امروز آرمان ها و آرزوهاى امام (ره) از هر چيز ديگر زنده‏تر است

بسم‏اللَّه‏الرّحمن‏الرّحيم‏

حقيقتاً براى انسان بزرگ و شخصيت بى‏نظيرى مثل امام عزيز و بزرگوارمان، جا دارد كه برگزيده‏ترين انسانها و هوشمندترين ذهنها و صافترين و پاكترين دلها و جانها، از احساس تعظيم و تكريم سرشار شوند. فرق است ميان شخصيتى كه به خاطر مقام و سمت ظاهريش مورد احترام و تجليل واقع مى‏شود، و كسى كه شخصيت و عظمت و عمق وجود و آراستگيهاى گوناگون او، هر انسان بزرگ و قوى و هوشمندى را به تعظيم و تجليل و ستايش و تكريم وادار مى‏كند. امام عزيز ما، از اين نوع انسانها بود.

امام(ره)، خصلتهاى گوناگونى داشت: بسيار خردمند و عاقل و متواضع و هوشيار و زيرك و بيدار و قاطع و رئوف و خويشتندار و متقى بود. نمى‏شد حقيقتى را در چشم او واژگونه جلوه داد. داراى اراده‏يى پولادين بود و هيچ مانعى نمى‏توانست او را از حركت باز دارد. انسانى بسيار دلرحم و رقيق بود؛ چه در هنگام مناجات با خدا كه از خود بى‏خود مى‏شد، و چه در هنگام برخورد با نقطه‏هايى از زندگى انسانها كه به‏طور طبيعى دلها را به عطوفت و رأفت وادار مى‏كند. انگيزه‏هاى نفسانى، جاذبه‏هاى مادّى، هوى‏ها و هوسها، نمى‏توانست به قله‏ى رفيع وجود باتقواى او دست‏اندازى كند. او امير هوى‏ها و خواهشهاى خود بود؛ ولى خواهشها بر او حكومت نمى‏كردند. صبور و بردبار بود و سخت‏ترين حوادث در اقيانوس عظيم وجود او، تلاطم ايجاد نمى‏كرد.

نوع دشمنيهايى كه عليه نظام ما مى‏شد، در تاريخ نظامهاى انقلابى دنيا بى‏سابقه است. در كجا سراغ داريد كه بلوك شرق و غرب متفقاً با همديگر تصميم بگيرند به دولتى كمك نكنند و به دشمن او كمك برسانند؟! معمولاً اين‏گونه است كه اگر به كشورى توسط قدرتى فشار وارد شد، بلوك ديگر با كمكهاى خود سعى مى‏كند فشار وارد شده را خنثى كند. كشور ما در دوران سختيهاى خود، از هر دو بلوك تحت فشار بود. هشت سال جنگ تحميلى، مصداق بارز اين‏گونه فشارهاست.

در چنين شرايط سخت و دشوارى، ما كه مسؤوليت اداره‏ى كشور را برعهده داشتيم، به او پناه مى‏برديم. آن بزرگوار مثل اقيانوسى عميق و آرام بود و هيچ تلاطمى در او تأثير نداشت. با نگاه به او، به آرامش مى‏رسيديم و مشكلات بزرگ را كوچك مى‏يافتيم. هر كدام از اين خصوصيات مهم، به تنهايى كافى بود كه از دارنده‏ى آن، يك انسان بزرگ بسازد. امام عزيز ما تمام اين خصلتهاى ارزنده را يكجا در خود داشت.

من قادر نيستم خصلتهاى انسانى و والاى اين مرد بزرگ را كه مثل خورشيد در تاريخ ايران درخشيد، توصيف كنم. سالهاى متمادى خدمت امام بودم. از سال 37 با ايشان آشنا شدم و به درس او مى‏رفتم. در دوره‏هاى مختلف زندگى و در بحرانهايى كه پيش مى‏آمد، رفتار حساب‏شده‏ى آن مرد را ديده بودم. اين انسان استثنايى، اصلاً از نوع مردم زمان ما نبود. واقعاً نمى‏توانم خصلتها و خصوصيات اين مرد بزرگ را توصيف كنم.

