روایت روضه‌ خانگی در کرج که با دست خالی آغاز شد و ۳۴ سال چراغ عزای امام حسین (ع) را روشن نگه داشت + فیلم

به گزارش خبرنگار گروه استان‌های خبرگزاری دانشجو، سی‌وچهار سال پیش، روضه‌ای کوچک در خانه منیژه صنمی برپا شد؛ مجلسی خانگی که به گفته بانی آن، آغازش به خوابی بازمی‌گردد که مسیر زندگی او را تغییر داد. امروز، آن روضه کوچک به هیأتی پرجمعیت تبدیل شده است؛ هیأتی که نه‌تنها اتاق‌های خانه، بلکه راه‌پله‌ها و حیاط نیز پاسخگوی جمعیت عزادارانش نیست و اهالی آن را با نام «دیوانگان حسین (ع)» می‌شناسند.

در یکی از کوچه‌های کرج، خانه‌ای قرار دارد که با آغاز ماه محرم رنگ و بویی دیگر می‌گیرد؛ خانه‌ای که از نخستین ساعت‌های صبح، صدای جابه‌جایی دیگ‌ها، عطر برنج و خورش نذری و رفت‌وآمد بانوان خادم در آن می‌پیچد و نوید برپایی مجلسی را می‌دهد که سال‌هاست با عشق، همدلی و نذر ادامه یافته است.

بانی این هیأت، منیژه صنمی، روایت آغاز این مسیر را به خوابی در ۳۴ سال پیش گره می‌زند. او می‌گوید در آن خواب، بانویی از او خواست برای فرزند حضرت زهرا (س) مجلس عزاداری برپا کند. صنمی آن روز نه امکاناتی برای برگزاری مراسم داشت و نه تجربه‌ای در اداره مجلس، اما به گفته خودش، دلش آرام نگرفت تا این دعوت را اجابت کند.

روزهای نخست، همه چیز ساده و کوچک آغاز شد. صنمی زنگ خانه تک‌تک همسایه‌ها را زد و آنان را به روضه‌ای خانگی دعوت کرد. هر کس با دست پر آمد؛ یکی قند و چای آورد، دیگری میوه و نان، و برخی هم ظرف و وسایل پذیرایی. همان همراهی‌های ساده، نخستین مجلس عزای سیدالشهدا (ع) را در این خانه شکل داد؛ مجلسی که از دل یک خانه کوچک آغاز شد، اما دل‌های بسیاری را با خود همراه کرد.

این مجلس در ابتدا با حضور جمعی محدود برگزار می‌شد، اما به‌تدریج شمار عزاداران افزایش یافت و پخت غذای نذری نیز به برنامه هیأت اضافه شد. نخستین نذری این مجلس با چهار کیلو برنج تهیه شد؛ مقداری که به گفته مسئولان هیأت، امروز در برخی روزها به پخت بیش از ۱۵۰ کیلو برنج برای پذیرایی از عزاداران رسیده است.

اکنون پس از گذشت بیش از سه دهه، اعضای خانواده صنمی نیز در اداره این مجلس مشارکت دارند. برخی از آنان مسئول تأمین آذوقه و پشتیبانی هستند و برخی دیگر فضای خانه خود را برای برگزاری مراسم در اختیار هیأت قرار داده‌اند. با افزایش جمعیت عزاداران، بخش‌های مختلف خانه، از اتاق‌ها تا راه‌پله‌ها و حیاط، برای برگزاری مراسم و پذیرایی استفاده می‌شود.

نام این هیأت نیز به گفته بانی آن، پیشینه‌ای متفاوت دارد. صنمی می‌گوید این مجلس سال‌ها بدون نام مشخص برگزار می‌شد تا اینکه شبی در خواب، تابلویی را مقابل منزل خود دید که روی آن نوشته شده بود: «هیأت دیوانگان حسین (ع)». از آن زمان، این نام برای مجلس انتخاب شد و مجوز رسمی هیأت نیز با همین عنوان صادر شد.

اما آنچه بیش از هر چیز در این خانه به چشم می‌آید، حال و هوای متفاوت آن است؛ بانوانی که از نقاط مختلف شهر، پیش از طلوع آفتاب خود را به این خانه می‌رسانند تا سهمی در آماده‌سازی نذری و پذیرایی از عزاداران داشته باشند. اینجا خدمت، تقسیم‌بندی رسمی و اداری ندارد؛ هر کس کاری را برمی‌دارد و بی‌چشمداشت ادامه می‌دهد.

زیر گرمای تابستان، کنار دیگ‌های بزرگ و شعله‌های آتش، کمتر نشانی از خستگی دیده می‌شود. برخی از این بانوان با وجود کهولت سن یا دردهای جسمانی، ساعت‌ها کنار دیگ‌ها می‌ایستند، برنج پاک می‌کنند، غذا آماده می‌کنند، ظرف می‌شویند و در پذیرایی از عزاداران مشارکت دارند. خودشان می‌گویند در این خانه، خستگی کمتر معنا پیدا می‌کند و کار برای مجلس امام حسین (ع)، توان را چند برابر می‌کند.

منیژه دهقان، مسئول پخت‌وپز هیأت، با اشاره به گسترش این مجلس در سال‌های اخیر گفت: «در سال‌های ابتدایی، غذای نذری با چهار کیلو برنج تهیه می‌شد، اما امروز در برخی روزها بیش از ۱۵۰ کیلو برنج برای عزاداران پخته می‌شود.»

به گفته خادمان این هیأت، تقسیم کار در این مجلس به‌صورت داوطلبانه انجام می‌شود و هر کس بخشی از امور را بر عهده می‌گیرد. شست‌وشوی دیگ‌ها، آماده‌سازی غذا، جابه‌جایی وسایل، تعمیر تجهیزات مورد نیاز و پذیرایی از عزاداران، از جمله کارهایی است که بانوان حاضر در هیأت انجام می‌دهند.

هیأت «دیوانگان حسین (ع)» امروز دیگر فقط یک روضه خانگی نیست؛ روایتی زنده از همدلی، نذر و مشارکت زنانی است که سال‌هاست در سکوت و بی‌ادعا، بار برپایی این مجلس را بر دوش می‌کشند. مجلسی که به گفته بانی آن، از یک خواب و یک دعوت ساده آغاز شد و پس از ۳۴ سال، هنوز در خانه‌ای در کرج با همان عشق نخستین برپا می‌شود.