دانشگاه جایی برای پژوهش؟!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»- بهنام راهزانی؛  اگر از یک پشت کنکوری بپرسیم بزرگ­ترین آرزويت چیست، شاید محتمل­ترین پاسخ برای او قبولی در کنکور و ورود به دانشگاه باشد.

 

زمانی ما هم همانند اکثر کنکوری­ها، آرزويمان این بود که پا در دانشگاه بگذاریم و از فضای میز و تخته و معلم 12 سال تحصیلمان راحت شویم. اولین روزی که وارد دانشگاه شدیم به این گمان بوديم که دیگر فصلی نو در زندگی ما حادث شده است، ما آدم دیگری هستیم , ارج و قرب داریم؛ به قول دوستان بابا دانشجويیم مثلا!

 

اما هرچه گشتیم جز اینکه دیگر برای بیرون رفتن از کلاس نیاز به اجازه استاد نداشتیم؛ فرقی با دبیرستان و راهنمایی و دبیرستان ندیدیم! اوایل که ساختمان دانشکده مان هم شباهتی به دانشکده فنی و مهندسی و اصلا به دانشکده هم نداشت و گرچه ساختمان تغییر کرد، جو آموزشی همان است که بود.

 

انگار اصل علم و دانش در این دا­­نشگاه و اکثر دانشگاه های کشور ما به فراموشی سپرده شده است؛ استاد، همان معلم، جزوه همان دفتر و درس، همان درس.

 

 

دانشگاه های ما به قتلگاه استعدادهای کسانی بدل شده که آینده سازان این جامعه اند؛ آینده سازان؟! واژه آشنایی که همیشه از زبان مسئولان می شنویم اما چه سود که آینده ای که ما باید بسازیم با این شیوه دانشگاه داری که درکشور ما نهادینه شده است و با این نگرش به دانشجو و دانشگاه آینده چندان زیبایی نخواهد داشت.

 

مسئولان آموزشی کشور باید بدانند که دانشگاه­داری، نگه­داری مجموعه ای ساختمان ها نیست که افرادی به نام دانشجو می آیند و می روند؛ بلکه مدیریت ذخیره و قطب علمی کشور است که قصور در آن اگر خیانت نام نگیرد، بخشودنی نیست.

 

اساتید ما باید بدانند که وظیفه اصلی آنها تدریس سرفصل­های درسی نیست، بلکه پرورش نسلی است که سرفصل­های پيشرفت کشور را رقم می زنند.

 

دانشجوی ما باید تلاش کند تا به جایگاه اصلی خود در کاروان علمی کشور بپیوندد و پژوهش و پژوهش‌مداری را سرفصل کارهای خود کند.

 

به امید روزي که دانشگاه ما، دانشگاه ما باشد؛ نه دانش­کاه ما!