حالا كه خورشيد فروزان وجود او به افول گراييده و ديگر در اين دنياى ظلمانى نيست، كسانى كه تا ديروز به چشم انكار و عناد نگاهش مى‏كردند، اكنون به ذكر فضايل و مناقب او زبان باز كرده‏اند! حرفهايى كه در اين چند روز توسط خبرگزاريها و شخصيتهاى سياسى جهان زده شد، واقعاً عبرت‏انگيز است. اينها تا يك هفته پيش حاضر نبودند درباره‏ى امام اين حرفها را بزنند؛ اما امروز اين حقايق را مى‏گويند و اعتراف مى‏كنند!

من دوران بعد از پيروزى انقلاب تاكنون را به خاطر حضور امام(ره) در اين ده سال، يك دوران استثنايى مى‏دانم. انقلاب و مردم و هدفها و دشمنيهايى كه با ما مى‏شد، نيز استثنايى است؛ ولى از همه استثنايى‏تر، امام(ره) است كه متأسفانه امروز از وجود او محروم هستيم. او نعمت بسيار بزرگى بود و افسوس كه از دست ما رفت؛ آن هم در حالى كه دنياى اسلام هنوز به رهبريها و هدايتها و شخصيتى كه او در انسانهاى مظلوم و مستضعف و ملتهاى تحقيرشده‏ى دنيا مى‏دميد، احتياج داشتند.

امروز جمعى از رهبران نهضتهاى بزرگ و معروف اسلامى دنيا براى ابراز همدردى خود، با من ملاقات داشتند. اى كاش حرفهاى آنها عيناً ضبط شده بود و به گوش مردم ما مى‏رسيد، تا مى‏ديدند كه چگونه امواج ساطع‏شده از آن كانون جوشان و خروشان و آن مركز بى‏نظير نور و حرارت، به مسلمانان و انسانهاى مظلوم و مستضعف و تحقيرشده‏ى دنيا جان و روح و قدرت داده است و توانسته‏اند در برابر سيل تهاجمها و دشمنيها ايستادگى كنند. همين چهره‏هاى معروف نهضتهاى اسلامى لبنان، فلسطين، افغانستان و كشورهاى ديگر كه اسم آنها را شنيده‏ايد، به من مى‏گفتند: ما يتيم شديم. حقيقتاً هم همه‏ى ما يتيم شده‏ايم و ثقل عظيمى را از دست داده‏ايم.

برادران عزيز ارتشى و نظامى! شخصيت هر انسانى، غير از عوامل و عناصرى كه وجود خارجى و ظاهرى او را تشكيل مى‏دهد - مثل جسم و ذهن و روحيات و خصلتها و خلقيات - مقوّمات ديگرى نيز دارد كه گاهى نسبت به آن عناصر و عوامل، جنبه‏ى زيربنايى دارد؛ مانند افكار و جهان‏بينى و ديدگاهها. همه‏ى جهان‏بينى‏ها نمى‏توانند انسانى مثل امام(ره) تربيت كنند. آن كسى كه به خدا، قيامت، حضور در برابر پروردگار، زندگى پس از مرگ، شهادت و توكل معتقد است، در دنيا به گونه‏يى عمل مى‏كند، و كسى كه فاقد اين جهان‏بينى است، طور ديگر رفتار مى‏كند. پس، جهان‏بينى هر انسانى، در تشكيل شخصيت او تأثير اساسى دارد.

يكى از اين مقوّمات، تعيين محدوده‏ى هدفهاست. عمل و شعاع حركت و كشش ادامه‏ى راه، بسته به نوع هدف و محدوده‏ى آن، متفاوت است. هدفهاى بزرگ، به خودى خود، حركتها و شخصيتهاى بزرگ را توليد مى‏كند. هدفها و آرمانها و افكار و تأملات انسان درباره‏ى زندگى و جامعه و آينده و وظايف بشر، عناصر سازنده‏ى شخصيت انسان است.

