اورژانس اجتماعی در زابل؛ نهادی کم‌اثر در دل محرومیت و ناآگاهی عمومی

به گزارش گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو؛ اورژانس اجتماعی به‌عنوان یکی از نهاد‌های مداخله‌گر در بحران‌های اجتماعی، با هدف حمایت فوری از افراد در معرض آسیب، پیشگیری از خشونت‌های خانگی، کودک‌آزاری، همسرآزاری و سایر آسیب‌ها شکل گرفته است با این حال بررسی‌های میدانی و اظهارات شهروندان نشان می‌دهد که این نهاد در شهرستان زابل نتوانسته جایگاه واقعی خود را در میان جامعه هدف پیدا کند.

بر اساس گزارش‌های دریافتی، نقش اورژانس اجتماعی در این شهرستان نه‌تنها کمرنگ، بلکه در برخی موارد کاملاً بی‌اثر توصیف می‌شود. کمبود امکانات اولیه، از جمله نبود خودروی عملیاتی، باعث شده امکان حضور به‌موقع نیرو‌ها در صحنه‌های اورژانسی فراهم نباشد.

در همین زمینه، یکی از مخاطبان خبرگزاری دانشجو اعلام کرده است که چندی پیش برای یک مورد مرتبط با اورژانس اجتماعی تماس گرفته، اما در پاسخ به وی گفته شده است که به‌دلیل نداشتن خودرو، امکان اعزام نیرو به محل وجود ندارد. این موضوع، تردید‌های جدی درباره آمادگی و کارآمدی اورژانس اجتماعی در منطقه را تقویت کرده است.

از سوی دیگر، ضعف شدید آموزش و اطلاع‌رسانی عمومی درباره ماهیت، کارکرد‌ها و حتی شماره تماس اورژانس اجتماعی، یکی از چالش‌های مهم این حوزه در زابل به شمار می‌رود. بسیاری از شهروندان یا از وجود چنین نهادی بی‌اطلاع هستند، یا نمی‌دانند در چه شرایطی می‌توانند از خدمات آن استفاده کنند. این در حالی است که پیش‌شماره اختصاصی اورژانس اجتماعی (۱۲۳) باید به‌عنوان یک خط حیاتی در بحران‌های اجتماعی، به‌طور گسترده به مردم معرفی شود.

کارشناسان اجتماعی معتقدند در منطقه‌ای مانند سیستان، ناکارآمدی اورژانس اجتماعی تنها به ضعف یک نهاد محدود نمی‌شود، بلکه به افزایش آسیب‌های پنهان، بی‌پناه‌ماندن قربانیان و انتقال بار مسئولیت به خانواده‌ها و سایر دستگاه‌ها منجر خواهد شد. کارشناسان تأکید دارند که تقویت زیرساخت‌ها، تأمین تجهیزات، و اجرای برنامه‌های جدی آموزش و آگاهی‌بخشی عمومی، پیش‌شرط احیای نقش واقعی اورژانس اجتماعی در شهرستان زابل است.