تحلیلی بر ابعاد نظامی شکست استراتژیک آمریکا و اسرائیل در برابر ایران

به گزارش گروه دانشگاه خبرگزاری دانشجو،حسین شهرابی فراهانی، روایت مهم عنصر مرکزی دستگاه امنیتی رژیم صهیونیستی از شکست راهبردی در جنگ با ایران:صرف حملات هوایی اهداف آمریکا و اسرائیل رو محقق نمی‌کند.

«تامیر هیمن» رئیس پیشین سازمان اطلاعات نظامی ارتش اسرائیل (هم‌اکنون ریاست مؤسسه مطالعات امنیت ملی اسرائیل INSS را بر عهده دارد) در مقاله‌ای بسیار مهم، گزارشی جامع از شکست راهبردی اسرائیل و آمریکا به همراه شواهد و اطلاعات منتشر نشده‌ای بیان می‌کند:

تامیر ابتدا دو هدف اصلی کمپین هوایی مشترک آمریکا_اسرائیل که آن را از سال ۲۰۰۳ و حملات به عراق بی سابقه توصیف می‌کند، بیان می‌کند: انحلال پروژه هسته‌ای ایران ۲. تغییر نظام سیاسی جمهوری اسلامی ایران

او اذعان می‌کند علی رغم پیروزی‌های مقطعی و تاکتیکی این مدت رژیم اسرائیل، مانند ترور‌های گسترده سران مقاومت، عملیات پیجرها، تغییر نظام سوریه، ترور‌های گسترده مقامات ارشد جمهوری اسلامی ایران، حملات علیه تاسیسات موشکی و هسته‌ای و... نتایج استراتژیک، چیزی جز شکست راهبردی و اتلاف منابع برای اسرائیل نبوده است. به عبارتی اسرائیل در تله «چرخه موفقیت تاکتیکی و شکست راهبردی» گرفتار شده است.

هیمن در جبهه لبنان اشاره میکند که علی رغم سقوط نظام اسد در سوریه، ایران توانست راه‌های ارسال سلاح به حزب الله و انتقال‌های عظیم تسلیحاتی و فناوری را حفظ کند که نتایج آن در حملات کشنده پهپادی fpv این روز‌های حزب الله، علیه رژیم اشغالگر صهیونیستی نمایان شده است. همچنین حزب الله همچنان دارای نزدیک به ۱۵ هزار عدد ذخیره موشکی و راکتی است.

در حوزه ایران و دو جنگ ۱۲ روزه و ۴۰ روزه، هیمن بیان می‌کند که علی رغم گسترده‌ترین حملات هوایی دو دهه اخیر علیه تاسیسات موشکی و هسته‌ای، ایران همچنان قابلیت‌های مهم دست نخورده دارد.

او در این مورد به کلیات اکتفا نمیکند و مدعی می‌شود ایران تاسیسات هسته‌ای جدید تحت عنوان کوه کلنگ در نزدیکی نطنز در دست احداث دارد که بسیار عمیق‌تر از تاسیسات مرسوم پیشین است و به طور کلی از حملات هوایی مصون است. همچنین مدعی می‌شود ایران سایت فردو را بازسازی کرده است.

تولید موشک ایران نیز همچنان در سطح پیشین قبل از جنگ ۱۲ روزه است که او عدد تولید ۱۲۵ موشک در ماه را بیان می‌کند که می‌تواند برآوردی حداقلی باشد و همچنین بیان می‌کند ایران پیش از شروع جنگ ۴۰ روزه، نیز توانست ذخایر موشکی خود را علی رغم خسارات درگیری ۹ ماه قبل آن، به مقدار پیش از جنگ ۱۲ روزه برساند و چه بسا بیشتر از آن تولید کند. او هدف فرسایشی کردن توان موشکی ایران را نیز به علت دستورالعمل‌های غیرمتمرکز حملات موشکی و آتش به اختیار بودن فرماندهان میدانی و همچنین پراکندگی لانچرها، غیر قابل تحقق دانست.

هیمن در ادامه بیان میکند علی رغم ترور رهبر شهید انقلاب و بسیاری از مقامات ارشد کشور که با هدف فروپاشی نظام جمهوری اسلامی ایران انجام شد، اما نهایتا حتی این مورد نیز به سرانجام نرسید و با جانشینی آیت الله العظمی سید مجتبی خامنه‌ای، چه بسا انسجام و روحیه مقاومت ملت ایران و ساختار‌های نظامی و سیاسی انرژی تازه‌ای پیدا کرد.

هیمن در انتهای مقاله خود اشاره می‌کند که برآورده نشدن خواسته‌های عملیاتی اسرائیل و آمریکا انتهای شکست این جنگ نیست، بلکه اضافه شدن کارت تنگه هرمز به لوازم قدرت جمهوری اسلامی و تمرکز آمریکا به جای اهداف کمپین هوایی و تغییر نظام سیاسی، بر امنیت انرژی و بازگشایی تنگه هرمز نیز از دیگر نشانه‌های شکست عمیق و راهبردی اسرائیل است که موقعیت استراتژیک و ژئوپلتیک ایران را از روز قبل جنگ بسیار قوی‌تر کرده است.

اما عبارت مهم و قابل توجه در این مقاله، اذعان هیمن به این مورد است که حملات هوایی به تنهایی کارساز و محقق کننده اهداف استراتژیک اسرائیل و آمریکا نخواهد بود و باید پیوستی برای نتیجه رسیدن جنگ نظامی در قبال ایران وجود داشته باشد...

نکته مهم و قابل توجه برای ملت شریف ایران و مسئولان نظام در این همین چند جمله کوتاه است که اگر چه دشمن شکستی راهبردی متوجه شده است، اما رژیم صهیونیستی به هیچ وجه دست از توطئه و ابداع طرح‌های جدید برای ضربه نظام مقدس جمهوری اسلامی ایران دست نخواهد کشید و در این میان باید شدیدا مراقب تصمیمات غلط اقتصادی از جنس اتفاقات دی ماه، ترور‌های غافلگیر کننده، حملات علیه شبکه‌های زیرساختی برق، بنزین، بانکی و همچنین گرفتن اهرم تنگه هرمز از طریق مذاکره که می‌تواند زمینه ساز اقدامات تهاجمی بعدی باشد، باشیم و ملت مبعوث شده خیابان نیز نسبت به آن حساس و هوشیار باشند که قطعا به فرموده‌ی رهبر معظم انقلاب، فریاد‌های مردم شریف ایران در خیابان، در پیروزی نهایی و تاریخی ایران نقش تعیین کننده خواهد داشت.

حسین شهرابی فراهانی، دانشجوی مقطع ارشد نظام قدرت جهانی دانشگاه تهران

انتشار یادداشت‌ها به معنای تأیید تمامی محتوای آن توسط «خبرگزاری دانشجو» نیست و صرفاً منعکس کننده نظرات گروه‌ها و فعالین دانشجویی است*