اگرچه امام(ره) عوامل و عناصر و مقوّماتى كه وجود ظاهرى او را به وجود مى‏آورد و تشكيل مى‏داد، با خود برد، اما افكار، آرمانها، جهان‏بينى، هدفها، توصيه‏ها، راهها و ابزارها را در اختيار ما گذاشت. هم‏اكنون بخش عظيمى از شخصيت امام در اختيار ماست. آرمانهاى اعلام‏شده به وسيله‏ى او، برترين و بالاترين آرمانهاست. ما بايد اينها را دنبال كنيم. ملتى كه اين‏طور بر سر و سينه مى‏زنند و اشك مى‏ريزند و دل در سينه‏هاشان تاب ماندن ندارد و هركدام اگر مى‏توانستند، همه‏ى دنيا را مى‏دادند، تا امام را يك لحظه‏ى ديگر به حيات برگردانند، اينها دنبال افكار امام(ره) هستند و او را به خاطر فكر و ايده و آرمان و راه و مجاهدت و مقاومتش دوست مى‏دارند. ما بايد آرمانهاى اين مردم و شما رزمندگان را نگهداريم.

آن افسر جوانى كه صاحب زن و دو بچه است و پدر و مادر آرزومندى دارد كه دوست مى‏داشتند بچه‏ى آنها لباس افسرى بپوشد و به او نگاه كنند و لذت ببرند، همچنين وسيله‏ى آسايش و رفاه او در حد معقولى فراهم بوده است، به جبهه‏ى جنگ مى‏رود و فرمانده‏ى گردان مى‏شود؛ گذشتِ شب و روز و هفته و ماه را نمى‏شناسد و به گرد و غبار و گرسنگى و تشنگى و جيره‏ى جنگى فكر نمى‏كند و همه‏ى اينها را با آغوش باز مى‏پذيرد. صدبار گلوله‏ى توپ جلوى پايش، پشت سرش، پشت چادرش و پشت سنگرش منفجر مى‏شود، ولى از حضور در جبهه پشيمان نمى‏شود و حتّى به زندگى راحت در تهران يا شهرستان هم متمايل نمى‏گردد. بعد هم در يك عمليات كه احساس مى‏كند نيروهاى او احتياج به تقويت روحى دارند، بلند مى‏شود و تفنگش را برمى‏دارد و راه مى‏افتد و در كنار نيروهايش، عليه دشمن مى‏جنگد و همان‏جا هم به شهادت مى‏رسد.

اگر اين شخص، آن جهان‏بينى و آرمان را نداشته باشد، اين كار را نمى‏كند. پدر و مادر او، به جاى اين‏كه گريه كنند و اشك بريزند و پيش من و يا ديگران بروند و گله و شكوه كنند و نوازش بطلبند، مقاوم مى‏ايستند و سينه‏ى خود را سپر مى‏كنند و در شهادت پسر رشيد و جوان و اميد زندگيشان، شيرينى پخش مى‏كنند؛ بعد هم مى‏گويند اگر پسرهاى ديگرى هم داشته باشند، به جبهه مى‏فرستند!

فقط با آرمانهاى امام(رضوان‏اللَّه‏تعالى‏عليه) است كه چنين افرادى با اين‏گونه جهان‏بينى و عمل پيدا مى‏شوند و بدون آن اصلاً امكان ندارد. امروز آرمانها و آرزوهاى امام، از هر چيز ديگر زنده‏تر است؛ دنيا هم از آنها مى‏ترسد. خبرگزاريهاى جهان و محافل تحليل‏گر سياسى، ايران را زير ذره‏بين گذاشته‏اند و لحظه‏به‏لحظه تحليلى را منتشر مى‏كنند. آنها بدروغ مى‏گويند رهبر جديد چنين و چنان خواهد كرد؛ بعد كه ديدند آن‏گونه نشد و راه و هدف ما، راه و هدف امام است و توصيه‏هاى او را به كار مى‏بنديم و همواره او را معلم خود مى‏دانيم، لحن گفتارشان عوض شد! آنها از شخص امام، به خاطر آن آرمانها مى‏ترسند. ما همان راهى را كه آن بزرگوار رفت، ادامه خواهيم داد؛ زيرا برتر و والاتر و شيرينتر و مقدستر و شايسته‏تر از آرمانهاى او سراغ نداريم.

برادران ارتشى و سپاهى و بسيجى و نيروى انتظامى، با بقيه‏ى ملت ايران از يك نظر تفاوت دارند، و به تعبير بهتر، از يك امتياز برخوردارند. اميتازشان اين است كه امام(ره) با اين‏كه رهبر همه بود، ولى مستقيماً فرمانده‏ى آنها بود. من بارها به ارتشيها گفته‏ام كه غير از دوران پيامبران، فرمانده‏ى كل قواى عارف و حكيم و عاشق و الهى در دنيا سراغ نداريم.

