کد خبر:۱۴۶۷۶۸۰
«عموی بچه‌ها»؛ وقتی عمو پورنگ از قاب تلویزیون وارد سینما می‌شود
«عموی بچه‌ها» با حضور داریوش فرضیایی، عموپورنگ خاطره‌ساز کودکان، نخستین تجربه سینمای داستانی او را رقم زده است؛ فیلمی که میان تکیه بر محبوبیت یک چهره تلویزیونی و ساختن قصه‌ای مستقل برای سینما، با چالش‌هایی روبه‌روست.
به گزارش گروه اجتماعی خبرگزاری دانشجو، «عموی بچه‌ها» به کارگردانی احمد درویشعلی‌پور، فیلمی در فضای کودک و نوجوان است که داریوش فرضیایی، برای اولین‌بار در آن وارد سینمای داستانی شده است. این موضوع از همان ابتدا توجه مخاطب را به فیلم جلب می‌کند؛ چون عموپورنگ برای خیلی از بچه‌ها فقط یک بازیگر نیست، بلکه بخشی از خاطرات دوران کودکی‌شان است.
مهم‌ترین نکته فیلم، همین تلاش برای انتقال یک شخصیت آشنا از تلویزیون به سینماست. فیلم سعی می‌کند فضای شاد و فانتزی خودش را حفظ کند و در کنار آن، داستانی سینمایی ارائه دهد. اما همین‌جا یک سؤال مهم شکل می‌گیرد: آیا محبوبیت عموپورنگ به‌تنهایی می‌تواند یک فیلم سینمایی را جلو ببرد؟
یکی از نقاط قوت «عموی بچه‌ها» ارتباط راحت آن با مخاطب کودک است. فیلم خیلی خودش را جدی نمی‌کند و فضای کمدی و فانتزی آن باعث می‌شود مخاطب بتواند با حال‌وهوای اثر همراه شود. حضور بازیگران شناخته‌شده هم به فضای فیلم تنوع داده و باعث شده ریتم اثر فقط روی یک شخصیت نچرخد.
اما از طرف دیگر، فیلم در بعضی بخش‌ها بیش از اندازه به شناخت قبلی مخاطب از عموپورنگ تکیه می‌کند. یعنی گاهی به جای اینکه خودِ شخصیت و قصه آن‌قدر قوی باشند که مخاطب را نگه دارند، این آشنایی قبلی با داریوش فرضیایی است که بخش زیادی از جذابیت را ایجاد می‌کند. این مسئله برای یک فیلم سینمایی می‌تواند تبدیل به نقطه‌ضعف شود، چون سینما باید بتواند حتی بدون تکیه کامل بر شهرت یک چهره، دنیای خودش را بسازد.
در شخصیت‌پردازی هم تعدد شخصیت‌ها می‌تواند هم نقطه قوت باشد و هم ضعف. حضور بازیگران مختلف فضای فیلم را متنوع کرده، اما بعضی شخصیت‌ها فرصت زیادی برای شناخته‌شدن و شکل‌گرفتن پیدا نمی‌کنند. در نتیجه ممکن است مخاطب با بعضی از آنها بیشتر به خاطر بازیگرشان ارتباط بگیرد تا خودِ شخصیتی که در داستان ساخته شده است.
نکته دیگری که برای برخی قابل توجه بود، فاصله بین فضای تلویزیونی و سینمایی فیلم است. فرضیایی سال‌ها در قالب برنامه کودک با مخاطب ارتباط مستقیم داشته؛ بنابراین انتقال همان انرژی و شیوه ارتباط با بچه‌ها به یک فیلم سینمایی کار ساده‌ای نیست. «عموی بچه‌ها» تلاش می‌کند این فاصله را کم کند، اما به هنوز در بعضی لحظات می‌شود ردپای همان فضای تلویزیونی را در فیلم دید.
در نهایت، فیلم «عموی بچه‌ها» بیشتر از اینکه فقط یک فیلم با حضور فرضیایی باشد، آزمونی برای تبدیل شخصیت محبوب تلویزیونی بچه‌ها به یک شخصیت سینمایی است. فیلم از محبوبیت داریوش فرضیایی شروع می‌کند، اما چیزی که می‌تواند ماندگارش کند، خودِ قصه، شخصیت‌ها و ساختار سینمایی آن است. اگر این عناصر بتوانند مستقل از شهرت عموپورنگ مخاطب را با خودشان همراه کنند، آن وقت «عموی بچه‌ها» می‌تواند چیزی بیشتر از یک فیلم نوستالژیک برای طرفداران عموپورنگ باشد.
یکتا فروغی خبرنگار نوجوان سی‌وهشتمین جشنواره بین‌المللی فیلم‌های کودکان و نوجوانان
لینک کپی شد
گزارش خطا
اخبار مرتبط
