ما بازي هاي كودكانه را مي شنويم

گروه اجتماعي «خبرگزاري دانشجو»؛ آنقدر پاك و معصوم نگاهمان مي كنند كه شرمنده محبت كودكانه شان مي شويم. دست ها و پاهاي ناتوانشان ذره اي از شادي و معصوميت كودكانه شان كم نكرده. برايمان از شادي ها و غم هايشان مي گويند. روزهايي كه نمره 20 مي گيرند و روزهايي كه به كمتر از 20 رضايت مي دهند.
 

اينجا مدرسه كودكان خاص و برگزيده خداست همان هايي كه به اشتباه استثنايي مي ناميمشان تا پوششي باشد بر ناتواني هاي پنهاني مان. اينها كودكان استثنايي اند همان هايي كه محروم شده اند از راه رفتن بر روي زمين. دست هاي ناتوانشان را به شنيدن صداي بازي هاي كودكانه عادت داده اند. محروم شده اند از راه رفتن بر روي زميني كه براي ما جاي ماندن و پوسيدن شده و براي آنها گذرگاهي سخت براي رسيدن به بهشت است.
 

هر صبح كه از خواب برمي خيزند خود را براي جنگي نابرابر با مشكلات زندگي  شهري آماده مي كنند؛ پياده روهايي كه امن نيستند، اتوبوس هايي كه هيچ جايي براي آنها و هم مسلكانشان ندارند و پارك هاي بازي كه آنها را طرد كرده اند ارمغان زندگي شهري براي اين كودكان است.
 

بي آنكه خود بخواهند صندلي پلاستيكي وليچر را دوست دائمي خود كرده اند دردهاي گاه و بيگاه  زندگي را با صفاي كودكانه شان پذيرفته اند اما اين كودكان روزي بزرگ مي شوند و بايد به آغوش جامعه اي بازگردند كه آمادگي چنداني براي ورودشان ندارند. 
 

اين كودكان پاك و معصوم  از ميان ما آدم ها استثناء شده اند نه به اين دليل كه طردشان كنيم و بي تفاوت از كنارشان بگذريم آنها استثناء شده اند تا مشكلاتشان را با دقت و حساسيت بيشتري دنبال كنيم. اگر حمايت جامعه از اين افراد برداشته شود سودجويان ممكن است اين كودكان را به كارهايي همچون تكدي گري  وادار كنند.
 

شايد با اندكي توجه و دلسوزي مسئولان بتوان آينده اين كودكان را از افسردگي، خانه نشيني و يا سوء استفاده توسط ديگران و واداشتن به تكدي گري و... نجات داد.