امروز در جهان، فرماندهان نيروهاى مسلح، غالباً خشنتر و متقلبتر از ديگران هستند و بِزور و يا از طريق غصب و وراثت، در مركز فرماندهى قرار گرفته‏اند. آن‏جا هم كه رؤساى كشورها فرضاً با انتخابات و شيوه‏ى دمكراسى سر كار آمده‏اند، آدمهاى معمولى‏يى هستند با همان احساسات و هوى‏ها و هوسها و ضعفهاى بى‏شمار، كه ما زندگى و روحياتِ بسيارى از آنها را از نزديك ديده‏ايم و مى‏شناسيم.

ما در هيچ جاى دنيا - نه امروز و نه در گذشته - نيروهاى نظامى‏يى را سراغ نداريم كه تحت فرماندهى انسانى معنوى و الهى و عارف و داراى رقيقترين احساسات بشرى و در عين حال با قاطعيت و صلابتى كه هيچ فرماندهى در دنيا از آن برخوردار نيست، به حراست و دفاع از ناموس و حيات شرافتمندانه‏ى ملت در مقابل تجاوزگران بپردازد.

برادران عزيز، ارتشيان و نيروهاى مسلح! شما بايد در راه هدفهاى الهى، معنويتر و پاكتر و بى‏آلايش‏تر و مصممتر از مردم عادى باشيد؛ چون تحت فرماندهى انسان والايى قرار داريد. اين فرمانده‏ى بزرگ، بيشتر از هر كسى به گردن ارتش حق دارد. البته كشورهايى در دنيا وجود دارند كه ارتش آنها براى مردم محبوبند، اما چنين چيزى در گذشته‏ى ايران سابقه نداشته است. امام ارتش را محبوب مردم كرد، و الان شما ارتشيها مورد محبت مردم هستيد و مردم از صميم دل شما را دوست دارند.

او تا لحظه‏ى آخر از ارتش دفاع كرد. بعد از آتش‏بس تا همين اواخر، بارها بر سر قضاياى مختلف و طرحهاى گوناگون كه از سطوح متوسط پيشنهاد مى‏شد و گاهى هم جنجال‏برانگيز بود و اگر اجرا مى‏شد، هويت ارتش را به خطر مى‏انداخت، ايستادگى كرد و با يك سخن و حركت قاطع، همه را نفى كرد.

سعى كنيم تا آن‏جا كه ممكن است، با استفاده از عناصر معنوى و بهره‏گيرى از افكار و رهنمودهاى او، شخصيت اين بزرگمرد كم‏نظير تاريخ را ارج نهيم و از زحماتش قدرشناسى كنيم. خوشبختانه او در زمان ما حضور داشت؛ توانستيم او را ببينيم و سخنش را بشنويم. حركات و وجنات و نگاه پُرمعنا و چهره‏ى نورانيش را - كه در تاريخ، نقلِ مانند او را شنيده بوديم - در اين زمان به چشم خود ديديم و لمس كرديم.

انصافاً ارتش ما، ارتش بسيار والايى است. امتيازهاى زيادى در شما وجود دارد كه در ديگران نيست. شما ارتشى هستيد كه ده سال براى كشور و ملت خود جنگيده‏ايد. كمتر ارتشى در دنيا اين‏گونه است. خيلى از ارتشهاى دنيا، در متن بحرانها قرار نگرفته‏اند و يا لااقل شرايط دشوارى نداشته‏اند و امتحانى اين‏چنين به مردمشان نداده‏اند. شما با وجود شرايط دشوار، ده سال جنگيديد. جنگ تحميلى، هشت سال طول كشيد؛ اما شما با دشمن ده سال جنگيديد؛ زيرا قبل از شروع جنگ تحميلى، ارتش در جبهه‏ها بود.

از هفته‏ى اول پيروزى انقلاب و از ماجراى پادگان مهاباد، ارتش فعاليت داشت. من از نزديك شاهد حضور نيرومند ارتش بوده‏ام و پادگانها و خطوط و قرارگاههاتان را ديده‏ام. انسانهاى وارسته‏يى وجود داشتند كه هفت سال خانه‏ى آنها سنگر، و ويلايشان چادر بيابان بود. خلبانهاى شجاع، كادرهاى پروازى و غيرپروازى نيروى هوايى، عناصر نيروى دريايى در شرايط سخت دريا، جبهه‏هاى زمينى، بخشهاى پشتيبانى، مثل دستگاههاى صنايع و آموزشگاهها و امثال آنها، حقاً و انصافاً امتحان خوبى دادند. من اين نكته را با قوّت و قدرت مى‏گويم و به خاطر ملاحظه‏ى حال و دل كسى آن را مطرح نمى‏كنم.

