حضانت

در نظام حقوقی ایران، حضانت فرزند تلفیقی از حق و تکلیف والدین است که هدف نهایی آن تأمین مصلحت کودک به عنوان عالی‌ترین اصل تصمیم‌گیری در دادگاه‌های خانواده محسوب می‌شود. قوانین مرتبط با این موضوع، از جمله ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی و ماده ۴۵ قانون حمایت خانواده، ترتیبات مشخصی را برای سنین مختلف کودک، شرایط لازم برای متقاضی حضانت و موارد سلب این حق پیش‌بینی کرده‌اند.

رئیس اورژانس اجتماعی بهزیستی گفت: در موارد کودک آزاری اگر خانواده صلاحیت نگهداری را نداشته باشد با حکم قضایی حضانت سلب می‌شود.

در پی درگذشت پدر، در حالی که برخی به استناد ولایت قهری جد، او را جانشین طبیعی پدر می‌دانند، قانون مدنی و قانون حمایت خانواده صراحتاً حضانت را حق مادر دانسته و آن را مشروط به تشخیص مصلحت کودک توسط دادگاه کرده‌اند.

یک وکیل پایه یک دادگستری با بیان نکاتی نهم جزئیات حضانت فرزندان در صورت جدایی زوجین از یکدیگر را توضیح دهد.

پژوهشگر مطالعات اجتماعی گفت: نیازمند طراحی یک الگوی مناسب برای مشارکت زنان در ورزش هستیم تا مجبور نباشیم از الگوی مردانه در ورزش تبعیت کنیم.

وزیر دادگستری عربستان در بیانیه‌ای اعلام کرد که مادران سعودی از این پس می‌توانند بدون ارائه شکایت بعد از طلاق، حضانت فرزندان خود را در اختیار بگیرند؛ به شرطی اينکه این مساله منجر به درگیری زوجین نشود.

مطابق قوانین دولت اسلامی در ایران در صورت جدایی والدین از یکدیگر حضانت فرزندان دختر و پسر تا سن هفت‌سالگی با مادر است و پدر مسئول پرداخت مخارج است و پس‌ازاین سن حضانت با پدر است مگر در صورت توافق والدین. دختران پس از 9 سالگی و پسران پس از 15 سالگی و رسیدن به سن بلوغ می‌توانند در مورد مکان اقامت خود تصمیم بگیرند.