بی بی از کدام امید و از کدام آزادی و زندگی برای زنان صحبت می‌کند؟ + فیلم

 به گزارش گروه بین الملل خبرگزاری دانشجو ایلیا جلی فعال بین الملل، در یادداشتی که در اختیار خبرگزاری دانشجو قرار داد نوشت: با نیم نگاهی به یک پیام تصویری که چندماه از نخست وزیر رژیم جنایتکار صهیونیستی منتشر شد و در آن سعی در نشان دادن خود و رژیم جعلی اش به عنوان ناجی داشت ذهنمان اول به سراغ فلسطین میرود، به سراغ غزه و حال و هوای زنان و کودکانش در میان ویرانه‌ها و اولین صحنه‌ای که به ذهنمان میرسد چیست؟

صحنه‌ای دردناک از زنان مظلوم و خسته، که در میان آوار به‌جامانده از حملات رژیم کودک‌کش صهیونیستی، با دستانی لرزان به دنبال مشتی آرد یا برنج می‌روند تا شاید بتوانند چند روز دیگر فرزندان گرسنه‌شان را زنده نگه دارند. صحنه‌ای که برای کمتر کسی غریبه است، زیرا آمار کودکان مبتلا به سوءتغذیه در نوار غزه به عددی خطرناک رسیده است.

به گزارش یونیسف، تعداد بچه‌هایی که در تیرماه ۱۴۰۴ (ژوئیه ۲۰۲۵) دچار سوءتغذیه شده‌اند به بیش از دوازده هزار نفر رسیده است و همین سازمان می‌گوید فقط در اردیبهشت همین سال بالای پنج هزار کودک بین شش ماه تا پنج سال به مراکز درمانی مراجعه کردند که حدود ششصد نفرشان به سوتغذیه شدید مبتلا هستند. یعنی به طور میانگین، هر روز بیشتر از صد کودک بیمار و گرسنه!

از طرف دیگر، سازمان جهانی غذا اعلام کرده غزه برای زنده ماندن مردمش روزانه حداقل به ششصد کامیون کمک نیاز دارد. ولی واقعیت این است که بیشتر روز‌ها فقط حدود هفتاد کامیون وارد می‌شود. این اختلاف بزرگ یعنی هزاران خانواده چیزی برای خوردن ندارند و هر روز درگیر قحطی و گرسنگی‌اند.

طبق گفته سازمان بهداشت جهانی، از بین همین دوازده هزار کودک، دو هزار و پانصد نفر به سوءتغذیه خیلی شدید دچار هستند. همچنین تا پایان تیرماه نزدیک به صد نفر از مردم غزه به خاطر گرسنگی جانشان را از دست داده‌اند که بیشتر از سی نفرشان کودک زیر پنج سال بوده‌اند. این یعنی هر روز امید خانواده‌های بیشتری در زیر بار محاصره و قحطی خاموش می‌شود.

با این حال، نخست‌وزیر رژیم جعلی صهیونیستی از (امید) و (زندگی) حرف می‌زند. در حالی‌که همه دیده‌اند دختران مظلوم فلسطینی پدرانشان را زیر بمباران و در مقابل گلوله‌های سربازان صهیونیستی از دست داده‌اند حالا همین رژیم می‌خواهد نقش ناجی را بازی کند، در حالی‌که کودکان و زنان غزه هنوز برای یک لقمه نان می‌جنگند.

بی‌بی از چه امید و آزادی‌ای برای زنان حرف می‌زند؟ وقتی حتی اجازه ورود غذا و دارو را نمی‌دهد، وقتی هر کامیون کمک در مرز متوقف می‌شود یا مورد سرقت شهرک نشینان صهیونیست قرار میگیرد و فلسطینیانی که درصف کمک‌ها هستند هدف گلوله‌های صهیونیستی قرار میگیرند یا وقتی بچه‌ها در بغل مادرانشان از گرسنگی می‌میرند، آیا هنوز می‌شود به این شعار‌ها گوش داد؟

پس از همه اینها امده‌اید تا نقش ناجی رویایی کودکان و زنانی را بازی کنید که در دفاع مقدس ۱۲ روزه به وضوح دیدند چگونه کودکانی را به شهادت رساندید که در تشییع پیکر هایشان برای حمل تابوت هایشان تنها یک نفر کافی بود‌ای ناجی جعلی زنان! چه کسی در آن جنگ تحمیلی ۱۳۲ نفر از زنان ایرانی که تعدادی شان مادران باردار بودند و برخی دیگر پزشکان و پرستاران درحال خدمت به کسانی که در حملات رژیم جعلی تان مجروح شدند را به شهادت رساند؟

در میان این زنان، دختران جوانی بودند که تازه پا به دانشگاه گذاشته بودند، مادرانی بودند که در آستانه تولد فرزندشان بودند چه کسی آزادی شان را گرفت و نفس هایشان را قطع کرد؟

چه کسی صدای معصومیت ۴۷ کودک ایران و شادی‌ها و امید هایشان را برای همیشه خاموش کرد و داغی عظیم بر جان مادران و خواهرشان گذاشت؟

کودکان شهیدمان تنها اعدادی در یک آمار نیستند، هر کدام‌شان دنیایی از رویا‌های کوچک داشتند، از بازی در کوچه‌ها تا درس خواندن برای آینده‌ای که هرگز به آن نرسیدند.

شیرزنان ایرانی نه تنها ذات شما را دیدند بلکه خودشان با وحدت و انسجامی که در دوازده روز جنگ تحمیلی ایجاد کردند با مشت بر نقاب جعلی شما زدند و آن را خورد کردند حالا همه منتظرند تا دستانتان را برای کمک به ما دراز کنید تا قطع کنند دستانی که همسران و کودکان و خواهران ما را از ما گرفتند.

امروز دیگر همه این واقعیت‌ها را می‌دانند، هم ایران و هم جهان دیده‌اند که چگونه زنان و کودکان در میان این رنج‌ها ایستادگی کرده‌اند و با وجود زخم‌ها، هنوز صدای مقاومت و عدالت را بلند نگه داشته‌اند. هر مادر فلسطینی که در آوار دنبال تکه‌ای نان می‌گردد و هر دختر ایرانی که با شهادتش پرده از نقاب جعلی شما برداشت، گواه این است که تاریخ این جنایت‌ها را فراموش نخواهد کرد و هیچگاه و هیچ زمانی دست‌های به خون آلوده شما را به عنوان دست‌های یک ناجی نخواهند پذیرفت.

زنان و کودکان ایران،فلسطین، لبنان، سوریه و سراسر دنیا با خون و دردشان، سندی زنده از تناقض میان شعارهای «امید و آزادی» و واقعیت محاصره، بمباران و گرسنگی‌اند، سندی که نسل‌های بعدی خواهند خواند و قضاوت خواهند کرد.