سوم شعبان؛ روز ميلاد سید و سالار شهیدان

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ صفورا نصيري، دانشجوي دانشگاه پیام نور مرکز اصفهان؛ در سوم شعبان المعظم وقتی امام حسین (ع) متولد شد، حضرت رسول (ص) فرمودند: فرزندم را نزد من آورید. او را از اسما گرفت، در دامن گذاشت، در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه گفت.

 

در آن هنگام جبرئیل نازل شد و فرمود: چون علی نسبت به تو به منزله هارون نسبت به موسی است، پس نام پسر کوچک هارون را بر او بگذار که «شبیر» است و چون لغت تو عربی است، او را حسین نامگذار.

 

حضرت رسول (ص) حسین را به سینه خود چسبانید و فرمود: ای اباعبدالله چه بسیار گران است، بر من کشته شدن تو. پس بسیار گریست. اسما گفت: این چه خبر است که در روز اول ولادت گفتید و امروز نیز می فرمايید و گریه می کنید؟! حضرت فرمود: می گریم بر این فرزند دلبند خود که گروهی کافر ستمکار از بنی امیه او را خواهند کشت. خدا نرساند به ایشان شفاعت مرا. خواهد کشت او را مردی که رخنه در دین من خواهد کرد و به خدای عظیم کافر خواهد شد.

 

در روایات آمده است امام حسین(ع) شیر از حضرت زهرا(س) نخورد و وقتی بی تابی می کرد، او را به محضر حضرت رسول(ص) می بردند و ایشان انگشت خود را در دهان حسین گذاشته، او انگشت را می مکید و این کار دو الی سه روز نیاز به غذای مادرش را برطرف می کرد و این گونه شد که گوشت و خونش با گوشت و خون رسول الله(ص) آمیخته شد.

 

در تاریخ آمده است: پیامبر اکرم(ص) حسنین را بر پشت مبارک خود سوار می کردند و با آنها بازی می کردند. روزی گنهکاری به حسنین (ع) رسید و ایشان را بر پشت خود سوار کرد و از آنها خواست تا شفاعت او را به خاطر گناهی که کرده، نزد حضرت رسول(ص) بکنند و آن دو این کار را کردند.

 

وقتی حسنین درخواست شفاعت آن مرد را با پیامبر در میان گذاشتند، رسول خدا چنان خندید که دست به دهان مبارک گذاشت و فرمودند: «شفاعت شما را قبول کردم در حق او.»

 

منقول است روزی جبرئیل نزد حضرت رسول(ص) آمد که به شکل دحیه کلبی بود. از قضا حسنین علیهما السلام در آنجا وارد شدند و از دحیه هدیه طلب کردند و دحیه که همان حضرت جبرئیل بود، دست به آسمان بلند کرد و سیبی و بهی و اناری برای ایشان فرود آورد.

 

حسنین با پدر و مادر و پدر بزرگ مشغول به خوردن آنها شدند و هر چه می خوردند آن میوه ها به حالت اولیه باز می گشت و از آن میوه ها چیزی کم نمی شد. پس از رحلت حضرت رسول (ص) باز آن میوه ها بدون کم و کاست وجود داشت، اما با شهادت حضرت فاطمه(س) انار از بین میوه ها کم شد و با شهادت حضرت علی (ع)، به از میان میوه ها کم شد و سیب نزد امام حسن(ع) ماند و پس از شهادت او سیب ماند و حسین.

 

امام سجاد(ع) می فرمایند: وقتی پدرم در صحرای کربلا محصور اهل جور و جفا بود، آن سیب را در دست داشت و هر گاه تشنگی بر او غالب می شد، آن را می بوئید و تشنگی اش تخفیف می یافت تا آنکه در هنگامه شهادت، دندان در سیب فرو برد و از آن پس، هرچه سیب را طلب کردند، آن را نیافتند.

 

پس آن حضرت فرمود: من بوی آن سیب را از مرقد مطهر پدر می شنوم، گاهی که به زیارت او می روم، و هر که از شیعیان مخلص ما در وقت سحر به زیارت آن مرقد معطر برود، بوی سیب را از آن ضریح منور می شنود.

 

در روایات منقول است: روز عید حسنین علیهما السلام به حضور مبارک رسول خدا(ص) آمدند و لباس نو خواستند. جبرئیل جامه های دوخته سفید برای ایشان آورد و حسنین علیهما السلام خواهش لباس رنگین نمودند. رسول خدا(ص) طشت طلبید و حضرت جبرئیل آب ریخت، حضرت مجتبی(ع) خواهش رنگ سبز نمود و حضرت سید الشهدا (ع) خواهش رنگ سرخ نمود و جبرئیل گریه کرد و اخبار داد رسول خدا(ص) را به شهادت آن دو سبط و اینکه امام حسن(ع) به زهر شهید می شود و بدن مبارکش سبز شود و امام حسین (ع) آغشته به خون شهید شود.

 

وجود مبارک امام حسین (ع) خصوصیات بی نظیر بسیاری را در خود داشت که قلم قاصر از بیان آنهاست، مثل سخاوت، بخشندگی، عدالت، دوستی با مردم، رأفت و مهربانی با کسانی که به ایشان دشنام و ناسزا می گفتند. او فقیران و بینوایان را شبانه اطعام می کرد؛ در حالی که پشتش از سنگینی باری که به دوش می کشید تاول زده و پینه ها بسته بود. هیبت و دلاوریش مانند پدرش علی بن ابی طالب علیه السلام بوده، و در صورت و سیرت شبیه ترین مردم به حضرت رسالت(ص).

 

در شب های تار نور از جبین مبین و پایین گردن آن حضرت ساطع بوده، و مردم آن حضرت را به آن نور می شناختند. سالروز ولادت سید و سالارشهیدان، حضرت ابا عبدالله الحسین (ع) بر عرشان و فرشیان تهنیت باد./انتهاي پيام/