«انتقام حتمی»؛ سنت الهی در پیام تاریخی رهبر انقلاب و وعده‌ای که به زمان و مکان گره نمی‌خورد / فهرست جنایتکاران از صدر تا ذیل؛ مصداق عینی قبیله طاغوت

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، پیام اخیر رهبر معظم انقلاب در تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، بار دیگر ثابت کرد که «انتقام» در مکتب شیعه، فراتر از یک واکنش سیاسی یا نظامیِ مقطعی است. این وعده، ریشه در عمیق‌ترین لایه‌های باور تاریخی و الهی ملت ایران دارد؛ جایی که خون شهیدان از هابیل تا کربلا و از کربلا تا امروز، هرگز پایمال نشده و بر اساس یک «سنت تکوینی و تخلف‌ناپذیر»، طاغوتیانِ صدر تا ذیل، به سزای اعمال خود خواهند رسید. ایشان با صراحت تأکید کردند: «این انتقام صورت خواهد گرفت، چه ما باشیم و چه نباشیم.» وعده‌ای که به زمان، مکان، حضور یا عدم حضور هیچ فردی گره نخورده و فقط به وعده‌های الهی متصل است.

بازخوانی پیام رهبری؛ وقتی «انتقام» به «سنت الهی» گره می‌خورد

سنت الهی پس از شهادت امام خامنه ای طور دیگر و با شتاب خود را نشان داد از شب عاشورایی که او در حسینیه امام خمینی ظاهر شد تا قومو لله و باید برخاست که به تشییع و وداع او در کربلای معلی و نجف اشرف پیوند خورد و حالا پس از تدفین او و پیام تاریخی رهبر انقلاب که حالا انتقام را حتمی می داند. 

در بیانیه‌ای که  پس از  خاکسپاری رهبر شهید در حرم مطهر رضوی منتشر شد، آیت‌الله سید مجتبی خامنه‌ای با یادآوری خواست  ملت ایران، «انتقام» را نه یک شعار تبلیغاتی، که یک ضرورت تاریخی و الهی معرفی کردند. تأکید ایشان بر عبارت «به‌طور حتمی باید صورت بگیرد» و اشاره به «فهرست موجود از صدر تا ذیل» جنایتکاران، نشان می‌دهد که این وعده مبتنی بر یک نظام قانونمند تکوینی است که در آن، ظلم پایدار نمی‌ماند و خون مظلوم همیشه به حقیقت می‌رسد.

از عصبیت جاهلی تا «ثارالله»؛ تطهیر مفهوم انتقام در اسلام

برای درک عمق این پیام، باید تفکیک اساسی میان دو نوع انتقام قائل شد:

انتقام جاهلی و قبیله‌ای: مبتنی بر تعصب کور و روابط خونی؛ جایی که اگر فردی از قبیله‌ای کشته می‌شد، تمام قبیله‌ی مقابل مسئول خون‌خواهی تلقی می‌شدند. این نوع انتقام، فاقد هرگونه ارزش اخلاقی و الهی بود.

 انتقام الهی و مکتبی: پیامبر اسلام (ص) با نهادینه کردن قانون قصاص، عصبیت‌های جاهلی را از بین برد، اما انرژی عظیم محرک این فرهنگ را حفظ و محتوای انقلابی در آن تزریق کرد. از آن لحظه، روابط خونی جای خود را به روابط عقیدتی داد و خون شهید، دیگر خون یک شخص یا قبیله نبود؛ بلکه «ثارالله» (خون جبهه حق) شد که بر دوش همه اعضای «قبیله خدا» سنگینی می‌کند.