كمتر دستگاهى مثل ارتش، مورد توجه دشمن بود. راديوهاى بيگانه، شايعات گوناگون، سازمانهاى پليد و خبيث و مأيوس، مزدورهاى امريكا و بعضى كشورهاى ديگر، ارتش را هدف گرفتند، تا در آن نفوذ و رخنه كنند و به اهداف خود برسند. بنابراين، كمتر جايى تاكنون هدف اين‏همه خباثت و بدجنسى دشمن قرار گرفته است. با وجود همه‏ى اينها، شما محكم ايستاديد و حركت خود را ادامه داديد و عناصر ناباب را مثل دندان فاسد دور انداختيد و پشت سرتان را هم نگاه نكرديد. اينها امتحانات بسيار خوبى بوده است كه شما داده‏ايد.

ارتش، محبوب مردم و ماست. من ارتش را از صميم قلب دوست مى‏دارم؛ چون آن را تجربه كرده‏ام و تواناييهاى او را ديده‏ام. آن‏جا كه از او توقعى مى‏رود و بايد خودش را نشان دهد، فداكارى مى‏كند و وظيفه‏اش را انجام مى‏دهد. خوشبختانه امام عزيز(ره) جانشينى فرماندهى كل قوا را برعهده‏ى انسان خوبى گذاشتند؛ من هم تأييد خواهم كرد. برادر عزيزمان جناب آقاى رفسنجانى، حقيقتاً از چهره‏هاى مغتنم و ارزنده و ممتاز ما هستند. در آن روز كه اين مسؤوليت به ايشان سپرده شد، خوشحال شدم؛ امروز هم از اين‏كه همان مسؤوليت را داشته باشند، خوشحالم.

آنچه را كه امروز مى‏خواهم بر آن تأكيد كنم، اين است كه تا آن‏جا كه مى‏توانيد، آمادگيهاى خود را زياد كنيد. البته منظور اين نيست كه در آينده جنگى رخ خواهد داد؛ خير، وقوع اين مسأله را خيلى بعيد مى‏دانيم و معتقديم كه دشمنان تجربه‏ى ناكام گذشته‏ى خود را تكرار نخواهند كرد. ايجاد آمادگى، همچنين به معناى آن نيست كه ما آتش‏بس را متزلزل مى‏بينيم. البته طرف مقابل شرارتهايى مى‏كند، ليكن آتش‏بس همچنان ادامه خواهد داشت.

ان‏شاءاللَّه مذاكرات هم به نتايج خوبى خواهد رسيد. ما تصميم داريم كه مذاكرات مربوط به قطعنامه‏ى 598 را پيش ببريم؛ بايد هم پيش برود و به نقطه‏ى درستى برسد؛ اينها همه به جاى خود محفوظ است. ارتش نبايد نگاه كند كه مذاكره در چه وضعيتى است. مذاكره و قطعنامه هرچه باشد و طرف مقابل هر كارى مى‏خواهد بكند، ارتش بايد هر روز آماده‏تر از ديروز باشد.

بايد در همت خود تسريع كنيد، تا واحدهايى كه در جبهه هستند، كيفيت عالى پيدا كنند. ارتش مناسب شأن جمهورى اسلامى، بايد از نظر آمادگى و انضباط و روحيه، عالى باشد و به تجهيزات در حد توان دست يابد. تجهيزات را در حد عالى نگفتم؛ چون ممكن است كشور نتواند تجهيزاتى را كه شما امروز لازم داريد، برايتان فراهم كند؛ اما آمادگى و پرداختن به تعمير و نگهدارى و پشتيبانى و اهتمام به خودكفايى و توليد و ابتكار، بايد در حد عالى باشد. من به درجه‏ى خوب و بسيار خوب قانع نمى‏شوم؛ بايد همت كنيد و تا درجه‏ى عالى كارتان را به پيش ببريد، و اعتقاد دارم كه به نتيجه هم مى‏رسد.

