مستاجران پياده رو!

 

زن تنهايي كه در پيشواي ورامين مستأجره بوده و به گفته خودش نمي‌داند پدر و مادرش كي او را رها كرده‌اند و صحبت‌هايش حاكي از اين است كه خيلي از مردم پيشوا خوشش نمي‌آيد حالا اينكه، او آنها را اذيت كرده يا آنها به تنهايي‌هاي او ظلم كرده‌اند، بماند.

 

 

اسباب و اثاثيه‌اش كمي‌ متفاوت‌‌تر از ديگر اسباب و اثاثيه‌اي بود كه قبلا در برخي خيابان‌ها پهن شده بودند و او در كنار اثاثيه‌اش چند تا اردك و گاز را نيز جاي داده است تا مونس تنهايي هاي او باشند و جاي آدم ها را پر كنند.

 

مي‌گويد آرتروز دارد و پرونده‌اي در كميته امداد، آرزوي نهايي‌اش اين است كه كميته امداد يا نهادي ديگر و يا خيّري برايش خانه كوچكي در جنوب شهر بخرند تا حقوق بازنشستگي را كه به ادعاي خودش از بابت كاركردش در بيمارستان تعطيل شده ياسر دريافت خواهد كرد در خانه خودش خرج كند.

 

 

دانشجويان بيشتر از ديگران هوايش را دارند و برايش غذا و چايي مي‌آورند تا سنگ مثانه بيشتر اذيتش نكند؛ در ادامه صحبت‌ها خبرنگار و عكاس رسانه اي ديگر را تنها مي گذارم و از سوال هاي كليشه اي فرار مي‌كنم.

 

اگر چه او را باندي از پيشواي ورامين تا خيابان خاقاني كشانده باشد، يا اشتباهي او را در زندگي مستأصلش كرده باشد و يا اگر نزديكاني معتاد داشته و دائم در حلقش دود تحميلي ريخته‌ باشند همه‌اش برمي‌گردد به جامعه‌اي كه شرايط آواره شدن را تسهيل مي‌كند و مسئولاني كه تنها گليم خودشان را از آب بيرون مي‌كشند.

 

 

چند روز پيش استاندار تهران در پيشواي ورامين چندين طرح را بازديد كرد و كلي از كارهاي انجام شده در پيشوا تمجيد كرد اما مثل اينكه نديد كه در گوشه‌اي از شهر فردي با مشكل خودساخته يا تحميلي دست به گريبان است.

 

اسباب و اثاثيه رها شده او تنها چند متر با خانه سلامت خاقاني كه زير نظر معاونت فرهنگي اجتماعي شهرداري تهران فعاليت مي‌كند، فاصله دارد، اما چند روزي است كه لباس‌هاي چرك بر تن انساني سنگيني مي‌كند و خوابگاهش جايي است كه صداي پاي عابران را بيشتر از خود عابران مي‌شنود.

 

 

نگون بخت تر از صاحب اسباب و اثاثيه رها در پياده رو، دندان هاي فاصله داري در ميز سه پايه به سنگيني تمام قدش خيمه زده و مهم ترين وظيفه اش خنده مجبوري بر همه درماندگان، مسكينان، خبرنگاران، عكاسان، عابرين و ... است.