سوم خرداد؛ روایت یک تکلیف ملی در مدرسه شهدا و مسجد جامع خرمشهر

به گزارش گروه خبرگزاری دانشجو، اشکان صفری، فعال در حوزه تعلیم و تربیت، سوم خرداد امسال با هر آنچه پیشتر تجربه کرده‌ایم تفاوتی از جنس قلم و روایت دارد.

در میان باروت میدان و در بحبوحه جنگی ترکیبی که ابعاد شناختی، روانی و رسانه‌ای آن در مقاطعی بر بعد نظامی و آتش آن پیشی گرفته است، خرمشهر عزیزمان دیگر صرفاً یک جغرافیای حماسی در حافظه تاریخی ما نیست. خونین شهر در سال ۱۴۰۴، استعاره‌ای از مرز‌های هویتی و تمدنی است.

خدا را شاکرم که توفیق خدمت‌گزاری در قامت خادم‌الشهدا یافتم.

در ایام راهیان نور، دو تجربه گران‌قدر برای بنده شکل گرفت که امروز معنای راهبردی آنها بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است.

نخست: احیای یادمان مدرسه شهدای خرمشهر

مدرسه‌ای با قریب به ۹ دهه قدمت که در مهر خونین ۱۳۵۹، آماج بمباران دشمن بعثی قرار گرفت و جمعی از رزمندگان، از جمله شهیدان تقی محسنی‌فر و سیدعلی حسینی، به فیض شهادت نائل آمدند. آنجا مکان عروج انسان‌هایی بود که در میانه استراحت پیش از عملیات، به یکباره میهمان آسمان شدند. ما در این مکان مقدس، نه یک نمایشگاه، که یک پادگان تمرین روحیه برپا کرده بودیم.

دوم: یادمان تخصصی مسجد جامع خرمشهر

ایده‌ای که در ابتدا تنها یک برنامه فرهنگی به نظر می‌رسید، اما به سرعت به یک قرارگاه روایی از جنس گفتمان انقلاب اسلامی در دستگاه تعلیم و تربیت تبدیل شد. مسجد جامعی که روزگاری سنگر فرماندهی معنوی شهید جهان‌آرا بود، این بار سنگر روایت برای نسل جوان دانشجومعلمانی شد که تشنه فهم عمیق از حقیقت مقاومت بودند. ما در آن شبستان تاریخی، نه صرفاً یک مراسم، که یک مدرسه میدانی تربیت انقلابی را برپا کردیم.

اکنون، در آستانه سوم خردادی دیگر، عرض می‌کنم:

راهی که از مسجد جامع و مدرسه شهدای خرمشهر آغاز شد، امروزه نه یک انتخاب، بلکه یک تکلیف ملی است. باید روایت کرد. باید ایستاد. باید به نسل آینده نشان داد که آزادسازی خرمشهر یک واقعه منقضی در تاریخ نیست، بلکه یک فعل مستمر و جاری در رگ‌های این ملت است.