رئیس جمهور با هوشمندی و ذکاوت خدادادی خود ...

به گزارش گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»، دكتر علی زارعی نجفدری، مشاور رئيس جمهور در يادداشتي پيرامون روز سوال از رئيس جمهور مي نويسد: از زمانی که سؤال از رئیس جمهور در صحن علنی مجلس طرح شد، گمانه زنی ها پیرامون این روند منطقی مصّرح در قانون اساسی آغاز گشت و زمانی که سیاست بازان این مسئله را به پروژه ای سیاسی تبدیل کردند، دو نگاه عمده نسبت به این پروژه سیاسی بوجود آمد که همان موقع به دوستان می گفتم هر دو نگاه اشتباه است. یک نگاه، سؤال از رئیس جمهور را تابوئی عنوان نموده و این حرکت نمایندگان سؤال کننده را نوعی تابو شکنی ادعا می نمودند. نگاه دیگر، که دغدغه مندان نظام و حامیان رئیس جمهور و دولت را تشکیل می دادند، سؤال از رئیس جمهور در صحن مجلس را نوعی بدعت عُرفی و تضعیف رئیس جمهور و دولت عنوان نموده و نگران بودند. البته نوع کنشها و واکنش های غیر متعارف و گاهاً خام و نپختة برخی از سؤال کنندگان بر این ادعا و نگرانی می افزود.

هرچه به جلسه سؤال نزدیک تر می شدیم آن ادعاها پر رنگ تر و این دغدغه ها بیشتر می شد تا اینکه وقتی رئیس جمهور برای حضور در مجلس و پاسخ به سؤالات اعلام آمادگی نمودند، ابتدا مدعیان، این اعلام آمادگی را یک تاکتیک و غیر واقعی تلقی کردند ولی بعد از مدتی که فهمیدند این اعلام آمادگی رئیس جمهور جدّی است، از برج عاج پائین آمده و تابو شکنی را به امری عادی تعبیر کردند.

در اینجا نوع نگاه، چگونگی ورود به مسئله و رفتار رئیس جمهور که مورد سؤال قرار گرفته بود می توانست موضوع را به عرصة فرصت برای نظام و یا تهدید برای نظام تبدیل کند.

علیرغم اعلام آمادگی رئیس جمهور برای حضور در جلسه علنی چهارشنبه 24 اسفند 1391 مجلس و چند روز مانده بود به آن جلسه، مجدداً گمانه زنی ها در رفتن یا نرفتن رئیس جمهور بالا گرفت و برخی از سؤال کنندگان و چهره های همسو با آنان، با تغییر لحن گفتار و مواضع، به نوعی سعی کردند این پیام را برسانند که اگر رئیس جمهور نخواهد در مجلس حاضر شود، ما اصراری نداریم و در واقع نوعی عقب نشینی محسوسی را از خود نشان دادند. علت این عقب نشینی هم کاملاً مشخص بود. زیرا در این مدت بیش از یکسال هرچه خواستند و توانستند علیه رئیس جمهور گفتند و فضا سازی کردند و دیگر حرفی نمانده بود که در جلسه سؤال از رئیس جمهور بگویند. ولی از آن طرف، نمی دانستند سکوت رئیس جمهور در مقابل این فضا سازیهای مخرّب، چه معنایی دارد و رئیس جمهور که غالباً دستش برای پاسخگویی پُر است با کدام پوشه وارد مجلس خواهد شد.؟

واقع قضیه اینکه بنده علیرغم اینکه سؤال از رئیس جمهور را حق قانونی مجلس دانسته و موضوع را عادی تلقی می کردم، در عین حال دغدغه داشتم که چه پیش خواهد آمد و این مسئله برای نظام چه هزینه هایی در پی دارد تا اینکه چند روز مانده به جلسه سؤال در صحن مجلس، حضوراً دغدغه ها را با رئیس جمهور در میان گذاشتم و پرسیدم که در رابطه با موضوع سؤال نمایندگان چگونه عمل خواهند کرد که جناب آقای دکتر احمدی نژاد با طمأنینه و آرامش خاطری مثال زدنی فرمودند " در جلسه سؤال نمایندگان حضور خواهم یافت و به همة سؤالات پاسخ خواهم داد" ، و ادامه دادند، " بعضی ها از من می خواهند بروم در مجلس و برخی از ناگفته ها را بگویم و بزن و  بگیری راه بیاندازم ولی من اینگونه عمل نخواهم کرد. من مصالح نظام را بالاتر از همة حق و حقوق خود و دولت می دانم" بعد از این صحبت و گفتگو، اطمینان یافتم نوع ورود دکتر به مسئله، بسیاری از تهدیدها را به فرصت تبدیل خواهد نمود و خوشبختانه همینطور هم شد.

