آیا کسی هست که سینمای ایران را از خواب بیدار کند؟

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو»، زهرا منصورنیا؛ سینمای ایران چند صباحی است که با غلت زدن در خوابی به خیال خود، و یا شاید در کابوسی جانکاه، قصد بیدار شدن را ندارد و  آیا کسی هست که آن را از خواب بیدار کند؟

 

اگر به زمان قبل از انقلاب برگردیم و سینمای آن زمان ایران را با سینمای کنونی مقایسه کنیم شاید فرق چندانی با هم نداشته باشند؛ کارگردانان جوان و نوپایی که برای عرض اندام، هر روز با به نمایش درآوردن زندگی های خیالی و آرمانی، جوانان و نوجوانان را از زندگی واقعی خویش زده می کنند.

 

شرم، حیا و عفت، محبت و خدایی بودن واقعی دیگر جایی در زندگی سینمای ایران ندارد و در واقع می توان گفت به بهانه هنرمندی و هنرمند بودن، هنر سینمای ایرانی که باید اسلامی نیز باشد زمان زیادی است که مقتول قاتلان هنر کش شده است.

 

قاتلانی که با ماهیت و درونی پوچ  خود در همه جا راه یافته و چه احمقانه و شاید زیرکانه سینمای ایران را زیر ورو کرده اند و قلب، جان، دست و پای مصنوعی برایش جا گذاشته اند. میانه رویی و اعتدال را نمی توان در سینمای ایران یافت هر چه هست یا افراط است و یا تفریط.

 

روش های ازدواج که مشکلات اصلی جوانان ماست بخوبی و با کمال بی شرمی در سینما به تصویر کشیده می شود آن هم با متدهای به روز و پیشرفته که عمرش هم به بیش از یک سال نمی کشد.!!!!

 

استقبال نکردن مردم از سینما نیز امروز یکی از دغدغه های هنرمندان و البته مسئولان شده است که بایددر جواب گفت به چه قیمتی باید وقت و عمر خود را برای دیدن چرت و پرت و مسائل غیر اخلاقی صرف کنیم ؟ آیا پدر و مادری که شبانه روز در فکر تربیت فرزندانشان هستند به راحتی می توانند زحمات خویش را نادیده گرفته و فرزند خود را بدست سینمای ایران بسپارند تا هر گلی که می خواهد به سرش بزند؟

 

مردم ایران باید مثل همیشه بیدار باشند و در سالروز سینما یک خانه تکانی خوب از سینما داشته باشند، سینما هنر است و هنر ظریف است و لطیف، اما غذای سینمای ایران سوخته و بویش همه جا را گرفته و دیگر قابل خوردن نیست و لازم است از اول آشش را بپزد.