این روزها که بگذرد...

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو» - ‎بهاره مقدم؛ رفتند روزها و نزدیک است تا 365 روز دیگر از لحظه ای که حول حالنا را به امید استشمام عطر حضورت تلاوت کردیم، بگذرد.

 

دنیا یک صدا تو را می خواند. وجدان ها زنجیر غفلت را گسسته اند و چشم ها به جاده ها نشسته. خبر آمدنت شهر به شهر می گردد و تحولات، نبض بودن تو را فریاد می زند و ما هنوز در بند تن، یادمان رفته گویی به انتظار که نمی نشینند!

 

ما عادت کرده ایم به ندبه خواندن و انتظار فرج کشیدن! غافل از آن که تو اگر غایبی، اول در دل ها‎ ‎غایب می شوی و بعد در جامعه و حضورت، لمس بودنت در قلب های ماست! همین مایی که مسلمیم اما تسلیم نیستیم! یک عمر پیشانی بر مهر نهادیم و حتی سر بر نمی داریم تا فرزند زمان خود باشیم و انگار یادمان رفته اگر شهید حق نیستیم به سجده افتادن و به شراب نشستنمان هر دو یکی است!

 

بحرین همچنان در آتش و خون است و تقویم ها از آمدن عید خبر می دهند ... در سیاه چاله های اسرائیل انسان سلاخی می کنند و شرافت به یغما می برند، اروپا غرق در بحران است، دنیا تو را می خواند و اما ... انگار هنوز سرباز کم است!

 

ما هبوط کرده ایم در این زمین خاکی و رک بگویم لایق وصل تو هنوز نیستیم! اسیر در روزمرگی هاییم! ویل للمطففین دیگر لرزه بر انداممان نمی اندازد بس که عادی شده! قضاوت می کنیم همدیگر را بی هیچ پشتوانه ای، عشق به قدرت بر قدرت عشق مستولی شده، مال بی شبه نیست در میان همه دارایی مان، فاما الیتیم فلاتقهر و اما السائل فلاتنهرمان یا از روی ریاست یا به کل بی خیالشان شده ایم و مدعی هستیم یارانه می گیرند، محتوای گوشی هایمان سندی است بر تعارض ظاهر و باطنمان، نیستیم آنچه را که نشان می دهیم و برای آنچه که می خواهیم نمی کوشیم و مغفولیم که انتظار از بطن عاشورا برمی خیزد نه از کنج عافیت طلبی!

 

آقا! ما عجیب در بند تنیم! نمی گویم خدا کند که بیایی، دعا کن ما به سمتت بتازیم، حول حالنا را امسال برایمان اساسی تر تلاوت کن، مجنون تو هستیم و به ما بید بگویند، مردم به دل سوخته خورشید بگویند، یک سال به ایام ظهورت شده نزدیک زین رو به بهاری که رسد، عید بگویند ...

 

این روزها که بگذرد، بهار می رسد، اما چه سود! ما که بی تو بهاری نداریم.