گزارش|
سالهاست بخشی از سینمای ایران با این تصور ساخته میشود که اگر فیلمی چند مؤلفه آشنا برای جشنوارههای خارجی داشته باشد، از محدودیتهای داخلی بگوید و تصویری تیره و یکطرفه از جامعه ارائه کند، راهش به جشنوارههای بینالمللی باز خواهد شد. اما حالا حتی در همان مقصدی که این فیلمها برای آن ساخته میشوند، نقدهای جدیتری در حال شکلگیری است؛ نقدهایی که نشان میدهند «بیانیه بودن» الزاماً امتیاز نیست و وقتی سینما قربانی پیام شود، مخاطب حرفهای هم از آن عبور میکند.
کد خبر: ۱۴۵۲۸۲۵ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۶/۱۸
