شهد شیرین مناجات
مناجات شعبانيه از بزرگترين مناجاتها و از عظيمترين معارف الهي، و از ارزنده ترين اموري است كه آشناياني كه اهلش هستند، مي توانند تا حدود ادراك خودشان از آن بهره بگيرند.
حضرت امام خميني (ره) مي فرمودند: اينهايي كه از كتابهاي ادعيه انتقاد ميكنند، براي اين است كه نمي دانند، جاهلند، بيچارهاند، نميدانند كه اين كتابهاي ادعيه چطور انسان را مي سازد و ادعيهاي كه در ماه شعبان وارد شده است، اينها راهبر ما به سوي مقصد است و اين ادعيه انسان را از ظلمت بيرون مي برد.
حضرت امام خميني (ره) در اهمييت ادعيه ماه رجب و به ويژه ماه شعبان ميفرمودند: اين كتابهاي ادعيه مقدمه و آرايشي است كه انسان خود را براي ماه ميهماني خدا مهيا كند و در هر صورتي ظرايفي در اين ادعيه مبارك است كه سابقه ندارد و اگر اينها را توجه كنيد، انسان را اين ادعيه مي تواند حركت بدهد.
حضرت روح الله در وصف مناجات شعبانيه مي فرمودند: مناجات شعبانيه از مناجاتهايي است كه كم نظير است، مثل دعاي كميل كه مشتمل بر اسراري است كه دست ما از آن كوتاه است و اين دعا براي اين است كه شما را مهيا كند براي ضيافت الله و اين مناجات، مناجات همه ائمه (عليه السلام) است.
حضرت امام خميني (ره) تاكيد داشتند: هر چه هست از اوست، هر چه كمال است از اوست، هيچكس چيزي ندارد، انبياء هم هيچي نداشتند و همه هيچند و فقط اوست، همه دنبال او هستند و همه فطرتها دنبال او هستند و منتها چون ما محجوبيم، نميفهميم كه دنبال او هستيم، آنهايي كه مي فهمند، وارسته ميشوند و سراغ همان معنا مي روند.
در همين راستا مقام معظم رهبري (حفظ الله) موفقيتهاي امام خميني (ره) را مرهون ارتباط با خدا معرفي كردند و فرمودند: اعتقادم اين است كه اگر امام خميني (ره) بزرگوار و بينظير ما كه واقعاً در ميان مردم اين زمان نظيري براي ايشان نميشناسيم و بعد از ائمه هدي و اولياء الله نظير ايشان را بسيار كم سراغ داريم، با اين مفاهيم مانوس نبود و با مناجات و دعا سر و كار نداشت و اهل تضرع و استعفا و استغاثه و گريه و توسل نبود، بسيار بعيد بود كه خداي متعال اين توفيق را به ايشان ارزاني بدارد.
در پايان خالي از لطف نيست كه اشارهاي هم به حديث امام صادق (ع) داشته باشيم كه فرمودند: اگر مردم برتري شناخت خدا را بر ساير نعمتها ميدانستند، به زيباييهاي زندگي دنيا كه در اختيار دشمنان ما گذاشته شده، چشم نميدوختند و دنيا نزد آنها كمتر از خاكي بود كه روي آن راه مي رفتند./انتهاي پيام/