صفر تا صد موشک رستاخیز/ قاره پیمای ایرانی وارد میدان می‌شود؟

به گزارش گروه سیاسی خبرگزاری دانشجو ؛ در هفته‌ها و ماه‌های اخیر، نامی جدید در ادبیات امنیتی و نظامی منطقه پرطنین شده است: «رستاخیز». جریانات رسانه‌ای، تحلیلگران منطقه‌ای و برخی چهره‌های سیاسی اخیراً به کرات به این موشک اشاره کرده و آن را برگ برنده جدید ایران در معادلات پیچیده خاورمیانه توصیف کرده‌اند.

همین تواتر نام‌بردن‌ها در فضای رسانه‌ای و سیاسی، ما را بر آن داشت تا در این گزارش موارد بیان شده از این موشک را مورد بررسی قرار دهیم:

در همین ابتدا باید یک اصل بسیار مهم را به عنوان پایه این تحلیل روشن کنیم تا این لحظه، هیچ مرجع رسمی نظامی (اعم از ستاد کل نیرو‌های مسلح، وزارت دفاع یا نیروی هوافضای سپاه ) به طور رسمی از موشکی با این نام و مشخصات رونمایی نکرده و اطلاعات آن را به شکل سازمانی تایید ننموده است.

 آنچه در دست داریم، مجموعه‌ای از گمانه‌زنی‌های رسانه‌ای و اظهارنظر‌های پراکنده برخی مقامات است. اما سوال اصلی اینجاست آیا از نظر فنی، صنعت دفاعی جمهوری اسلامی ایران توانایی ساخت چنین اَبَرسلاحی را دارد؟ پاسخ، با نگاهی به کارنامه درخشان موشکی ایران، قطعاً بله است.

فناوری موشکی ایران امروز در لبه تکنولوژی جهانی قرار دارد. دستیابی به موشک‌های هایپرسونیک (مانند فتاح)، تسلط کامل بر فناوری سوخت جامد مرکب، و توانمندی نقطه‌زنی در برد‌های بلند، نشان می‌دهد که زیرساخت‌های علمی و صنعتی لازم برای تولد پروژه‌ای در قد و قواره رستاخیز در کشور کاملاً مهیاست. در ادامه، تک‌تک داده‌های ادعایی پیرامون این موشک را مورد بررسی قرار می‌دهیم:

واکاوی ابعاد و پیشران، با یک غول موشکی طرفیم

گزارش‌های غیررسمی طول این موشک را حدود ۱۴ متر و وزن آن را نزدیک به ۲۷ تن اعلام کرده‌اند و به استفاده از سوخت جامد اشاره دارند.

 از منظر مهندسی هوافضا، این اعداد کاملاً با توانمندی‌های تثبیت‌شده ایران همخوانی دارد. برای مقایسه، موشک نام‌آشنای سجیل با طولی در حدود ۱۸ متر و وزنی معادل ۲۳ تن، سال‌هاست که در خدمت نیرو‌های مسلح است.

 طراحی موشکی ۱۴ متری، اما با وزن ۲۷ تن، نشان‌دهنده قطورتر بودن بدنه (احتمالاً برای جای‌دهی موتور‌های سوخت جامد قدرتمندتر و کلاهک سنگین‌تر) است.

 تسلط ایران بر ساخت بدنه‌های کامپوزیت کربن (که وزن سازه را به شدت کاهش و تحمل فشار را افزایش می‌دهد) ساخت چنین موشک سنگین و چابکی را کاملاً مقدور می‌سازد. زمان آماده‌سازی بسیار کوتاه موشک‌های سوخت جامد، بقاپذیری آنها را در برابر حملات پیش‌دستانه دشمن به شدت افزایش می‌دهد.

چالش برد؛ از بازدارندگی منطقه‌ای تا تراز جهانی

یکی از پربحث‌ترین موارد درباره رستاخیز، برد آن است که در رسانه‌ها از ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ کیلومتر تخمین زده شده است.

عدد ۱۲۰۰۰ کیلومتر که به معنای یک موشک قاره‌پیما (ICBM) است، چطور؟ آیا ایران این توان را دارد؟ پاسخ در برنامه‌های فضایی ایران نهفته است. پرتابگر‌های فضایی سوخت جامد مانند قائم ۱۰۰، از نظر پایه تکنولوژیک قرابت بسیاری با موشک‌های بالستیک دوربرد دارند. زیرساخت علمی برای رسیدن به برد‌های بین‌قاره‌ای در ایران وجود دارد و تنها نیازمند یک تصمیم راهبردی است.

کلاهک دوگانه و فناوری EMP؛ شاهکار فیزیک نوین

جذاب‌ترین و البته هولناک‌ترین ویژگی ادعایی رستاخیز، تجهیز آن به کلاهک دوگانه (انفجاری سنگین و پالس الکترومغناطیسی یا EMP) است. سردار محمودی به قدرت تخریب این موشک در وسعت ۸۰ کیلومتر مربع اشاره کرده و نماینده مجلس، آقای حاجی‌دلیگانی، تاکید کرده که این سلاح معادل بمب اتم نیست.

ایجاد تخریب فیزیکیِ مطلق در ۸۰ کیلومتر مربع با یک کلاهک متعارف غیرممکن است؛ بنابراین، این عدد به احتمال قریب به یقین به شعاع اثرگذاری پالس الکترومغناطیسی (EMP) اشاره دارد.

ساخت بمب‌های الکترومغناطیسی غیرهسته‌ای (NNEMP) که با استفاده از ژنراتور‌های فشرده‌سازی شار انفجاری کار می‌کنند، نیازمند دانش پیشرفته‌ای در فیزیک پلاسما و الکترومغناطیس است. با توجه به پیشرفت‌های شگرف دانشگاه‌های نظامی ایران در حوزه جنگ الکترونیک و فیزیک کاربردی، دستیابی به این فناوری به هیچ وجه دور از ذهن نیست.

کلاهکی که بتواند بدون ایجاد تلفات انسانی گسترده (برخلاف سلاح هسته‌ای)، شبکه برق، رادارها، سیستم‌های بانکی و پدافندی دشمن را در یک کلانشهر فلج کند، یک سلاح استراتژیک تمیز و به شدت بازدارنده است که ساخت نمونه‌های مشابه چندین سال است که در مراکز تحقیق و توسعه نظامی غرب و شرق جریان دارد.

در مجموع، برگ برنده مخفی که نقل محافل شد

همان‌طور که ذکر شد، ساخته شدن موشک رستاخیز هنوز به صورت رسمی وارد دکترین اعلامی نیرو‌های مسلح نشده است و طبق گفته مسئولین، تاکنون در هیچ عملیاتی (حتی در وعده صادق ۴) مورد استفاده قرار نگرفته است.

 با این حال، تحلیل داده‌های ادعایی نشان می‌دهد که هیچ‌یک از مشخصات مطرح شده برای این موشک، خارج از دایره توانمندی‌های فعلی و اثبات‌شده‌ی صنعت هوافضای جمهوری اسلامی ایران نیست.

با نگاهی به فناوری‌های به دست آمده در صنعت موشکی کشور در سال‌های اخیر، این موشک را باید کلکسیون آخرین فناوری‌های موشکی کشور در یک پلتفرم واحد درنظر گرفت. موشکی که ورودش به عرصه میتواند برگ برنده جدیدی برای نیرو‌های مسلح کشور باشد.