تا به کی غربتت را با لحظه‌ها معنا کنيم؟

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»- معصومه سرخاني؛ حسن جان... آنقدر غربتت زیاد است که نمی توانیم در روز میلادت به جشن و پایکوبی بپردازيم.

 

آنقدر غربتت فضای دلمان را پر کرده است که دلمان با تمام مولودی ها غریبگی می کند.

 

آنقدر که می خواهيم گوشه ای تنها بنشینيم و های های گریه کنيم.

 

آخر نامت که می آید، بوی کوچه هم می آید... بوی مادر ... و حتی می توان حس کرد ضربت سیلی مظلومه دو عالم را.

 

ای غریب آشنا... هوای غربتت آنچنان فضای دلمان را اندوهگین می کند که گهگاهی یادمان می رود، تاریخ در حال تکرار است؛ تکرار مظلومیت ها...، تکرار معصومیت ها، تکرار آه های پی در پی در فراق يار، تكرار آنچه كه تو ديدي و سكوت كردي... .

 

اما مولاي من...! ما امروز مي بينيم كه با برادران و خواهران مسلمان ميانماري مان چه مي كنند؛ چگونه مي توان سكوت كرد در برابر اين همه جنايت؟!

 

آه آقا ... انگار غربتت بر دوش زمان سوار است و شیعه را رها نمی کند؛ گهگاهي با خود فكر مي كنم رهبرمان دردهايش را در كدام چاه فرياد مي زند؟!

 

اگر پدرت علي تنها بود، سيد علي نيز تنهاست.

 

آري...

 

اين تاريخ است كه در حال تكرار است.

 

آقا جان دلمان تنگ است؛ به کدامین نشانه حرمت را پر بزنیم؟

 

برای التماس دعاهایمان بر در کدام خانه در بزنیم؟

 

یا به کدام کوچه سر بزنیم تا ببینیم منتقم سیلی مادرت زهرا را؟

 

حسن جان... حُسن نگاه تو حس خوب امید را در قلبمان جاری می کند.

 

مولا... دعايمان كنيد.