پایگاه‌های نظامی آمریکا در کویت؛ ستون سنتکام زیر سایه قدرت موشکی ایران

به گزارش خبرنگار سیاسی خبرگزاری دانشجو، کویت کشوری کوچک در شمال غربی خلیج فارس است که پس از جنگ خلیج فارس در سال ۱۹۹۱، به یکی از مهم‌ترین مراکز حضور نظامی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شد. کویت امروز میزبان شبکه‌ای از پایگاه‌های نظامی واشنگتن است؛ پایگاه‌هایی که هرکدام بخشی از یک معماری گسترده برای پشتیبانی لجستیکی، عملیات هوایی، انتقال نیرو و مدیریت حضور نظامی آمریکا در منطقه را بر عهده دارند.

حضور نظامی آمریکا در کویت پس از شکست عراق در جنگ خلیج فارس وارد مرحله‌ای تازه شد. واشنگتن که پیش از آن به دنبال تثبیت جای پای خود در منطقه بود، کویت را به یکی از اصلی‌ترین مراکز استقرار نیرو و تجهیزات خود تبدیل کرد؛ روندی که طی سه دهه گذشته باعث شده این کشور به یکی از مهم‌ترین شرکای نظامی آمریکا در حوزه مسئولیت فرماندهی مرکزی این کشور (سنتکام) تبدیل شود.

از پایگاه لجستیکی عریفجان تا پایگاه‌های هوایی علی السالم و احمد الجابر، مجموعه‌ای از مراکز نظامی در خاک کویت ایجاد شده‌اند که هرکدام مأموریتی مشخص در شبکه عملیاتی آمریکا در غرب آسیا دارند.

از عریفجان تا علی السالم؛ شبکه‌ای برای حفظ حضور آمریکا

شبکه پایگاه‌های آمریکا در کویت برخلاف یک مرکز نظامی منفرد، مجموعه‌ای از پایگاه‌ها با وظایف متفاوت است؛ از ذخیره و انتقال تجهیزات گرفته تا پشتیبانی هوایی و آماده‌سازی نیرو‌های اعزامی.

در میان این پایگاه‌ها، کمپ عریفجان (Camp Arifjan) به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین مراکز لجستیکی آمریکا در غرب آسیا شناخته می‌شود. این پایگاه در جنوب شرقی کویت قرار دارد و طی سال‌های گذشته به مرکز اصلی انتقال نیرو، تجهیزات و پشتیبانی عملیات‌های زمینی آمریکا در منطقه تبدیل شده است.

عریفجان را می‌توان ستون فقرات زمینی حضور آمریکا در کویت دانست؛ جایی که تجهیزات سنگین، خودرو‌های نظامی، قطعات یدکی، تجهیزات مهندسی، ذخایر لجستیکی و اقلام مورد نیاز یگان‌های آمریکایی پیش از انتقال به مناطق عملیاتی در آن نگهداری و سازماندهی می‌شوند.

علی السالم؛ بازوی هوایی آمریکا در کویت

در کنار عریفجان، پایگاه هوایی علی السالم  یکی از مهم‌ترین مراکز هوایی آمریکا در کویت به شمار می‌رود. این پایگاه در شمال غربی کویت و در نزدیکی مرز عراق قرار دارد و به دلیل موقعیت جغرافیایی و برخورداری از زیرساخت‌های مناسب، نقش مهمی در پشتیبانی از عملیات‌های هوایی آمریکا ایفا کرده است.

وجود باند‌های پروازی، تأسیسات تعمیر و نگهداری، مراکز ارتباطی، تجهیزات پشتیبانی زمینی و ظرفیت پذیرش انواع هواگردها، علی السالم را به یکی از مراکز مهم هوایی آمریکا در منطقه تبدیل کرده است.

احمد الجابر؛ پایگاه جنگنده‌ها در شمال خلیج فارس

پایگاه هوایی احمد الجابر در استان الاحمدی و در حدود ۴۰ کیلومتری جنوب شهر کویت قرار دارد. این پایگاه که در ابتدا برای نیروی هوایی کویت ایجاد شد، به دلیل موقعیت جغرافیایی و زیرساخت‌های پروازی، به یکی از مهم‌ترین مراکز هوایی این کشور تبدیل شده است.

قرار گرفتن احمد الجابر در نزدیکی شمال خلیج فارس، مسیر‌های دریایی منطقه و مرز‌های جنوبی عراق، اهمیت راهبردی این پایگاه را افزایش داده است. این موقعیت جغرافیایی امکان دسترسی سریع به کریدور‌های هوایی منطقه و پشتیبانی از عملیات‌های هوایی را فراهم می‌کند.

دو باند پروازی سه هزار متری، آشیانه‌های مستحکم هواپیما، مراکز تعمیر و نگهداری، تأسیسات سوخت‌رسانی، مراکز فرماندهی و تجهیزات پشتیبانی زمینی، احمد الجابر را به مرکزی مناسب برای استقرار جنگنده‌ها، هواپیما‌های ترابری و یگان‌های اعزامی تبدیل کرده است.

