مردم ايران و حسرتي 12 هزار روزه

گروه سياسي «خبرگزاري دانشجو»؛ آنهایی که یار انقلاب و امام بودند، به خوبی می دانستند امام چقدر با آقا موسی صدر ارتباط، و وي را دوست می داشتند.

 

لیبی کشوری است در قاره آفریقا، زبان مردمش عربی است و با مساحتی در حدود يك ميليون و 800 هزار کیلومترمربع، چهارمین کشور پهناور قاره آفریقاست؛ این کشور هفدهمین کشور پهناور دنیا می باشد.

 

اما برای هیچ یک از مردم ایران، لیبی اینها نیست؛ نه آن که نباشد، بلکه آشنایی مردم ايران با لیبی به سال 1357 بر می گردد، همان سال پرشور پیروزی انقلاب؛ البته اين به آن معنا نيست كه لیبی ارتباطی با انقلاب ايران داشته باشد، نه! در آن سال در لیبی اتفاقی افتاد که برای همیشه اين كشور را در ذهن مردم ما جای داد و آن چیزی نبود جز ربوده شدن امام موسی صدر.

 

نام امام را مردم لبنان برایش برگزیده بودند و الحق هم نام شایسته ای است، مگر غیر آن است که امام باید همدم و غمخوار مردمش باشد، راهنما و استادشان باشد، هم‌نفس و یارشان باشد و او همه اینها بود.

 

اما آنهایی که یار انقلاب و امام بودند، به خوبی می دانستند امام چقدر با آقا موسی صدر ارتباط، و وي را دوست می داشتند؛ نزدیکان هم شنیده بودند که امام خميني (ره) روی ایشان برای آینده انقلاب حساب می کردند و چه تقارن عجیبی که در همان سال پیروزی انقلاب ايران باید این اتفاق بیفتد.

 

این روزها اتفاق دیگری در حال رخ دادن است و یک بار دیگر نگاه ها به سمت لیبی معطوف شده؛ انقلاب مردم لیبی.

 

شاید بتوان گفت که مردم ایران، این روزها در کنار شادی و مسرت ناشی از انقلاب و آزادی مردم لیبی، امید دیگری نیز در دل دارند و آن آزادي یار ربوده شده است که بیش از 12 هزار روز از ندیدن رویش بر ما می گذرد.

 

اما چهره اش چونان طرحی که بر سنگ حک می شود در دل ما نقش بسته است، امید آن که بیاید و دوباره لبنان را یکپارچه تر از حال ببینیم و موجب شادی دل محرومان شود.