گروه های کرد

اظهارات دونالد ترامپ مبنی بر تسلیح گروه‌های کُردی از طریق بازیگران مستقر در اقلیم کردستان عراق، بار دیگر موضوع حمایت خارجی از گروه‌های مسلح غیردولتی را به یکی از بحث‌برانگیزترین مسائل حقوق بین‌الملل تبدیل کرده است.

در کوهستان‌هایی که سال‌هاست به صحنه رقابت‌های امنیتی و ایدئولوژیک بدل شده، یک واقعیت کمتر دیده‌شده در حال تکرار است: ناپدیدسازی قهری شهروندان کُرد ایرانی در سازوکار گروه‌های مسلح.

هر سال هزاران نفر در جهان قربانی خودکشی می‌شوند؛ اما در میان این آمار، صدای خاموش زنان و نوجوانانی که در گروه‌های مسلح کُرد به زندگی خود پایان می‌دهند، کمتر شنیده می‌شود.

سوزاندن سی سلاح پ. ک. ک در دهانه غار جاسَنَ در منطقه سورداش سلیمانیه در روز جمعه ۲۰ تیرماه ۱۴۰۴ گرچه حرکتی نمادین در پاسخ به فراخوان اوجالان بود، اما فارغ از نمادین بودنِ ترکیب و لباس و نوع سلاح ۱۵ زن و ۱۵ مرد و پیشگام بودن بسه هوزات رهبر مشترک ک. ج. ک نهاد بالاسری پ. ک. ک در اسلحه‌سوزی یک گروه کوچک از پ. ک. ک، اساسا محل این مراسم نمادین فارغ از شرکت‌کنندگان و نحوه برگزاری آن هم پیام‌هایی برای همه گروه‌های کُردی در منطقه داشت.

یک خبرگزاری روسی از آماده شدن ارتش ترکیه برای حمله به عفرین در سوریه خبر داد.

وزیر خارجه ترکیه ضمن تأکید بر اینکه کشورش دیگر دمشق را خطری علیه خود نمی‌داند، گفت که آنکارا با مشارکت کرد‌ها در روند حل و فصل بحران سوریه مشکلی ندارد.