دارند و مي توانند امكانات بيشتري را به مدرسه جذب كنند
 

اين مدير مدرسه از تلاش بي وقفه اش براي گرفتن يك دستگاه تكثير از اداره آموزش و پرورش مي گويد و مي گويد آنها به من گفتند ما دستگاهي نداريم، ولي در اداره كه قدم بزني هر اتاق حتي اگر يك نفر در آن كار كند يك دستگاه تكثير دارد؛ اين عدالت نيست، بالاخره ما مجبور شديم با كمك اوليا يك دستگاه تكثير براي مدرسه بخريم.
 

اين مدير مدرسه از پارتي بازي استفاده نمي كند، اما چاره اي ندارد براي حل مشكلات مدرسه حداقل از پدر و مادرهاي بچه ها كمك بگيرد.

 

او مي گويد: سال گذشته هزينه هاي مصرفي مدرسه سه ميليون تومان شد، در حالي كه اداره آموزش و پرورش تنها 900 هزار تومان در اختيار من قرار داد؛ در اين صورت ما چاره اي جز كمك گرفتن از والدين نداريم؛ اگر چه مي دانيم آنها خود هزاران مشكل كوچك و بزرگ دارند كه بايد حل شود.
 

مرضيه مرداي از توزيع ناعادلانه امكانات در مدارس دولتي گلايه دارد، او مي گويد: امكانات هست، ولي به تمام مدارس داده نمي شود، بنابراين دانش آموزان بسياري از مدارس دولتي از كمبود امكانات رنج مي برند.
 

 

در اين ميان مدارسي هم هستند كه به مدد پول هاي هنگفت والدين بچه ها امكانات علمي و آموزشي  خوبي در اختيار دانش آموزان قرار مي دهند.

 

پدر و مادران در هر سال تحصيلي بخش زيادي از درآمد خود را در اختيار مدارس غيرانتفاعي قرار مي دهند و فراموش كرده اند كه بر اساس ماده 30 قانون اساسي دولت موظف است وسایل آموزشی و پرورش رایگان را برای همه ملت تا پایان دوره متوسطه فراهم سازد و وسایل تحصیلات عالی را تا سرحد خودکفایی کشور به طور رایگان گسترش دهد.
 

تحصيل رايگان يكي از مواد اصلي قانون اساسي است كه با جان گرفتن مدارس غيرانتفاعي به عنوان نماد تبعيض در آموزش و پرورش هر روز بي رنگ مي شود.

 

نسترن، دانش آموز سال اول راهنمايي يك مدرسه دولتي در كرج است؛ او كه پنج سال دوره ابتدايي را در مدرسه غير انتفاعي تحصيل كرده، مي گويد: معلم هاي مدرسه غير انتفاعي مهربان تر هستند، در مدرسه دولتي حتماً بايد دختر خوبي باشي اگر دختر خوبي نباشي معلم ها جلوي همه دعوايت مي كنند.
 

احترام به بچه ها و حفظ آبروي آنها حتي اگر دانش آموز تنبلي هم باشند يكي از خواسته هايي است كه پدران و مادران دانش آموزان از معلم ها مي خواهند.

 

در مدارس غيرانتفاعي  سر و كار داشتن با تعداد كمي دانش آموز و فراغت بال معلم به جهت برخورداري از حقوق و امكانات مناسب، باعث شده معلمان رفتار مناسب تري با دانش آموزان داشته باشند.
 

نسترن صنوبري، دانش آموز سال اول راهنمايي مي گويد: در مدرسه غيرانتفاعي اگر نمره بدي مي آورديم با والدينمان تماس مي گرفتند و يا برايشان نامه مي نوشتند، ولي در مدرسه دولتي جلوي همه بچه ها بر سر دانش آموز تنبل يا مادرش فرياد مي كشند.
 

او از امكانات آموزشي كلاس هاي فوق برنامه، آموزش زبان انگليسي و بسياري از مهارت هايي مي گويد كه با آمدن به مدرسه دولتي از آن محروم شد.

 

حافظه خوب تاريخي مان بار ديگر خاطره تلخ مدارس ملي دوران رژيم شاهنشاهي را در يادمان زنده مي كند؛ مدارسي كه تنها دانش آموزان متمول حق تحصيل در آن و استفاده از امكاناتش را داشتند.

 

حال كه ماده 30 قانون اساسي صراحتاً از تحصيل رايگان حرف مي زند چه بر سر ما آمده كه امكانات آموزشي و حتي نوع رفتار با كودكان آينده ساز اين مرز و و بوم را وابسته به پول والدين آنها مي دانيم؟!