دانشكده شمسي‌پور تنها يك خوابگاه فرسوده دارد

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ خوابگاه شهيد محمدرضا كريمي كه به اسم يكي از دانشجويان شهيد دانشكده فني شمسي‌پور نامگذاري شده، تنها خوابگاه اين دانشكده است كه توانسته به زور چينش‌هاي تحميلي با اعمال انظباط‌هاي تقريبا سربازخانه‌اي 100 دانشجو را در خود اسكان دهد.

 

خوابگاهي كه تنها 13 اتاق كوچك و بزرگ دارد و كمتر از 20 سال پيش از هنرستان بودن پشيمان شده و در يك تغيير كاربري تاكتيكي و در فرسودگي كامل به خوابگاه دانشجويي تبديل شده است.

 

پله‌هاي قديمي و كم ارتفاع ساختماني كه حياطش از خودش بزرگ‌تر است، در پايان يك روز پاييزي دانشجويان را به طبقات بالاتر رهنمون مي كند؛ دانشجويان غيربومي كه در يك ميل مبهم پياده‌روي در فاصله بين ميدان ونك تا متروي حقاني تنها خستگي را با خودشان به خوابگاه آورده‌اند و ناي رفتن از پله‌ها را ندارند.

 

تعدادي سرويس‌هاي بهداشتي‌ و حمام در عدم تناسب با تعداد در حياط ساختمان قديمي تعبيه شده است و يكي از موارد اعتراضي دانشجويان سرما خوردن در فصل سرما در فاصله اتاق‌ها و سرويس‌هاي بهداشتي و حمام است.

 

در حياط خوابگاه تعدادي صندلي، ميز و قفسه‌هاي شكسته و به يادگار مانده از دهه پيش ديده مي‌شود كه يكي از صندلي‌ها براي مكالمه نيم ساعته يك دانشجويي كه با موسيقي غرب انتظار مكالمه را مي‌كشيد، تكيه‌گاه شده بود.

 

مرادي، سرپرست خوابگاه كه يادش نمي‌آيد كي ديپلم گرفته ولي عنوان مي‌كند كه فوق‌ديپلم برق و تكنيك را از آموزشكده انقلاب اسلامي اخذ كرده، از ارديبهشت امسال از مديريت امور عمومي به خوابگاه‌داري منصوب شده است.

 

وي مي‌افزايد: خوابگاه‌داري كار سختي است و بچه‌ها خيلي مقررات را دوست ندارند و چيدمان‌ها را عوض مي‌كنند و علاوه بر آن برخي وقت‌ها اعتراض‌هايشان كمي تندتر مي‌شود.

 

مرادي در خصوص اقداماتش بعد از انتصاب به مديريت اين خوابگاه مي‌گويد: در طبقه همكف كه چند اتاق وضعيت نامطلوبي داشتند به يك سالن مطالعه تبديل شد و علاوه بر آن سيم‌كشي جديد ساختمان را خودم انجام دادم.

گلايه مرادي از دانشجويان عدم رعايت نظافت و وفور نان‌هاي خشك كپك زده و ظرف‌هاي نشسته در اتاق‌ها و ظرفشويي‌ها است و گلايه دانشجويان داشتن برق با ولتاژ پايين در آب حمام است.

 

نمازخانه‌اي كه براي دانشجويان در نظر گرفته شده يك ساعت و نيم بعد از اذان مغرب نيز شاهد نماز خواندن حدود 10 نفر دانشجو است، در گذر از نمازخانه به يكي از اتاق‌ها سرك مي‌كشم كه 12 نفر در آنجا ساكن هستند.

 

در جمع اين دانشجويان برخي كمبودها امكانات شفاهي اعلام شد و ادامه مناظره بين دانشجويان و سرپرست خوابگاه به سالن مطالعه 30 نفري كشيده شد و كلي گلايه‌ را طرفين بين هم رد و بدل كردند.

 

عمده گلايه دانشجويان از برآورده نشدن قول دانشگاه مبني بر اسكان دوساله دانشجويان كارداني است اين در حالي است كه دانشكده در محدوديت خوابگاهي دانشكده مجبور است كه تنها به سال اولي‌ها خوابگاه بدهد و در سال دوم دانشجويان بايد از پانسيون‌هايي استفاده كنند كه حداقل اجاره‌شان ماهانه 100 هزار تومان است.

 

دانشجويان مي‌گويند اگر انتقالي بگيرند و به شهر خودشان بازگردند روزانه آنها تبديل به شبانه شده و هزينه تحصيلي شبانه هم خودش كمتر از هزينه‌هاي بيتوته در پانسيون ها نيست.

 

چند نفر از دانشجويان انصراف داده و خيلي نتوانسته‌اند آوارگي را تحمل كنند ولي آنهايي كه مانده بودند دانشكده براي آنها كميته اسكاني تشكيل داد و سه، چهار نفري از اين دانشجويان در شرف انصراف از تحصيل صاحب خوابگاه شدند.

 

از دانشجويان قديمي دانشكده شنيده شد كه در سال‌هاي گذشته ساختماني با كاربري خوابگاهي احداث شد ولي آن ساختمان هم اكنون ساختمان مركزي دانشگاه فني حرفه‌اي شده است.

 

دكتر نعمتي، رئيس دانشكده شمي‌پور در گفت وگو با خبرنگار «خبرگزاري دانشجو» مي‌گويد: به علت معروفيت اين دانشكده در بين دبيرستاني‌هاي فني حرفه‌اي، رتبه‌هاي يك فني‌حرفه‌اي اين دانشكده را از بين 168 دانشكده‌ دانشگاه فني حرفه‌اي انتخاب مي‌كنند.
 
بنا به گفته‌هاي وي، دانشكده در انتظار وام صندوق رفاه وزارت علوم است تا براي دانشجويان خوابگاهي را اجاره كند يا وام وديعه مسكن به دانشجويان متقاضي دهد.

 

البته رئيس دانشكده به يك سري از مزيت‌هاي اين دانشكده در مقايسه با دانشكده‌هاي ديگر مانند ارائه صبحانه 230 توماني به دانشجويان اشاره كرد، اما دانشجوياني كه در خوابگاه‌ ساكن نيستند از خوردن شام هم محروم هستند.

 

نعمتي قول داد كه اگر در هر پانسيون و يا ساختماني 15 نفر از دانشجويان دانشكده ساكن باشند شام را تا آنجا هم مي‌بريم و همچنين دانشجويان مي‌توانند با مراجعه به تنها خوابگاه دولتي و چند خوابگاه خودگردان شامشان را دريافت كنند.

 

وقت در حول و حوش ساعت هشت شب توقف كرد و در خداحافظي از دانشجوياني كه يك خبرنگار را سنگ صبور خود پنداشته بودند تا شايد گامي براي رفع مشكلاتشان برداشته باشد، علي‌الحساب دو بيت شعر را كه در فاصله سه ايستگاه مترو در كاغذ كاهي خبر ثبت شد به آنها تقديم مي كنم:

«مي‌برد دل را غروب انكارها /  بشكند آئينه را در گوشه‌اي زنگارها

مي‌دوم بن بست هر پس كوچه‌اي / تا نيابم شهر را لبريز از بيمارها»