آرشیو گزارش ها

مراسم یادبود «جواد گنجی» در خانه سینما با ادعاهای جنجالی و آمارهای تأییدنشده شهاب حسینی به حاشیه رفت. در حالی که افکار عمومی انتظار عقلانیت از چهره‌های شاخص را دارند، هم‌صدایی با روایت‌های «کشته‌سازی» رسانه‌های معاند، این پرسش را پررنگ کرده است: چرا برخی سلبریتی‌ها در برابر ترور و مداخله بیگانه سکوت کرده، اما هیزم‌بیار آتش شایعات می‌شوند؟

در پی موج گسترده محکومیت‌ها علیه اظهارات شنیع و موهن علی کریمی مبنی بر تهدید به سوزاندن مصحف شریف، این چهره ورزشی سابق با چرخشی آشکار مجبور به توجیه سخنان خود شد. این رخداد که حتی صدای متحدان سیاسی او را نیز درآورد، بار دیگر پرونده سیاه «اسلام‌هراسی نیابتی» و سرنوشت محتوم کسانی را گشود که با عبور از خطوط قرمز مذهبی، خود را در بن‌بست انزوای اجتماعی و سیاسی گرفتار کرده‌اند.

رمضان در ایران نوعی بازتولید فرهنگی خانواده است؛ گویی هر سال یک «یادآوری جمعی» اتفاق می‌افتد که خانواده هنوز هسته اصلی زیست ایرانی است و در حالی که ریتم پرشتاب زندگی مدرن و فشارهای اقتصادی، نهاد خانواده را در کلان‌شهرهای ایران به حاشیه رانده است، ماه رمضان همچون یک «مقاومت فرهنگی» قد علم می‌کند.

کشورهای عربی با ثبت رکورد خیره‌کننده ۲۴۴ اثر، رمضان ۱۴۴۷ را به میدان نبرد نرم و استراتژیک تبدیل کرده‌اند؛ جایی که درام‌های تاریخی سوریه و تریلرهای روان‌شناختی مصر، فراتر از سرگرمی، به دنبال بازنویسی هویت و تسخیر بازارهای جهانی هستند.

کتیبه امروز حسینیه امام خمینی با تکیه بر آیه ۱۹۴ سوره بقره، ضمن تبیین مبانی فقهی و قرآنی پاسخ به دشمن، بر قاعده «تناسب» و «تقوا» در دفاع از کیان اسلامی تأکید کرد؛ پیامی که بیش از هر چیز، خطاب به ماجراجویی‌های اخیر رژیم صهیونیستی ارزیابی می‌شود.

در پی حوادث دی‌ماه و تعرض به قریب ۳۰۰ مسجد در سراسر کشور، اکنون در «دهه تکریم و غبارروبی مساجد»، نهضتی ملی برای بازسازی بنا‌ها و بازتعریف نقش مساجد شکل گرفته است. اکنون در آستانه ماه مبارک رمضان، «دهه تکریم و غبارروبی مساجد» باید به نقطه عطفی برای تبدیل مساجد به مراکز «تنش‌زدایی اجتماعی» و «خدمت‌رسانی بی‌منت» تبدیل شود.

جشنواره‌ای که مدعی مبارزه با سانسور در شرق است، در برابر سوالی ساده درباره نسل‌کشی در غزه، به «دکمه قطع پخش زنده» پناه برد. رسوایی فنی در نشست خبری هیئت داوران برلین ۲۰۲۶، نقاب از چهره کریه جریانی برداشت که آزادی بیان را تنها برای خوش‌رقصی علیه تمدن‌های مستقل می‌پسندد.

هر ساله با فرارسیدن ۱۴ فوریه، ولنتاین به یکی از پرمناقشه‌ترین مناسبت‌های تقویمی در ایران تبدیل می‌شود. این جشن جهانی که با تب خرید هدیه و نمایش‌های عمومی عشق همراه است، جایگاه خود را در جامعه ایرانی چگونه تعریف کرده است؟

در ۲۵ بهمن ۱۳۶۷، امام خمینی(ره) با صدور فتوایی قاطع علیه سلمان رشدی نویسنده‌ی کتاب موهن «آیات شیطانی»، موجی از واکنش‌های جهانی را برانگیخت؛ حکمی که مرزهای اعتقاد، آزادی بیان و حرمت مقدسات را در عرصه‌ی بین‌المللی به چالش کشید و تا امروز همچنان یکی از نقاط عطف تقابل جهان اسلام به‌شمار می‌رود.

