هرگز نمی‌توانم در زندگی شبیه پدرم عمل کنم

«خبرگزاری دانشجو» با محسن شهریاری، فرزند شهید شهریاری در رابطه با زندگی و اخلاق و رفتار پدر گرامیشان به گفت‌وگو پرداخته كه به شرح زير است:

«خبرگزاری دانشجو»: اخلاق و رفتار شهید دکتر شهریاری را در چند جمله توصیف کنید؟

فرزند شهید شهریاری: صحبت کردن بنده در رابطه با پدرم چندان صحیح به نظر نمی رسد و بهتر است برای آشنایی با رفتار و برخورد ایشان به سراغ اطرافیان، دوستان و آشنایان، اقوام و همکاران این شهید بروید.

رابطه من با پدرم بیشتر از اینکه رابطه پدر و پسری باشد، شبیه به رابطه دو دوست با تمام احترامات بود؛ یعنی ما با هم به راحتی صحبت می کردیم، به استخر می رفتیم، فوتبال بازی می کردیم و کشتی می گرفتیم.

منظورم از رابطه دوستی این است که علاوه بر اینکه هیچ گونه اختلافي با هم نداشتیم، رابطه ما نيز در کمال احترام و ادب بود، بدون آنكه خشك و سنگين باشد.

آیا محسن شهریاری می تواند جا پای پدر بگذارد و مثل او عمل كند؟

وقتی به تمام زوایای زندگی پدرم نگاه می کنم، با توجه به گوشه هایي از زندگی ايشان که پس از شهادت برای من و حتی خانواده روشن شده، به جرات می گویم که هرگز نمی توانم در زندگی شبیه به او عمل کنم.

چرا نمي توانيد شبيه پدرتان در زندگي عمل كنيد؟

صحبت کردن در رابطه با کار و فعالیت و زحمت بسیار آسان است، ولی عمل کردن به آن بسیار سخت و طاقت فرسا است.

وقتی به کارها و مشغولیاتی که پدرم داشته نگاه می کنم، مي بينم وي با اینکه تمام وقت و زندگی خود را صرف کار و تلاش و تدریس و پژوهش کرده بود، به کارهای دیگر نيز رسيدگي مي نمود كه در تصور ما بسیار شگفت آور جلوه می کرد.

از قول اهالی مسجد شنیدم که چند سالی بود در مسجد صندوقی جهت کمک به نیازمندان تشکیل شده بود و پدرم صبح های جمعه به همراه امام جماعت و تعدادی دیگر جهت کمک به نیازمندان خودشان عمل می کردند.

چرا دکتر شهریاری به مقام شهادت نائل شد؟

کسانی که به مراحل و جایگاه خاصی می رسند، به خاطر کارهای فوق العاده و شگفت انگیز نيست؛ کارهایی که آنها انجام می دهند، ما هم انجام می دهيم اما تفاوت در این است كه آنها در انجام کارهایشان دقت، اهمیت و با جان و دل کار کردن را لحاظ می کنند؛ یعنی وظیفه ای که به گردنشان گذاشته می شود را به نحو احسن به انجام می رسانند.

مثلا نمازی که ما فقط با خم و راست شدن مي خوانيم با نمازی که شهید شهریاری (نه بخاطر اینکه پدر من است) و حتی شهید علیمحمدی (به خاطر ارتباطی که این چند وقت با خانواده ایشان داشتیم) به جا مي آورند، بسیار متفاوت است.

در نحوه تدریس نيز استادی که با دقت به مباحث درسی رسیدگی می کند و تمام تلاش خود را برای بهتر ارائه کردن درس به کار می گيرد، با استادی که اوقات کلاس را به بیهودگی می گذراند، فرق می کند.

بنابراين کسانی که به درجات رفیعی مثل شهادت نائل می شوند، به خاطر انجام کارها از سر دلسوزی و انجام دادن تکلیف و وظیفه شان به نحو احسن است؛ در این زمینه نباید دنبال شگفتی و چیزهای عجیب بود.

آیا از زندگی دوران نوجوانی شهید شهریاری اطلاعاتی دارید؟

از قول اقوام شنیده ام که پدرم با تمام هم سن و سال های خود فرق می کرد؛ ایشان همیشه به خاطر ممتاز بودن در درس هایشان جایزه دریافت می کردند که باعث حسودی اطرافيان می شد و همیشه با او اختلاف داشتند.

وي به جاي انجام تکالیف ایام عید نوروز، چون تکرار آنها را (به دلیل تسلط بر دروس) بیهوده می دانست، به مطالعه مجلات و کتب علمی می پرداخت و آن ها را بررسی می کرد.

از صبح روز شهادت و اتفاقاتی که آن روز پیش آمد، بفرمایید؟

شاید در تصور کسانی که از این جریان اطلاع ندارند، روز خاصی جلوه کند، اما اين روز مثل روزهاي ديگر با کمال آرامش گذشت.

من صبح ها در دانشگاه کلاس داشتم و به دلیلی نزدیکی محل کار پدر با دانشگاه به همراه وي می رفتم. آن روز هم پدر به من گفت: با بنده به دانشگاه می آیی؟ در جواب گفتم: امروز کلاس ساعت 10 تشکیل می شود و با هم خداحافظی کردیم و آن اتفاق در ساعتی بعد افتاد.

متولد چه سالی هستید؟

متولد سال 71 و مشغول تحصیل در دانشگاه هستم.

اگر اكنون شهید شهریاری نظاره گر شما باشد، فکر می کنید در چه حالتي باشد؟

در حال لبخند زدن است، چون همیشه لبخند بر لبانش بود.