آرشیو گزارش ها

اسپانیا به رهبری پدرو سانچز با موضعی متفاوت در قبال جنگ‌های خاورمیانه، خود را مدافع حقوق بین‌الملل و منتقد سیاست‌های تجاوزکارانه دونالد ترامپ معرفی کرده است.

در جهانی که رقابت‌های ژئوپلیتیکی دیگر تنها به مرز‌های زمینی محدود نمی‌شود، «بنادر» و «گذرگاه‌های دریایی» به یکی از اصلی‌ترین میدان‌های نبرد قدرت‌های منطقه‌ای و جهانی تبدیل شده‌اند. در این میان، تنگه هرمز نه‌تنها یک مسیر حیاتی برای انتقال انرژی، بلکه گره‌ای تعیین‌کننده در معادلات قدرت جهانی و آنچه «قلب جنوبی جهان» نامیده می‌شود، به شمار می‌رود.

تخریب مجسمه مسیح توسط سرباز صهیونیستی در لبنان و تخریب مجسمه مریم مقدس توسط تروریست‌های تکفیری در سوریه، همراه با توهین تصویری و لفظی ترامپ به مسیح و پاپ، همگی چهره یکسان «دشمن مشترک ادیان ابراهیمی» را نشان می‌دهند: استکبار جهانی و جنگ‌افروزی.

ترامپ در سخنرانی‌های تحلیف خود تأکید کرد که سیاست‌های داخلی و خارجی‌اش بر پایه منافع ملی آمریکا تنظیم خواهد شد، اما رویکرد او نشان می‌دهد لابی صهیونیستی سیاست او را به «اول اسرائیل» تغییر داده است.

نتظار نمی‌رود که نخست‌وزیر جنایتکار رژیم اسرائیل به‌سادگی آنچه به آن رسیده یا آنچه در طرح‌ها و اهدافش شکست خورده را بپذیرد. چنین پذیرشی نه‌تنها آینده سیاسی او، بلکه گذشته و میراثش را نیز نابود می‌کند.

 پاپ لئون چهاردهم، در سخنرانی‌ای صریح، جنگ آمریکا علیه ایران و به ویژه تهدید ترامپ به «نابودی یک تمدن کامل» را محکوم کرد و آن را «از نظر اخلاقی غیرقابل قبول» و مغایر با اصول حقوق بین‌الملل خواند. پاسخ نامحترم ترامپ همراه با انتشار عکسی از خود که به شمایل مسیح اهانت می‌کند موج گسترده‌ای از انتقادات به همراه داشت.

در میانه آتش بس دوهفته‌ای ایران و دشمن آمریکایی و صهیونیستی واشنگتن محاصره دریایی را کلید زده است. شاید این خود آمریکا باشد که در تور پیچیده‌ای از جغرافیا و بحران اقتصاد جهانی گرفتار می‌شود.

اسپانیا با بستن حریم هوایی به روی آمریکا، از جنگ ایران حمایت نکرد. سانچز مقابل ترامپ ایستاد و پکن از او استقبال کرد.

مذاکرات ایران و آمریکا پس از اعلام آتش بس دو هفته‌ای دارای حساسیت بالایی است و ابهامات زیادی درباره حصول نتیجه به دنبال دارد.

آنچه در لبنان رخ می‌دهد، بیش از یک بحران داخلی یا درگیری محدود است؛ این تحولات بخشی از یک بافت گسترده‌تر منطقه‌ای است، جایی که محاسبات نظامی و دستورکار‌های سیاسی در هم تنیده شده و میدان نبرد به ابزاری برای فشار در مذاکرات و تعیین توازن قوا تبدیل شده است.

پس از گذشت بیش از ۴۰ روز از مقاومت جمهوری اسلامی ایران در برابر تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، یک آتش‌بس دو هفته‌ای برقرار شد تا زمینه برای حل‌وفصل درگیری فراهم شود. یک طرح ۱۰ بندی که توسط ایران ارائه شد، به گفته مقامات ایران و اذعان رئیس‌جمهور آمریکا، قرار است مبنای مذاکرات برای توافق قرار بگیرد.

پیش‌نویس بحرین برای اقدام نظامی علیه ایران در شورای امنیت، با وتوی چین و روسیه ناکام ماند.

آغازی پر سر و صدا، اما پایانی ضعیف و ناامیدکننده. شور و شوق اولیه برای «سرنگونی نظام ایران» جای خود را به تلاشی صرفاً برای بازگشایی تنگه هرمز داده است. این افول چنان آشکار است که حتی مقامات و کارشناسان آشکارا آمریکایی‌ها را مسخره کرده‌اند.

۵۰ سال پس از آنکه بحران سوئز زوال دو امپراتوری اروپایی را رقم زد، جهان نظاره گر تولد یک نظم نوین در خلیج فارس است؛ نظمی که در آن تهران با تکیه بر «قدرت تنگه»، بازیگر مسلط معادلات انرژی جهان شده است.

درمیانه جنگ رمضان در منطقه منتقدان می‌گویند رویکرد تازه ریاض به واشنگتن چنان به جلب رضایت ترامپ گره خورده که آن را «بوسیدن باسن ترامپ در ازای امنیت» ختم می‌شود تعبیری که شدت انتقاد‌ها از وابستگی بن‌سلمان به کاخ سفید را نشان می‌دهد و بیش از آنکه تعهد باشد معامله‌ای تحقیرآمیز و یک‌طرفه است.

تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران قرار بود «ضربه فنی» باشد؛ یک عملیات برق‌آسا با کمترین هزینه که در عرض چند روز پرونده را مختوم کند.

اظهارات جنجالی سفیر آمریکا در اسرائیل درباره «حق تاریخی» تل‌آویو، نگرانی‌ها از بازآرایی تازه قدرت در خاورمیانه را افزایش داد.

مذاکرات ایران و آمریکا صحنه تقابل دو رویکرد است: عقلانیت تاجر آمریکایی برای نتیجه سریع و صبر استراتژیک ایران برای حفظ قدرت و انعطاف.

اسناد ایپستین پرده از نفوذ نخبگان غربی بر سیاست، رسانه و عدالت برمی‌دارد؛ الگویی که امروز در ادامه نسل‌کشی در غزه تکرار می‌شود

اسناد جدید پرونده اپستین، ادعا‌ها و شکایت‌های تازه‌ای علیه ترامپ درباره تجاوز به دختران نوجوان را نشان می‌دهد؛ پرونده‌ای که هرگز به دادگاه نرسید.