بحران آب در سردشت دزفول؛ صبر مردم بازیچه وعدههای پوچ مسئولان آبفا + فیلم

به گزارش گروه استانها خبرگزاری دانشجو، شهر سردشت استان خوزستان چندسالیست بازیچه وعدههای پوچ مسئولان شده است. مسئولانی که برای نام و نشانهای موقت با دادن وعدههای توخالی هرسال سردشت را نسبت به سال گذشته عقبتر رانده که باید دید پشت پرده این همه کم لطفی و کم توجهی به این شهر چیست؟
آبفا که وظیفه تأمین آب شرب سالم برای مردم را بر عهده دارد، با گذشت سالها همچنان نتوانسته است گرهای اساسی از بحران بیآبی و آب آلوده شهر سالند (سردشت) دزفول را بگشاید. روایت اهالی درباره چرخه ۲۴ ساعته آب، حاکی از آن است که تنها چند ساعت آب لوله کشی برقرار است و در ادامه طول روز آب قطع است و مجبور به ذخیره سازی هستند.
آب آشامیدنی سردشت از یک منبع روباز و رودخانه فصلی تامین میشود که در شرایط بحرانی به سر میبرد و به گفته اهالی بو و مزه آب در محل پمپها بشدت آزار دهنده است.
برای برسی این ادعا راهی محل تامین آب شرب در بالای شهر شدیم، از آب تست کردیم و باید اذعان کرد که موضوع بو و طعم بد آب از سر چشمه یک واقعیت تلخ است که قابل انکار نیست. این وضعیت، عادیسازی نارضایتی عمومی و تضعیف اعتماد مردم به نهادهای دولتی را به همراه دارد و نشان میدهد که سیاستگذاری و اجرای پروژههای کلان پیرامون آب در منطقه، به جای حل معضل، به تکرار همان الگوهای قدیمی گرفتار است.
افتتاح پروژه ها روی کاغذ درد مردم سردشت را درمان نمی کند
در ۱۷ مهرماه ۱۴۰۱ بود که محمدرضا کرمی نژاد مدیرکل وقت آب و فاضلاب خوزستان در مراسم کلنگ زنی طرح آبرسانی به روستاهای بخش سردشت گفت: ۱۱ روستای بخش سردشت با افق جمعیت بیش از ۱۰ هزار نفر پیشبینی شده است و این طرح شامل؛ خط انتقال فولادی به طول ۴۲ کیلومتر با قطر ۳۰۰ تا ۴۰۰ میلیمتر، ساخت ۲ باب مخزن، ساخت ۴ حلقه چاه و ساخت یک باب ایستگاه پمپاژ است که با اعتبار یک هزار و ۵۰۰ میلیارد ریال اجرا میشود.
مدیرکل سابق آبفای خوزستان در ادامه صحبتهای خود گفت: براساس برنامه ریزیهای انجام شده طرح آبرسانی به ۷۳ روستا در بخشهای سردشت و شهیون و منطقه کوهستانی احمد فدالله دزفول در ۸ یا ۹ ماه آینده به بهره برداری میرسد.
با توجه به گفتههای آبفا در سال ۱۴۰۱، در نگاه ابتدایی، طرحهای انتقال و توزیع آب که باید به عنوان ابزار اصلی عبور از بحران شناخته شوند، به شکل مشکوکی در تحلیل اجرایی مغایرتهایی جدی دارند. هزینه انتقال آب از شهرک المهدی به سردشت، که برآوردی بالغ بر ۱۵۰ میلیارد تومان در سال ۱۴۰۱ را به خود اختصاص داده است، نه تنها به فراموشی سپرده شده است بلکه به وضوح نشان میدهد که پشت پرده این پروژهها، به جای شفافیت بودجه و پاسخگویی، ابهام و خاموشی حاکم است. پاسخ رسانهای یا توضیح شفافی درباره سرنوشت این بودجه و پروژه ارائه نمیشود و پرسشهای بیشمار مردم بدون پاسخ روشن در ذهن آنها باقی میماند و باید از مسئولین پرسید که با وعدههای سطحی و افتتاحهای نمادین چه مشکلی را حل کردهاید که هنوز مردم همچنان با کمبود آب مواجهاند؟
نکته تأسفبار این است که وعده لولهکشی از مسیر شهرک المهدی به سردشت هم مانند بسیاری از پروژههای مشابه، فقط بر روی کاغذ باقی میماند. پس از افتخارهای رسانهای کوتاه مدت برای مسئولان وقت، هیچ گام بلندی برای پایان بخشیدن به معضل آب شرب سردشت برداشته نمیشود و زخم بیاعتمادی در دل مردم عمیقتر میشود. این روند نشان میدهد که مسئولان آب و فاضلاب خوزستان یا توان مدیریتی لازم برای اجرای پروژههای حیاتی را ندارند یا اراده لازم برای پاسخدهی به مطالبات بحق مردم را از دست دادهاند. به هر دو صورت، نتیجه یکی است: ناکامی در خدمترسانی و افزایش بار مسئولیت اخلاقی و قانونی در برابر شهروندان.
کیفیت آب بشدت پایین است/مسئولان با عمل به وعده های خود مانع کوچ اجباری مردم سردشت به دیگر مناطق شوند
یکی از شهروندان شهر سردشت با گلمندی شدید از عملکرد ضعیف آبفا خوزستان، در گفتوگو با خبرنگار خبرگزاری داشنجو گفت: مسئولان آبفا وعدههای تکراری میدهند. ما یک رودخانه فصلی داریم که در تابستان وضعیت بسیار بدی دارد.
شهروند دیگری در گفتوگو با ما گفت: یکی دیگر از شهروندان با گله از وضعیت گرانی تعرفه نسبت به کیفیت آب در شهر سردشت، گفت: هزینههای قبوض اینجا کمر شکن است و برای آبی که کیفیت مطلوبی ندارد چطور انقدر هزینه میگیرند؟
وی ادامه داد: این چندین سال است که وعده آبرسانی و تقویت سیستم شبکه آب سردشت توسط مسئولان داده میشود، اما خبری از ادامه و افتتاح پروژه نیست و روز به روز کیفیت آب در سرچشمه پایینتر میآید و مسئولان باید چارهای برای حل مشکل آب سردشت پیدا کنند.
به گزارش خبرنگار خبرگزاری دانشجو، درد مردم سردشت از نبود امکانات و رفاهیات ساده آنقدر لبریز است که قلب هر آزاده ای را به درد می آورد.
درواقع آنها انتظار زیاد یا نا به جایی ندارند و فقط از مسئولان میخواهند تا به وعده های خود در ارتباط با آب سردشت عمل کنند. آنها سرزمین خود را دوست دارند و معتقد هستند که مسئولان با رسیدگی به شهر سردشت مانع کوچ اجباری مردم می شوند و رونق و امید به شهرشان باز میگردد.
در پایان باید به مسئولان آبفا تاکید کرد که به جهت تنویر افکار عمومی در خصوص خوابیدن پروژه آبرسانی به شهر سردشت دزفول هرچه سریعتر گزارشی دقیق و مستند ارائه دهند و در ادامه با تزیق بودجه کافی به پروژه مذکور باعث روشن شدن نور امید در دل رنج دیده اهالی سردشت دزفول شوند.