آرشیو گزارش ها

آنچه در لبنان رخ می‌دهد، بیش از یک بحران داخلی یا درگیری محدود است؛ این تحولات بخشی از یک بافت گسترده‌تر منطقه‌ای است، جایی که محاسبات نظامی و دستورکار‌های سیاسی در هم تنیده شده و میدان نبرد به ابزاری برای فشار در مذاکرات و تعیین توازن قوا تبدیل شده است.

پس از گذشت بیش از ۴۰ روز از مقاومت جمهوری اسلامی ایران در برابر تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی، یک آتش‌بس دو هفته‌ای برقرار شد تا زمینه برای حل‌وفصل درگیری فراهم شود. یک طرح ۱۰ بندی که توسط ایران ارائه شد، به گفته مقامات ایران و اذعان رئیس‌جمهور آمریکا، قرار است مبنای مذاکرات برای توافق قرار بگیرد.

پیش‌نویس بحرین برای اقدام نظامی علیه ایران در شورای امنیت، با وتوی چین و روسیه ناکام ماند.

آغازی پر سر و صدا، اما پایانی ضعیف و ناامیدکننده. شور و شوق اولیه برای «سرنگونی نظام ایران» جای خود را به تلاشی صرفاً برای بازگشایی تنگه هرمز داده است. این افول چنان آشکار است که حتی مقامات و کارشناسان آشکارا آمریکایی‌ها را مسخره کرده‌اند.

۵۰ سال پس از آنکه بحران سوئز زوال دو امپراتوری اروپایی را رقم زد، جهان نظاره گر تولد یک نظم نوین در خلیج فارس است؛ نظمی که در آن تهران با تکیه بر «قدرت تنگه»، بازیگر مسلط معادلات انرژی جهان شده است.

درمیانه جنگ رمضان در منطقه منتقدان می‌گویند رویکرد تازه ریاض به واشنگتن چنان به جلب رضایت ترامپ گره خورده که آن را «بوسیدن باسن ترامپ در ازای امنیت» ختم می‌شود تعبیری که شدت انتقاد‌ها از وابستگی بن‌سلمان به کاخ سفید را نشان می‌دهد و بیش از آنکه تعهد باشد معامله‌ای تحقیرآمیز و یک‌طرفه است.

تجاوز آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران قرار بود «ضربه فنی» باشد؛ یک عملیات برق‌آسا با کمترین هزینه که در عرض چند روز پرونده را مختوم کند.

اظهارات جنجالی سفیر آمریکا در اسرائیل درباره «حق تاریخی» تل‌آویو، نگرانی‌ها از بازآرایی تازه قدرت در خاورمیانه را افزایش داد.

مذاکرات ایران و آمریکا صحنه تقابل دو رویکرد است: عقلانیت تاجر آمریکایی برای نتیجه سریع و صبر استراتژیک ایران برای حفظ قدرت و انعطاف.

اسناد ایپستین پرده از نفوذ نخبگان غربی بر سیاست، رسانه و عدالت برمی‌دارد؛ الگویی که امروز در ادامه نسل‌کشی در غزه تکرار می‌شود

اسناد جدید پرونده اپستین، ادعا‌ها و شکایت‌های تازه‌ای علیه ترامپ درباره تجاوز به دختران نوجوان را نشان می‌دهد؛ پرونده‌ای که هرگز به دادگاه نرسید.

سودان جنوبی بار دیگر در آستانه جنگ داخلی قرار گرفته است؛ جایی که اختلافات شخصی و قبیله‌ای میان رهبران سیاسی، سرنوشت ۱۲ میلیون نفر را به خطر انداخته است.

انتشار یک یادداشت محرمانه FBI از سال ۲۰۲۰، پرونده جفری اپستین را وارد مرحله‌ای تازه کرده است؛ سندی که مدعی است دونالد ترامپ «تحت نفوذ اسرائیل» بوده و جفری اپستین با موساد ارتباط داشته است ادعا‌هایی که در صورت صحت، ابعاد سیاسی و امنیتی این پرونده را به‌شدت گسترده‌تر می‌کند.

با آغاز دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، روابط ایالات متحده و اروپا وارد مرحله‌ای کم‌سابقه از تنش و بی‌اعتمادی شده است؛ مرحله‌ای که نه‌تنها بنیان‌های اتحاد فراآتلانتیک را به چالش کشیده، بلکه اروپا را با یک پرسش بنیادین روبه‌رو کرده است: آیا آمریکا همچنان شریک قابل اعتمادی برای آیندهٔ امنیت و سیاست جهانی است؟

برخلاف تصورات خیال‌پردازانه اقلیتی خوداکثریت‌پندار، واقعیت ایالات متحده و سرگذشت کشور‌هایی همانند ویتنام، افغانستان، عراق و لیبی عیان می‌سازد که نتیجه تهاجم خارجی نه دنیایی رویایی بلکه ارمغان بی‌ثباتی و مرگ را به دنبال خواهد داشت. جنایت در فلوجه عراق، نمونه عینی همین ماجراست.

پنتاگون هفته گذشته استراتژی دفاعی جدیدی با عنوان «اول آمریکا» معرفی کرد که بر کاهش مداخلات نظامی و تمرکز بر منافع داخلی تأکید دارد. اما این استراتژی با رفتار‌های ترامپ در ایران و ونزوئلا تناقض دارد، جایی که همچنان به تهدیدات و اقدامات نظامی علیه کشور‌های خارجی ادامه داده است.

قتل الکس پریتی، پرستار ۳۷ ساله، توسط مأموران مهاجرت فدرال در مینیاپولیس واکنش‌های شدیدی در سطح ملی به دنبال داشت. مقامات از هر دو جناح سیاسی خواستار تحقیقات کامل در این زمینه شدند.

ترامپ به دنبال سلب مشروعیت از حاکمیت دانمارک بر گرینلند است، اما این اقدام با چالش‌های حقوقی جدی مواجه است که بر اساس معاهدات تاریخی و حق تعیین سرنوشت قرار دارد.

بحران اقتصادی آمریکا، ترامپ را به ماجراجویی‌های نظامی در خارج سوق داده؛ تلاشی برای جبران ناکامی‌های داخلی و تثبیت نفوذ جهانی آمریکا.

اهدای مدال نوبل صلح از سوی ماچادو به ترامپ، تلاشی نمایشی و چاپلوسانه برای رسیدن به قدرتی است که پیش‌تر از آمریکا وعده آن را گرفته است. اما شواهد نشان می‌دهد ترامپ قصدی برای به قدرت رساندن او ندارد.