پروازی که نهایتش گرفته شد

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ جمعه شب که می‌شود پای سریال شوق پرواز می نشینیم با شوقی که هر هفته رو به افول می رود، سریالی که سال هایش به سرعت برق و باد گذشت و الان سال 65 به نمایش گذاشته می شود.

 

سریال رو به اتمام است و هنوز جای خالی صحنه های زیادی در آن دیده می شود، کاش از حواشی فیلم گرفته می شد و به نکات اصلی زندگی شهید پرداخته می شد، کتاب های درسی ام را که ورق می زنم جای خالی خیلی از عکس ها دیده می شود، عکس هایی که اول کتاب از امام خمینی به همراه نوشته کوتاهی پایینش دیده می شد، عکسی که شهید عباس بابایی دست امام را می بوسد، حالا که خاطراتم را به مرور می نشینم.

 

هیچ صحنه ای از حضور امام خمینی در فیلم دیده نمی شود یا حتی اشاره ای کوتاه، شهید بابایی با پرواز بی نهایتش بابایی شد اما در فیلم جای خالی مسائل زیادی دیده می شود از حضور بی رنگ پدر و مادر شهید گرفته تا خاطرات بی نهایتی که از خواهر شهید گفته می شود.

 

علی الظاهر نقش همسر شهید فراتر از شهید بابایی دیده می شود، شاید اگر نام فیلم را خانم حکمت می گذاشتند بهتر بود، گویا نقش اول را خانم حکمت بازی می کند اگر بنا براین بود که فیلمی درخور همسران شهدا ساخته شود تا صبر جمیل آنها دیده شود در بزرگ کردن بچه ها، دوری از همسر و خبر ناگهانی شهادت، شهدای دیگر هم بودند یا نام فیلم را تغییر می دادند.

 

ای کاش آنقدر به نام یک شهید خیلی از مطالب حاشیه ای را بیان نمی کردیم.

 

شهید بابایی در زندگی اش مظلوم بود و انگار با پخش این فیلم مظلومیتش دو چندان شد، هنوز چند قسمتی تا شهادت سرلشگر عباس بابایی باقیست، شاید امیدی باشد تا پایان سریال اتفاقی بیفتد شاید از مظلومیت شهید کمتر شود شاید ...

 

آنقدر دلم گرفته است که هوس کرده ام از شما بخواهم دل نوشته هایم را در قالب سریال دنبال کنید شاید سریال برخواسته از دل من اندکی مسکن دلی باشد که این شهید را با تمام تار و پود وجودش می شناخت و اینک از نیشتر های صدا و سیمای ما رنج می برد.