اگرچه احمد الجابر مرکز اصلی عملیات آمریکا در منطقه محسوب نمی‌شود، اما در چارچوب شبکه هوایی کویت، یکی از نقاط مهم پشتیبانی و استقرار یگان‌های اعزامی به شمار می‌رود.

کمپ بوهرینگ؛ مسیر عبور نیرو‌های آمریکایی به منطقه

در کنار پایگاه‌های هوایی و لجستیکی، کمپ بوهرینگ (Camp Buehring) نیز یکی از مراکز مهم حضور زمینی آمریکا در کویت است. این پایگاه در شمال غربی کویت و در نزدیکی مرز عراق قرار دارد و از زمان تأسیس، به‌عنوان یکی از مراکز آماده‌سازی و انتقال نیرو‌های آمریکایی مورد استفاده قرار گرفته است.

بوهرینگ پس از سال ۲۰۰۳ و در جریان عملیات آمریکا در عراق، اهمیت بیشتری پیدا کرد. نیرو‌های اعزامی آمریکا پیش از ورود به مناطق عملیاتی، در این پایگاه تجهیزات دریافت کرده، آماده‌سازی می‌شدند و سپس به سمت عراق یا دیگر مناطق مأموریتی منتقل می‌شدند.

کویت؛ پایگاهی فراتر از یک میزبان نظامی

مجموعه پایگاه‌های آمریکا در کویت یک شبکه به‌هم‌پیوسته را تشکیل می‌دهند که هر بخش آن مأموریتی مشخص دارد؛ عریفجان پشتیبان عملیات زمینی، علی السالم و احمد الجابر پشتیبان توان هوایی و بوهرینگ مرکز آماده‌سازی و انتقال نیرو‌ها هستند.

همین ترکیب باعث شده کویت طی سال‌های گذشته به یکی از مهم‌ترین نقاط پشتیبانی آمریکا در غرب آسیا تبدیل شود؛ کشوری که موقعیت جغرافیایی آن در شمال خلیج فارس و نزدیکی به عراق، ارزش نظامی آن را برای واشنگتن افزایش داده است.

پایگاه‌های آمریکا در کویت زیر آتش ایران

اهمیت پایگاه‌های آمریکا در کویت تنها به نقش لجستیکی و عملیاتی آنها محدود نمی‌شود. این مراکز سال‌ها بخشی از تصویر قدرت نظامی واشنگتن در منطقه بوده‌اند؛ پایگاه‌هایی که با هزینه‌های سنگین، تجهیزات پیشرفته و زیرساخت‌های گسترده ایجاد شدند تا به آمریکا امکان  کنترل فضای عملیاتی خلیج فارس و مدیریت تحولات امنیتی غرب آسیا را بدهند.

اما تحولات اخیر نشان داد این پایگاه‌ها، برخلاف تصویری که واشنگتن از قدرت و مصونیت خود ارائه می‌کند، از دسترس حملات دور نیستند.

تداوم حملات به مراکز نظامی آمریکا در کویت

در جریان موج‌های مختلف عملیات‌های «صاعقه» ارتش و «نصر۲» سپاه پاسداران، پایگاه‌ها و مراکز پشتیبانی ارتش آمریکا در کویت بار‌ها هدف حملات پهپادی و موشکی قرار گرفتند؛ حملاتی که طی آن مراکز فرماندهی، انبار‌های مهمات و تجهیزات، سامانه‌های راداری و پدافندی، مخازن سوخت، آشیانه‌های جنگنده و پهپاد و محل استقرار نیرو‌های آمریکایی در چندین پایگاه راهبردی هدف قرار گرفت.

در موج نوزدهم عملیات صاعقه، ساختمان‌های اداری و آنتن‌های جهت‌یاب در پایگاه عریفجان، پارکینگ بالگرد‌ها در اردوگاه العدیری و ساختمان محل استقرار نیرو‌های آمریکایی در پایگاه احمدالجابر هدف حملات پهپادی قرار گرفت.

 در موج بیست‌وسوم نیز انبار‌های مهمات و اقلام لجستیکی در پایگاه الدوحه، مخازن سوخت پایگاه علی‌السالم و انبار مهمات اردوگاه عریفجان با پهپاد‌های انهدامی هدف قرار گرفتند.

در موج بیست‌وپنجم نیز انبار‌های تجهیزاتی اردوگاه العدیری، محل استقرار نظامیان آمریکایی در پادگان الدوحه و محل استقرار نیرو‌های دشمن مستکبر در اردوگاه عریفجان کویت مورد حمله قرار گرفت.

