کمبود دارو باعث می‌شود مجروحان در غزه درد را در سکوت تحمل کنند

به گزارش گروه بین‌الملل خبرگزاری دانشجو؛ روزنامه "گاردین" گزارش مفصلی درباره وضعیت انسانی و پزشکی دشوار در غزه به دلیل کمبود شدید داروها و مسکن‌های درد منتشر کرده است، که در آن به مشکلات مجروحان در خلال حملات اسرائیل پرداخته شده است.

از 7 اکتبر 2023، بیش از 167 هزار فلسطینی در غزه زخمی شده‌اند، طبق اعلام وزارت بهداشت غزه. از سوختگی‌ها و جراحات انفجارها تا قطع اعضا و شکستگی استخوان‌ها، بیمارستان‌های غزه پر از بیمارانی است که از درد شدید رنج می‌برند.

اما کمبود شدید داروها به این معنی است که پزشکان قادر به انجام اقدامات زیادی برای کمک به آنها نیستند. درمان‌ها و جراحی‌ها بدون بی‌حسی مناسب انجام می‌شوند و استفاده از مسکن‌های درد موجود به شدت محدود است.

براساس تحلیل دفتر مطبوعات تحقیقی (TBIJ)، بیش از نیمی از ماموریت‌های پزشکی سازمان جهانی بهداشت به غزه از ژانویه 2024 به دلیل مشکلات مختلف، از جمله ارسال دارو و سوخت برای بیمارستان‌ها، استقرار کارکنان، و تخلیه بیماران، یا متوقف، یا به تأخیر افتاده، یا با موانع روبرو شده است.

در همین حال، نیروهای اسرائیلی انبارهای ذخیره و بیمارستان‌ها را بمباران کرده‌اند، در حالی که کاروان‌های بین‌المللی حامل کمک‌های پزشکی به طور منظم از ورود به غزه منع شده یا با هفته‌ها تأخیر در مرز مواجه می‌شوند.

دفتر مطبوعات تحقیقی با هشت پزشک در غزه صحبت کرده است که همگی تأیید کردند که کمبود شدید مسکن‌های درد، از جمله داروهای افیونی، بی‌حسی‌ها و حتی پاراستامول وجود دارد.

دکتر عبدکریم سلقاوی، جراح ارتوپد، می‌گوید: "بیشتر آسیب‌ها بتر و شکستگی‌های باز هستند. این آسیب‌ها بسیار دردناک هستند و به مسکن‌هایی برای 24 ساعت نیاز دارند. اما ما اکنون به آنها می‌گوییم: یک تزریق در روز، شب‌ها از آن استفاده کنید تا بتوانید بخوابید."

در ماه ژوئیه، نتانیاهو ادعا کرد که اجازه خواهد داد "حداقل کمک‌های انسانی" به غزه وارد شود. اما آژانس‌های امدادرسانی و پزشکان فعال در این منطقه گزارش داده‌اند که زنجیره تأمین داروها تقریباً کاملاً فروپاشیده است.

دکتر رندا ابو ربیع، از دفتر سازمان جهانی بهداشت در اراضی فلسطین اشغالی، می‌گوید: "واضح است که از ماه مارس ما ماه‌هاست که هیچ چیزی اجازه ورود به غزه را نداشته است. این فقط محدود به داروها نیست، بلکه شامل مواد آزمایشگاهی، ابزار تشخیصی و برخی تجهیزات نیز می‌شود."

تراویس میلین، پزشک آمریکایی که به طور موقت در غزه است، می‌گوید که منطق پشت محدودیت‌های دارویی را نمی‌فهمد. او اضافه می‌کند: "داروهای مسکن تنها با انگیزه انسانی هستند و هیچ هدف دیگری ندارند جز ارائه مراقبت‌های انسانی. آنها نه عمر را طولانی می‌کنند، نه شانس بقا را افزایش می‌دهند، و نه مرگ‌ها را کاهش می‌دهند."

مواد مسکن به شدت محدود شده‌اند. پزشکان این مسئله را با کاهش دوز داروها به یک تزریق روزانه توصیف می‌کنند، که باعث درد طولانی مدت بدون تسکین می‌شود.

اگر فردی دچار قطع عضو شود، به او یک تزریق وریدی و سپس دوزی از کتامین داده می‌شود. این دارو حدود 45 دقیقه اثر می‌کند، اما میلین می‌گوید: "اما دادن آن به عنوان دوز واحد، با توجه به نیروی انسانی موجود، غیرممکن است. و نمی‌توان مردم را تحت تأثیر کتامین نگه داشت. آنها نمی‌توانند بایستند، راه بروند یا تعامل داشته باشند. بنابراین این هم گزینه‌ای امن نیست."

هنگامی که کتامین موجود است، پزشکان برای "آسیب‌های گروهی" که در اثر بمباران‌ها تعداد زیادی بیمار ایجاد می‌کند، سرنگ‌های آماده با کتامین می‌برند تا دوزهای کوچک تزریق کنند تا بتوانند بیماران را معاینه کنند. بیماران معمولاً پس از دریافت کتامین دچار توهم یا ترس می‌شوند، سپس اثر آن از بین می‌رود.

میلین می‌گوید: "بیماران به بخش اورژانس می‌آیند و ممکن است یک دوز کتامین دریافت کنند یا نه. اگر آنها در حال درد هستند اما آسیب آنها فاجعه‌آمیز نیست، معمولاً هیچ چیزی دریافت نمی‌کنند." در صورت آسیب‌های شدید یا اقدامات پزشکی مانند نصب لوله سینه، احتمالاً بیماران کتامین دریافت می‌کنند. اما در صورتی که آسیب کوچک باشد، مانند گلوله‌خوردگی، بیشتر بیماران باید به تحمل درد ادامه دهند.