پناهِ اشکهای دلدادگان اربعین در آستانه امامزاده دوخاتون؛ وقتی زمین شهرکرد، کربلا میشود + فیلم
به گزارش خبرنگار گروه استانهای خبرگزاری دانشجو، در میدانِ امامزاده دوخاتون، زمان ایستاده است. اینجا، در میانِ جمعِ دلدادگانِ حسین (ع)، هوا بویِ سوگ میدهد و زمین، سنگین از وزنِ اشکهاست. گویی هر قطرهی اشکی که بر خاک میریزد، پیامی از اعماقِ جان است که به سوی کربلا روان میگردد.
با قرائتِ کلماتِ مقدسِ زیارت اربعین، گویی هر واژه، پلهای است برای رسیدن به قلب کربلا. کلمات، نه در دهان، که در لایههایِ جان جاری میشوند؛ کلماتی که با هر بار تکرارشان، زخمهایِ تاریخ تازه میشود و روحِ زائر، در میانِ این نجواها، به دنبالِ آرامشِ ابدی میگردد.
در این میان، صدایِ روضه، تنها یک آواز نیست؛ فریادِ قلبهایِ شکسته است که در میانِ میدان، طنین میاندازد؛ سوگی که از سالیانِ دور بر سینهی این مردم نشسته و امروز در این میدان، به اوجِ خود رسیده است.
اما در اوجِ این سوگ، شعار لَبیک یا حسین مانند رعدی در میانِ جمعیت میپیچد؛ فریادی که نه از قدرت صدا، که از قدرتِ عشق برخاسته است. این لبیک، تنها یک کلمه نیست؛ این عهدِ خونینِ ماست، این پیمانِ بیپایانِ ما با صاحبِ خون و عهد است.
در میدانِ دوخاتون، پیر و جوان، همگی در یک سوگِ مشترک غرق شدهاند؛ انگار که تمام دنیا، در همین یک نقطه، به تپشِ درد و عشق امام حسین (ع) بازگشته است. اینجا، جایی است که اشکها، زبان گویای عشق هستند و گریه، تنها راه رسیدن به حقیقت.
اینجا، در میان این جمعیت دلدادگان، ما دوباره یاد میگیریم که عشق، تنها راهِ نجات است و حسین (ع)، تنها مقصد بیانتها.