تسلط و طمأنینه دکتر احمدی نژاد در حرکتی که آتش تهیه آن بیش از یکسال تدارک شده بود و بدخواهان نظام و ولایت برای آن، ماجراها تدارک دیده بودند و انتظار رویارویی احمدی نژاد با مجلس را می کشیدند و درگیری قوای سه گانه با یکدیگر را آرزوی می کردند، نقش بر آب شد.

رئیس جمهور با هوشمندی و ذکاوت خدادادی خود، نوع گفتار خود و فضای مجلس را به گونه ای مدیریت نمودند که شیرینی انتخابات نهم مجلس و در آستانة سال نو بودن، کام شیرین مردم تلخ نگردد. از اینرو دکتر احمدی نژاد با قدرت منطق مطایبه، استادانه و سیاست ورزانه به خوبی توانستند مسئله ای که می رفت به تهدیدی علیه دولت و نظام تبدیل شود را به فرصتی بی نظیر برای نظام تبدیل کنند.

اگر چه این پروژه با نگاه سیاسی کاری و بازی سیاسی توسط برخی از سیاست بازان ناپیدا آغاز شده بود ولی دکتر احمدی نژاد در برخورد با این پروژه سیاسی، از درِ مقابله به مثل بر نخواست، بلکه از درِ منطق و استدلالِ همراه با مطایبه، سیاست ورزی و سیاستمداری نموده و نشان دادند که در عرصة سیاست باید با منطق و استدلال، سیاست ورزی و سیاستمداری نمود، نه بازیگری سیاسی!

آنچه مسلم است اینکه در جلسه علنی سؤال از رئیس جمهور در مجلس، چیزی به نام بُرد و باخت موضوعیت پیدا نکرد و نتیجة قطعی معادله در این جلسه، نتیجة" بُرد – بُرد" برای مجلس و دکتر احمدی نژاد بود. بُرد مجلسیان از آن جهت که توانستند در راستای رسالت نظارتی خود، دامنة نظارت خود را تا سؤال از رئیس جمهور ارتقاء داده و بالا ببرند و بُرد رئیس جمهور از آن جهت که با حضور بدون پیش شرط و عذر و بهانه در مجلس و ارائه پاسخ به همة سؤالات نمایندگان، توانستند اولاً : همة فضاسازی مخّرب چند سالة خودیهای ساده اندیش و بدخواهان مرموز که در طرح مسئله موهوم قانون گریزی رئیس جمهور القاء شبهه می کردند را عملاً خنثی و رشتة چند ساله آنها را یک شبه پنبه نمایند. ثانیاً: مسئله ای که می رفت به تهدیدی برای نظام منجر شود را به فرصتی بی نظیر تبدیل کنند. ثالثاً: نمادی از مردم سالاری دینی که ولایت امر  بر آن تأکید می فرمایند را به منصة ظهور رسانده و عملاً تبعیت از ولایت در التزام به مردم سالاری دینی را به رخ جهانیان بکشانند. رابعاً: نیشترهای بدخواهان کینه توز و برخی از خودیهای ساده انگار و سطحی نگر در القاء شبهه باز شدن زاویه بین رئیس جمهور و ولایت را که می رفت به زخمی کهنه و بدخیم تبدیل شود را نیش زدایی نموده و خنثی نمایند.

حال باید دو مسئله را بیش از هرچیز مراقبت نمود. اول آنکه مراقبت نمود تا بدخواهان کینه توزِ از در رانده شده با وساوس، از پنجرة ماجراجوئی ماجراجویان و ساده اندیشی برخی از خودی ها وارد نشوند و دوّم اینکه حالا که این پروژه به فرصتی برای نظام تبدیل گشت، به پروسه ای ماندگار برای نظام تبدیل گردد.