ایرانگردی با طعم شعر

بخش ادب و هنر – محمدرضا محقق؛

مراسم همايش شاعران ايران و جهان كه نخستين دوره آن امسال و در سه شهر تهران، اصفهان و شيراز برگزار مي شود، در فضاي مبهم و كدر از جهت ويژگي هاي فني و كيفي كار روبروست.

واقعيت آن است كه سطح كيفي برنامه هاي همايش شاعران ايران و جهان از ديدگاه فني و از منظر ناظران آگاه به شدت زير سوال است.

به راستي همايشي كه عنوان شاعران ايران و جهان را براي خود برگزيده چرا نتوانسته از جذب شاعران برجسته كشور ميزبان يعني ايران برآيد.

بسياري از چهره هاي فرهيخته و برجسته كشور در اين همايش ديده نمي شوند و حضور ندارند، گذشته از اينكه بخش قابل توجهي از مدعوين خارجي و ميهماني كه به عنوان شاعرن جهان در اين همايش حضور يافتند قطعا جز شاعران درجه يك جهاني نيستند.

به راستي همايش با اين هزينه بالا و در فضايي كه كشور ما از جهات مختلف در محدويت ها و مزايق متنوعي به سر مي برد چرا بايستي هزينه بيت المال آن هم ذيل عنوان برنامه هاي بين المللي كه بي ترديد جلوه اي ملي براي كشور ما محسوب مي شود با چنين وضعيتي روبرو باشد.

واقعيت آن است كه همايش شاعران ايران و جهان بيشتر به يك جعده شاعرانه و گردشگري دوستانه مي ماند تا يك محفل اديبانه كه مي بايستي كاركردهاي حرفه اي و تكنيكي قابل توجهي را چه از جهت ساختاري و چه از لحاظ محتوايي براي حاضران و مدعوين و جميع مخاطبان به همراه داشته باشد.

واقعيت آن است كه همايش شاعران ايران و جهان چه از جهت شكلي و چه از لحاظ محتوايي ايرادهاي فني حيرت آور و تعجب انگيزي به همراه دارد.

مشكلات عديده محتوايي و نرم افزاري بيشتر بازگشت به روش و فحواي برنامه ها دارد كه بيشتر در همان فضاي پيش گفته تعريف شده است و به هيچ وجه از مختصات يك همايش ملي و بلكه بين المللي برخوردار نيست.

اما از جهت ساختاري نيز نوع برنامه ها شكل و شمايل عجيبي را به دنبال دارد به طوريكه در بعضي از موارد تعجب مخاطبان را برانگيخته است، اين كه به طور مثال در يكي از آيين هاي اصلي همايش كه در اصفهان برگزار شد، يك شاعر اوروگوئه اي شعر خود را به زبان اصلي بخواند و هيچ يك از حضار جلسه متوجه موضوع و مظمون شعري او نشوند و بي ترديد به همين ترتيب حس شاعرانه به مخاطب انتقال نيابد يعني اصلي ترين اتفاقي كه هنگام قرائت يك شعر بايد رخ دهد.

از طرف ديگر به نظر مي رسد نوع برنامه ريزي ها با نوعي تعجيل و عدم تدبير كافي همراه باشد به شكلي كه در بسياري از لحاظ از آيين هاي اجرايي همايش نوعي دست پاچگي اجرايي و سرهم بندي شدن برنامه ها به چشم مي خورد.

واقعيت آن است كه همايش شاعران ايران و جهان بيشتر شبيه به يك ميهماني دسته جمعي با يك رايحه نحيف از شعر شده است.

در اين برنامه ها بيشتر شميمي از شعر به مشام مي رسد و كمتر به نقد و عمق محافل شاعرانه راه مي يابد، شايد اگر همين برنامه در همين مختصات براي مجموعه اي از هموطنان خودمان شكل مي گرفت و آنها مي توانستند در يك پروسه تفريحي، هنري هم از لذت گردشگري بهره مند شوند و هم با شاعران و شعرهايشان براي چند روزي دمخور باشند نتايج بيشتر و بهتري از بودجه، امكانات و وقت افراد گرفته مي شود با اين حال همايش شاعران ايران و جهان از لحظات قابل تاملي هم برخوردار بود كه مي توان به شعر خواني تعدادي از شاعران خارجي درباره موضوع قدس، فلسطين و بيت المقدس اشاره كرد.

شايد اگر برگزاركنندگان اين همايش دقت، تدبير و وقت بيشتري را به برنامه ريزي ها و عمق بخشي به آنها اختصاص مي دادند شاهد نتايج قابل قبول تر و رخ داد آبرومندانه تري بوديم./انتهاي پيام/