موتور محرک تاریخ؛ سنت وراثت از عصای موسی تا شمشیر ائمه

فلسفه تاریخ شیعه، تاریخ را یک جریان هدایت‌شده از تقابل دو قبیله بزرگ می‌داند: «قبیله طاغوت» در برابر «قبیله خدا»؛ و موتور محرک این تاریخ، چیزی جز «انتقام‌خواهی خودآگاهانه» نیست. شواهد این مدعا در انتقال سمبل‌های قدرت و هدایت در طول تاریخ نمایان است:

از عصای یوسف تا موسی (ع): عصایی که ریشه در باغ شعیب داشت و توسط موسی (ع) بیرون کشیده شد تا فرعون را شکست دهد، نشانه اتصال حلقه‌های رسالت در تاریخ است.

 صندوقچه ائمه (ع)؛ تجلی کتاب و شمشیر: در انتقال امامت، صندوقچه‌ای منتقل می‌شد که در آن کتاب (رمز هدایت فکری) و حدید (شمشیر؛ رمز قهر انقلابی) نهفته بود. این همان تجلی آیه ۲۵ سوره حدید است که «حدید» را در کنار «کتاب» و «میزان» مایه قیام مردم به قسط می‌داند. امتناع امام سجاد (ع) از تحویل شمشیر به خلیفه اموی، نشان داد این سمبل‌ها ملک شخصی نیستند؛ بلکه میراثی برای اجرای سنت قسط و انتقام در طول اعصارند.

حتمیت تاریخی؛ جبر الهی در پایان تاریخ دوقطبی

بزرگ‌ترین خطای نگاه‌های محدود، خلاصه کردن واقعه عاشورا در یک روز و نیم است. در جهان‌بینی شیعی، عاشورا مظهر تراکم تمام «ثارهای قبیله خدا» از هابیل تا به امروز است. بر اساس سنت الهی، این خون‌ها هرگز پایمال نخواهند شد.

انتقام مطلق جهانی؛ پایان تاریخ شیعه با قیام مصلحی رقم می‌خورد که لقب او «مُنتقِم» است. او فقط برای قصاص قاتلان سیدالشهدا (ع) نمی‌آید، بلکه منتقمِ تمام خون‌های به ناحق ریخته‌شده از هابیل تا آخرین شهید پیش از ظهور است . انفجار نهایی و رهایی از بار خون‌خواهی: در آن روز، گردن قبیله هابیل از بار سنگین قرن‌ها خون‌خواهی موروثی آزاد می‌شود و تاریخ تضاد، به صلح، عدالت و نجات واقعی ختم می‌گردد.

فهرست جنایتکاران از صدر تا ذیل؛ مصداق عینی قبیله طاغوت

رهبر انقلاب در پیام خود، با اشاره به «فهرستی که از صدر تا ذیل‌شان موجود است»، عملاً مرزهای «قبیله طاغوت» را در زمان حال ترسیم کردند. این فهرست، شامل تمام کسانی است که در جنایت به شهادت رساندن رهبر شهید و ملت ایران دست داشتند؛ از عاملان مستقیم تا حامیان و طراحان. وعده ایشان مبنی بر اینکه «آرزوی مرگی آرام و در بستر را با خود به گور خواهند برد»، بیانگر آن است که نه تنها قصاص دنیوی در انتظار آنان است، بلکه سرنوشت اخروی آنان در زمره «قبیله طاغوت»، قطعاً به اسفل السافلین ختم خواهد شد.

«انتقام حتمی» در کلام رهبر انقلاب، یک تهدید لفظی یا واکنش عصبی نیست؛ بلکه تجلی عینی یک سنت تکوینی الهی است که از اولین قطره خون بر زمین آغاز شده و تا قیام منتقم موعود ادامه خواهد داشت. وعده‌ای که به حضور یا عدم حضور هیچ‌کس گره نخورده و بر اساس قوانین جبری و تخلف‌ناپذیر تاریخ، به وقوع خواهد پیوست. ملت ایران، با تکیه بر این باور عمیق و غیرت دینی، همچنان در صف «قبیله خدا» ایستاده و منتظر تحقق وعده‌ای است که نه به زمان و مکان، که به اراده الهی متصل است.