«شیدخت» نوشته محدثه گودرزنیا که برنده چهارمین جایزه کتاب سال شد، روایتی صمیمی است از دختری نوجوان که در دلِ سوگ پدر، راهی سفری می‌شود برای پیدا کردن ریشه‌هایش، رازهای خانواده‌اش و مهم‌تر از همه، خودش؛

زادروز ژول ورن، تنها یادآور تولد یک نویسنده نیست؛ بلکه بزرگداشتی برای ذهنی است که آینده را پیش‌بینی کرد. مردی که با قلمش، پیش از اختراع زیردریایی و سفر به ماه، انسان را تا عمق دریاها و آسمان‌ها برد. جهان داستانی ژول ورن، ترکیبی است از علم و خیال، از رؤیا و واقعیت؛ جایی که مرز میان ممکن و ناممکن، در صفحات کتاب رنگ می‌بازد.

در سومین روز از چهل‌وچهارمین جشنواره فیلم فجر، برنامه تخصصی «فولوفوکوس» میزبان محمدحسین مهدویان، کارگردان نام‌آشنا و صاحب سبک سینمای ایران بود.

سلوی بکر نویسنده مصری، که با هدف حمایت از گفت‌وگوی فرهنگی میان ملت‌ها و ترویج ارزش‌های سنتی از طریق ادبیات به کمپانی ادبی بریکس معرفی شده بود، حالا با اولین جایزه این کمپانی به خانه برمی‌گردد. چه تمایزی این نویسنده مصری را لایق جایزه بکر کرده بود؟

اثر ۲۳ دقیقه‌ای اخیر شبکه ایران‌اینترنشنال تحت عنوان «قتل‌عام ایران»، فراتر از یک محصول رسانه‌ای، یک سلاحِ روانی طراحی شده برای ترویج خشونت و مهندسی نفرت در جامعه ایران است. این اثر با نقض سیستماتیک پروتکل‌های مستندسازی و فرار عمدی از «حقیقت میدانی»، تلاش می‌کند تا با آمارهای کذب و روایت‌های تک‌ساحتی، جاده‌صاف‌کنِ پروژه‌های مداخله‌جویانه و تجزیه‌طلبانه باشد.

تعداد بسیاری از اموالی که در اغتشاشات تخریب یا سوزانده شدند، در بسیاری از مناطق کم‌بضاعت و کم‌برخوردار کاملا مردم‌نهاد بودند و با هزینه شهروندان دایر شده بودند. مانند تنها کتابخانه‌های رزنه و بروجن که به آتش کشیده شدند. کسانی که سهم آنها از این اغتشاش فقط ویرانی و تخریب بوده است. تکلیف حقوق آنها چه می‌شود؟

وضعیت امروز ایران ایجاب می‌کند که سینما از پیله انزوا خارج شده و دوباره به خیابان بازگردد. نگاهی به عناوین فیلم‌های امسال، از «خیابان جمهوری» گرفته تا «نیم‌شب»، گویای آن است که دوربین‌ها دوباره به سمت واقعیت‌های ملموس چرخیده‌اند.

حمله سازمان‌یافته به حوزه علمیه ولایت در فلکه دوم تهرانپارس، فراتر از یک تخریب فیزیکی، هجمه‌ای به میراث معنوی مرکزی بود که نام طلبه شهید «امین‌عباس رشید» را بر تارک خود دارد؛ واقعه‌ای تلخ در شامگاه ۱۸ دی ۱۴۰۴ که با آتش‌سوزی عمدی و سرقت اسناد علمی همراه شد تا بار دیگر عمق عداوت با کانون‌های تبیین و مقاومت را آشکار سازد.

مقایسه میدانی نشان می‌دهد که در سال ۱۴۰۴، دشمن به جای استفاده از مواد منفجره برای حذف نخبگان، از «تکنیک تصویرسازی خشونت» علیه مساجد استفاده کرد تا با تخریب نمادینِ پایگاه قدرت نرم ایران، امنیت روانی جامعه را به چالش بکشد.

داغ هزاران خانواده‌ای که در فاجعه هفته گذشته (دی‌ماه ۱۴۰۴) عزادار شدند، تنها یک مقصر ندارد. در کنار تروریست‌های خیابانی، باید یقه پلتفرم‌هایی را چسبید که «اتاق جنگ» دشمن شدند. وقتی در فرانسه و آمریکا برای امنیت ملی‌شان، مدیران شبکه‌های اجتماعی را بازداشت و تهدید می‌کنند، چرا در ایران باید اجازه دهیم فضای مجازی به «مدرسه ترور» و «سلاخ‌خانه امنیت مردم» تبدیل شود؟