اين‏كه امام(ره) در وصيت‏نامه‏ى سياسى، الهى خويش به خودكفايى ارتش اشاره كرده بودند و مرقوم فرموده بودند: «امروز چيزهايى را با قيمت ارزانتر مى‏سازند»، در واقع همان گزارشى بود كه در آن سال به ايشان دادم و گفتم در زمان طاغوت وقتى مى‏خواستند قطعه‏يى از تجهيزات ارتش را تعمير كنند، با هواپيما آن را به كشور سازنده مى‏بردند و پس از تعمير، به كشور برمى‏گرداندند؛ ولى امروز همين قطعات داخل ايران ساخته و تعمير مى‏شود. اين گزارش، امام(ره) را تحت تأثير قرار داد و ايشان اين موضوع را در وصيت‏نامه‏ى سياسى، الهى خود آوردند. گزارشى كه من به امام دادم، براساس شايعات و گفته‏ها نبود؛ بلكه از روى اطلاع و براساس واقعيات ارتش بود كه در جريان عمل، به آن رسيده بودم.

اين روند را ادامه دهيد و تلاش خود را بيشتر كنيد. هر كس بگويد اين كار شدنى نيست، او را به كوتاهى همت متهم مى‏كنم. هيچ كارى نيست كه از انسان ساخته نباشد. انسان نيرومندتر از اين حرفهاست و مى‏تواند كارهاى نشدنى را شدنى كند. تا آن‏جا كه مى‏توانيد، بايد با قوّت اراده و تصميم، نظم و انضباط و آموزش و پشتيبانى و كيفيت تجهيزات و ابزارتان را بالا ببريد؛ مخصوصاً واحدهاى مناطق مرزى كه بايد مسؤولان ارتش و نيروى زمينى، به صورت ويژه به آنها بپردازند و هرگونه ساييدگى را از بين ببرند و آنها را قابل عرضه كنند، تا هر كس آرايش واحد و كيفيت استقرار يگانها و افراد و ابزارها را ديد، بفهمد كه فرماندهى قوى و با كيفيت بالايى بر اين واحد حكمفرماست. عين همين مسأله، در تجهيزات هوايى و دريايى مطرح است و البته وزارت دفاع و سازمان صنايع، خوب مى‏توانند در اين زمينه مؤثر باشند.

در پايان، نكته‏يى را هم به برادران عزيز عقيدتى، سياسى متذكر شوم:

نقش شما برادران در رساندن ارتش به نقطه‏ى مطلوب (حد بالاى خوب بودن) نقش بسيار مؤثرى است؛ زيرا ايمان قلبى و دينى، تأثير بسيار فراوانى در حركتهاى سازنده دارد. برعكس ِآنچه كه سالهاى سال تبليغات غربى و استكبارى وانمود مى‏كرد كه دين مايه‏ى تخدير و انزوا و دنياگريزى افراد جامعه است، امام(ره) كه متدين واقعى بود، با دنيا و سياست و حوادث و سازندگى، برخورد برجسته و متفاوتى داشت و بطلان ادعاى آنها را ثابت كرد.

آنها كه مى‏گفتند دين، ترياك و افيون (!) ملتهاست، در حقيقت دين را نشناخته بودند؛ شايد هم سوءنيتى نداشتند؛ چون در دسترسشان، يك چيز بى‏ربط و تخديركننده به نام دين ديده بودند و فكر كرده بودند كه دين تخديركننده است. خير، دين تخديركننده نيست؛ دين اسلام، برانگيزاننده و احياكننده است. اين نكته را برادران عقيدتى، سياسى خوب مى‏توانند تأمين كنند.

اميدوارم خداوند متعال به اين برادران عزيز هم توفيق كامل بدهد، تا ان‏شاءاللَّه با سازماندهى قوى و خوب و به‏كارگيرى روشهاى ابتكارى و استفاده از حداكثر خلقيات و خصلتها و خصوصيات جاذبه‏آفرين و كششدار،اين مقصود را عملى كنند. ان‏شاءاللَّه موفق باشيد. خداوند به شما كمك كند و توفيق بدهد، تا بتوانيد راه امام عزيز و فقيد بزرگوار را ادامه دهيد.

والسّلام عليكم و رحمةاللَّه و بركاته‏

/انتهاي پيام/