تغییر کاربری ۶۰ درصد از باغات قصر الدشت شیراز/ریههای تنفسی شهر سیاسی بازی نمیشناسد! + فیلم

به گزارش گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، مجتبی داوودیان در برنامه «راس یک»، دادههای تاریخی و آمارهای رسمی نشان میدهد که وسعت باغات شیراز در دهههای ۵۰ و ۶۰ خورشیدی بین سههزار و پانصد تا چهار هزار هکتار بوده، اما امروز این رقم به حدود هزار و دویست تا هزار و پانصد هکتار کاهش یافته است؛ رقمی که بیانگر نابودی بیش از ۶۰ درصد باغات شیراز طی پنجاه سال گذشته است.
بخش عمده این کاهش در مناطق قصرالدشت، باهنر، معالیآباد، قصردشت شمالی، بلوار چمران، بلوار جمهوری و حاشیه جنوبی شیراز رخ داده است؛ مناطقی که در سه دهه اخیر بیشترین فشار ساختوساز، تغییر کاربری و بلندمرتبهسازی را تجربه کردهاند. بر اساس این گزارش، روند تخریب باغات شیراز «خطی» نیست بلکه شتابدار شده و هرچه تعداد باغات کمتر میشود، سرعت نابودی باقیماندهها نیز افزایش مییابد.
در این برنامه تأکید کرد که فعالیت برخی سوداگران زمین، صدور مجوزهای بحثبرانگیز و چشمپوشی بر قطع درختان کهنسال از جمله عوامل اصلی تشدید این روند است؛ مسائلی که نهادهای نظارتی آن را تهدیدی جدی برای آینده محیطزیست و اقلیم شیراز میدانند. کارشناسان هشدار دادهاند که با ادامه وضعیت موجود، هویت باغشهری شیراز طی کمتر از یک دهه کاملاً از بین خواهد رفت.
ناکامی طرح جامع باغات قصرالدشت
در ادامه این گزارش مطرح شد که «طرح جامع و یکپارچه باغات قصرالدشت» مصوب سال ۱۳۷۹ که قرار بود از باغات باارزش شهر محافظت کند، در عمل نتوانسته مانع کاهش پهنه سبز شیراز شود. طبق این طرح، باغات در پنج گروه دستهبندی شدند و تنها باغات کمبازده گروه پنج اجازه تغییر کاربری داشتند؛ آن هم با شرطی که درآمد حاصل صرف تملک و حفظ باغات اصلی شود. اما شواهد نشان میدهد این مصوبه عملاً موفق نبوده و روند تخریب همچنان ادامه دارد.
آمار هشداردهنده از کاهش روزانه باغات
در این برنامه همچنین به اظهارات اخیر محمدحسن اسدی، شهردار شیراز اشاره شد. وی با وجود تأکید بر اینکه «باغات گروه یک حتی اگر سرم هم برود، اجازه تغییر کاربری نخواهند گرفت»، در صحن شورای شهر آمار نگرانکنندهای ارائه کرده و گفته است: «روزانه بیش از ۲۴ مترمربع از مساحت باغات گروه یک قصردشت از بین میرود.»
طبق این گزارش، روند فعلی نشان میدهد که ساختوسازهای غیرمجاز بدون پشتوانه شبکهای ممکن نیست و مجموعهای از رانت، چشمپوشی و ضعف مدیریت به تسریع تخریب باغات دامن زده است.