رسانه ملی از هول حلیم، توی دیگ افتاد

گروه فرهنگی «خبرگزاري دانشجو»، بهاره مقدم؛ رمضان الکریم فرصتی است برای تزکیه نفس و غربال روح از ناخالصی ها و روزمرگی ها؛ چند سالی است رسانه ملی از ظرفیت ارزشمند ضیافت الله در ارائه آثار معناگرا بهره جسته كه شروع این رویداد را به طور حتم باید از «کمکم کن» قاسم جعفری دانست.

 

پرداختن به مسئله خطیر ارواح پس از کما، و در کنار آن قصه پردازی مفصل برای هر یک از شخصیت ها، با وجود انتقادات ریز و درشت و حساسیت های خاص پیرامون مسائل مذهبی و ماورایی، «کمکم کن» را بسیار مطرح ساخت و نقطه آغازی بود بر تولید سریال های معناگرای مناسبتی.

 

«او یک فرشته بود»، «آخرین گناه»، «اغما» و «ملکوت» هر چند به محبوبیت «کمکم کن» دست نیافتند، اما به عنوان نخستین آثار عقیدتی - اندیشه ای مورد اقبال و توجه واقع شدند.

 

رویکرد غالب سریال های رمضان امسال رسانه ملی به سمت اندیشه و معنا بود که منطقی تر می نمود به جای سه سریال ماورایی، یک یا دو اثر از این دست ساخته می شد اما با کیفیتی بالاتر و مفاهیمی والاتر!

 

البته اوج معناگرایی سریال های مناسبتی رسانه ملی در تجسم شیطان، فرشتگان و ارواح سرگردان خلاصه شده است؛ اين در حالي است كه «آخرین گناه» را با توجه به موضوع تجسم اعمال و جلوه های ویژه نسبتا بدیعش باید از این قاعده مستثنی دانست.

 

در کل باید اذعان کرد که تولید سریال های رمضان ۹۰ بسیار شتابزده به نظر می رسد و صرف توجه به موضوع عقیدتی، پرداختن به مضمون و کیفیت را تحت شعاع قرار داده است.

 

اگر چه ارواح جسمیت و احساس ندارند، اما چه اصراری بود که امیرحسین «۵ کیلومتر تا بهشت» بعد از بی هوشی، حتما با روح یک دختر روبرو و همراه شود؟ آيا دیالوگ های «سقوط یک فرشته» مبنی بر اینکه راه رسیدن به خدا از دل جهنم و شرم گناه و لذت توبه می گذرد و نوع رابطه سارا و فاطمه با نیما و دکتر پارسا و دعوت فرد نامحرم به منزل که کرارا در این سریال به چشم می خورد، شایسته تفکر بیشتر و پرداخت بهتر قصه نبود؟ آيا تعدد شیاطین در «سقوط یک فرشته» به اقبال اثر کمک کرده یا از نقاط ضعف آن به شمار می رود؟

 

تقلید ناشیانه شخصیت پردازی شیاطین «سقوط یک فرشته» از الیاس «اغما» و ملائکه «سی امین روز» از ملک «ملکوت» هم به صراحت جلوه نموده است.

 

اوج فضاحت رسانه ملی هم، آگهی بازرگانی دلستری است که شیشه نوشابه می شکند و روح!!! به پرواز در می آید! دیگر کلا باورمان شده كه ناظری در این رسانه وجود خارجی ندارد، آنقدری که اعتقادات اسلامی مان هم به سخره گرفته می شود و ماجراهای ماورایی به ورطه تبلیغات کشیده می شود.

 

بگذریم از اینکه بعد از افطار تمام آگهی های بازرگانی خلاصه می شد در پوشک بچه با چسب چیک چیک و پوشک محافظ بزرگسالان! و مجری پر بیننده ترین ویژه برنامه افطار رو در روی میلیون ها نفر حمایت مالی دولتمان از فلان کشور را به باد انتقاد می گرفت و بحث شیرین چراغ و خانه و مسجد را پیش می کشید!

 

خلاصه اینکه رسانه ملی خواست از شر سریال های طنز سخیف و برنامه های کلیشه ای و بی هویت خلاص شود و ماورایی و اندیشه ای بسازد، اما ابرو را که درست نکرد، هیچ، چشم را هم کور کرد و از هول حلیم افتاد توی دیگ.