در بیست‌وهفتمین موج عملیات صاعقه، بنا بر اعلام روابط عمومی ارتش، آشیانه جنگنده‌ها، سامانه‌های ارتباطات ماهواره‌ای و انبار‌های تجهیزات در پایگاه احمدالجابر هدف پهپاد‌های انهدامی قرار گرفت.

همزمان، سپاه پاسداران نیز در اطلاعیه‌های خود از هدف قرار گرفتن رادار پایگاه علی‌السالم، مرکز پشتیبانی نیرو‌های زمینی آمریکا در عریفجان، سوله تعمیر و نگهداری تسلیحات، آشیانه پهپاد‌ها و همچنین انهدام یک رادار هشدار اولیه، سامانه رادار دفاع موشکی، رادار FPS-۱۱۷، سامانه پدافندی پاتریوت و سامانه ارتباطات ماهواره‌ای در پایگاه احمدالجابر خبر داد.

در کنار انتشار اطلاعیه‌های عملیاتی، تصاویر ماهواره‌ای نیز از تخریب بخشی از سازه‌های محل اسکان نظامیان آمریکایی در پایگاه علی‌السالم منتشر شد.

واکنش‌هایی که ادامه دارد

حملات به پایگاه‌های آمریکا در کویت، علاوه بر پیامد‌های میدانی، بازتاب گسترده‌ای در رسانه‌ها و محافل سیاسی داشت. روزنامه وال‌استریت ژورنال در گزارشی نوشت که جنگ با ایران آسیب‌پذیری پایگاه‌های نظامی آمریکا در منطقه را آشکار کرده و واشنگتن را به بازنگری در حضور بلندمدت نظامی خود در کویت واداشته است.

در همین حال، دولت کویت نیز با تأیید وقوع حملات پهپادی به خاک این کشور اعلام کرد که این حملات خسارات مادی قابل‌توجهی به شماری از تأسیسات حیاتی و مراکز نظامی وارد کرده است.

همچنین انتشار تصاویر و اسامی شماری از نظامیان آمریکایی کشته‌شده در حملات به پایگاه‌های آمریکا در کویت، بازتاب گسترده‌ای داشت و توجه‌ها را به آسیب‌پذیری مراکز نظامی واشنگتن در منطقه جلب کرد.

از سوی دیگر، اسکات ریتر با اشاره به پیامد‌های احتمالی تداوم درگیری‌ها، گفت: «ترامپ مهماتش تمام شده، اما ایرانی‌ها مهماتشان تمام نشده است؛ ترامپ اهدافش تمام شده، اما ایران همچنان اهداف متعددی در اختیار دارد.» وی مدعی شد حملات ایران به کویت زیرساخت‌های حیاتی این کشور را هدف قرار داده و تنها با چند موشک، کویت تا آستانه از دست دادن بخش عمده توان تولید آب شیرین و برق خود پیش رفت.

پایگاه‌هایی که قرار بود نماد قدرت باشند

آمریکا طی سه دهه گذشته با ایجاد شبکه‌ای گسترده از پایگاه‌های نظامی در کشور‌های خلیج فارس تلاش کرده است تصویری از برتری مطلق نظامی خود در غرب آسیا ایجاد کند؛ شبکه‌ای که از عریفجان به‌عنوان مرکز لجستیکی تا علی السالم و احمد الجابر به‌عنوان مراکز پشتیبانی هوایی، بخش مهمی از توان عملیاتی واشنگتن در منطقه را تشکیل می‌دهد.

اما تحولات اخیر نشان داد این تصویر از قدرت، آن‌گونه که واشنگتن تبلیغ می‌کند، بدون چالش نیست. هدف قرار گرفتن پایگاه علی السالم در کویت، آن هم در شرایطی که این مرکز از پیشرفته‌ترین زیرساخت‌های نظامی برخوردار است، پیام روشنی داشت؛ اینکه فاصله جغرافیایی، سامانه‌های دفاعی و تجهیزات مدرن، مانعی قطعی در برابر توان تهاجمی ایران ایجاد نمی‌کند.

ایران با هدف قرار دادن پایگاه‌هایی که آمریکا سال‌ها برای حفاظت از آنها هزینه کرده است، نشان داد شبکه گسترده حضور نظامی واشنگتن در منطقه، برخلاف ادعای مصونیت، در تیررس توان موشکی و پهپادی جمهوری اسلامی قرار دارد.

پایگاه‌هایی که آمریکا آنها را نماد قدرت، کنترل منطقه و ابزار بازدارندگی معرفی می‌کرد، اکنون به نقاطی تبدیل شده‌اند که خود نیازمند حفاظت در برابر پاسخ‌های نظامی هستند.

پیام این تحولات برای آمریکا و متحدان منطقه‌ای آن روشن است؛ استفاده از خاک کشور‌های منطقه برای تقویت حضور نظامی واشنگتن، لزوماً به معنای ایجاد امنیت برای آن کشور‌ها نیست، بلکه می‌تواند آنها را به بخشی از میدان رویارویی تبدیل کند.