آیا واقعا فکر می‌کنید علم ابزاری در خدمت بشریت است؟؟

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ در جهانی که دانشمندانی چون دکتر علیمحمدی و دکتر شهریاری به سادگی ترور می شوند علم را چطور تصور می کنید؟ آیا علم اینقدر کم ارزش و پوچ است؟ اصلا آیا تا به حال فکر کرده اید که اگر مهندسین جهت ساخت و تولید سلاح با هیچ نهادی همکاری نکنند چه اتفاقی در جهان رخ می دهد؟ جواب این سوال سخت نیست.

 

احتمالا فردا دیگر از کشته شدن چند مسلمان فلسطینی به دست صهیونیست ها خبری به گوش نرسد.

احتمالا هزینه جهانی که در دنیا به ساخت سلاح و بمب های عظیم الجثه کشتار جمعی اختصاص می یافتند فردا در راه علم و دانش و رفاه اجتماعی در کشورهای فقیر چون سومالی صرف شود و شاید هزینه های جنگ به پژوهش اختصاص یابد.احتمالا دیگر فاجعه هیروشیما و ناکازاکی تکرار نشود.

 

در یک جمله احتمالا جهان پرچم سفید را بالا برده و دنیا صلح اجباری را قبول کند. صلحی که از طرف جامعه ی دانشمندان به دنیا دیکته شده است البته می بایست به جای کلمه احتمالا در جملات بالا از کلمه ی قطعا استفاده می کردم.

 

جوزف ادوارد شیگلی در کتاب معروف طراحی اجراء ماشین خود تحت عنوان مسئولیت طراح قسمتی از سوگندنامه مهندسی را برگرفته از انجمن ملی مهندسان حرفه ای به شکل زیر آورده است. به عنوان مهندس حرفه ای من دانش و مهارت حرفه ای خود را در خدمت پیشبرد و بهبود خوشبختی و سلامت انسان می گذارم. سوگند می خورم و شهادت می دهم که همه تلاشم را در این راه انجام دهم و در هیچ تعهدی مگر شرافتمندانه شرکت نجویم. خدمت را برتر از سود بدانم و اعتبار حرفه را پیش از بهره گیری شخصی و سلامت جامعه را فرای همه جنبه های دیگر بدانم.

 

گاهی فکر میکنم که واژه مهندسی حتی با شرایط سوگند نامه فوق نیز نوعی توهین به علم است. دانشجویان رشته مهندسی همواره از علوم محضی همچون ریاضی،فیزیک، شیمی، زیست و ... استفاده می کنند طرح هایشان را اجرا می کنند اما هرگز به خود آن علوم چیزی نمی افزایند.

 

حالا که در ابزار نگاهتان علم را ابزاری برای رفاه بشریت تعریف کرده اید تصور کنید که چه راهکاری برای مقابله با شرایط موجود در دنیا برای بهبود وضعیت علم و نحوه ی کاربری آن وجود دارد؟ چگونه می توان صاحبان علم را به سوی سوگند نامه بالا سوق داد؟

 

شاید این نوشته بلندگویی برای گوش همه آن مهندسین و دانشمندانی شود که حلقه به گوش قدرت های سیاسی شده و هر لحظه از دانش و مهارت خود در جهت تقویت قدرت آنان قدرتی که همچنان به مشروعیتش شک داریم می افزایند تا اینکه به آنها بفهماند علم بشری برای رفاه بشر ساخته شد نه برای ....

 

فکر کردن به اینکه بودجه اختصاص یافته به وزارت جنگ در آمریکا چند برابر بودجه سالانه اختصاص یافته به پژوهش است خنده دار به نظر می رسد. یک کودک هم امروز این تفاوت را به خوبی می داند. البته این را هم نباید فراموش کنیم که خودمان هم وضع بهتری نسبت به غرب نداریم.بهتر است اینطور بگوییم که دنیا وضعیت خوبی ندارد.

 

این شرایط باعث می شود که کودک 4 ساله با الگوی نادرست، تفنگ یا هلی کوپتر آپاچی اش را بیشتر از کتاب هایش دوست بدارد.

 

هر روزه وزارت آموزش و پرورش در ایران از افزایش درصد مدارس مجهز به اینترنت رایگان خبر می دهد ولی تمام دانشگاه ها که به راستی محلی برای تحصیلات آکادمیک هستند هنوز امکانات مناسبی برای اینترنت رایگان را در اختیار دانشجویان قرار نمی دهند.

 

پرتاب یک کاوشگر در اکثر کشورهای دنیا توسط وزارت جنگ یا وزارت دفاع صورت می گیرد در حالی که کاوشگر، عملیاتی علمی – تحقیقاتی را انجام می دهد و وزارت علوم تحقیقات و فناوری در این میان نقش تماشاگر را بازی می کند. این جملات واقعا تاسف بر انگیزند.

 

از همه این حرف ها گذشته خود ما دانشجویان برای علم چکار کرده ایم؟ اگر 15 سال پیش را یادتان باشد کارگردانان فیلم های تلویزیونی دانشجو را پسری با ظاهری ساده، کیف چرمی و یا دختری با حجاب و کلاسور به دست نشان می دادند ولی متاسفانه امروز دانشجو را در قالب دختری با آرایش بسیار غلیظ و لباسی زننده و یا پسری با موهای درهم و لباسی پاره و .... می بینیم که اگر نصف زمان لازم برای پرداختن موارد فوق را صرف خواندن مطالب غیر درسی می کرد وضعیت علمی کشور خیلی بهتر از این بود.

 

در همان دوران اگر مریض می شدید و به پزشک مراجعه می کردید پشت در مطب پزشک این جمله را مشاهده می کردید که دانشجو بدون نوبت پذیرفته می شود  چرا که پزشک معتقد بود دانشجو در حال تلاش برای گسترش و بهبود سطح علمی کشور است پس نمی بایست وقت گرانبهایش را پشت در مطب تلف کند. اما امروز...

 

دلیل اصلی این مشکلات خودمان هستیم.