انتظار به ظهور یا اعتیاد به ظهور؟

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ ممکن است بسیاری از افراد آمادگی و امکانات برای پذیرایی از مهمان را داشته باشند ولی از کسی دعوت نکرده و و در انتظار آمدن میهمان نباشند.

این افراد را تنها به خاطر آمادگی داشتن برای پذیرایی نمی توان منتظر مهمان دانست زیرا در نه فکر آمدن مهمان هستند و نه از نیامدن آن ناراحت می شوند.

با بیان روشن می شود که در خودسازی و پاکسازی شخصی بدون توجه به مسئله انتظار در فرارسیدن روزگاری که سراسر جهان از وجود ظلم و ستم پاکسازی می شود کمبود وجود دارد زیرا کسی که این گونه است یکی از وظایف بزرگ خود را که انتظار فرارسیدن پاکسازی جهانی و حرکت برای آن است به دست فراموشی سپرده است.

مرحله خودسازی اصلاح نفس و پاکسازی در صورتی به تکامل و اوج خود می رسد که انسان در آرزو و انتظار پاکسازی سراسری جهان باشد و تنها به تهذیب نفس خویش نیندیشد پس کسی که برای اصلاح خویش تلاش می کند باید در انتظار مصلح جهان باشد.

بنابراین میان اعتقاد و انتظار به ظهور تفاوت زیادی است همه شیعیان بلکه بسیاری از ملت های دیگر جهان اعتقاد به ظهور مصلحی که سرانجام جهان را پر از عدل و داد می کند اعتقاد دارند ولی همه آنانی که اعتقاد به این واقعیت دارند در انتظار تحقق آن نیستند.

کسی که منتظر ظهور است علاوه بر اعتقاد باید امید و انتظار درک آن زمان را داشته باشد و براساس انتظار امید عمل کند.

تمام روایاتی که مسئله انتظار در آن مطرح شده است دلیل بر لزوم رجاء و امیدواری وقوع و درک ظهور امام عصر می باشند زیرا اگر انتظار و امید نباشد و انسان مایوس از فرا رسیدن و درک زمان ظهور باشد چگونه به روایات انتظار که درس امید و آرزو را به انسان ها می آموزند عمل کرده است.

بنابراین علاوه بر اعتقاد به آمادگی برای درک آن روزگار بنا به روایتی درس انتظار به ما می آموزد هر انسانی وظیفه ای دارد در فکر ظهور و امیدوار به درک آن و معتقد و امکان فرارسیدن عصر ظهور در زمان خود باشد و برای آنکه با عافیت زمان ظهور را درک کند دعا نماید.