مصادیقی برای سعادت

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ در روایتی امام هشتم (ع) می‌فرماید: قلم حتمی تقدیر، بر اساس حقیقت کتابی که از جانب خداوند است، بر این امر جاری شده که سعادت برای شخصی است که ایمان آورده و تقوی پیشه كرده و شقاوت و بدبختی برای کسی است که تکذیب حق نموده و راه نافرمانی را در پیش گرفته است. (قرب الاسناد ص 208)

 

علی بن بابویه در کتاب فقه الرضا از آن بزرگوار نقل می کند که چند چیز از سعادتمندی شخص است؛ داشتن خانه ای وسیع ، داشتن دوستان زیاد و نهایت خوشبختی داشتن همسری است که با انسان هم عقیده و همراه باشد. (فقه الرضا ص 354)

 

همچنین از شیخ الائمه، امام جعفر صادق (ع) وارد شده که سه چیز از سعادت است: برخورداری از همسری موافق و هم عقیده و داشتن فرزندان نیکو و دیگر اینکه شخص رزق و روزی خویش را صبحگاهان و شامگاهان در شهر خود بدست بیاورد.

 

همان گونه که در احادیث، موارد و مصادیق و نمونه هایی برای سعادت برشمرده شده، دو دسته کلی قابل تقسیم است؛ اموری که مربوط به اعتقادات و اندیشه شخص است مانند ایمان داشتن به خدا و تقوا پیشه نمودن و صرف کردن عمر در راه خداوند و در مقابل، امور دیگری که ربطی به اعتقادات شخص نداشته و تنها بهرمندی از برخی نعمت های دنیوی را متذکر می شود.

 

ولی توجه به اینکه انسان دارای یک مرحله از زندگی یعنی دنیا بوده یا دارای مرحله دیگری از زندگی به نام آخرت است، در تفسیر و تعیین مفهوم سعادت نقش مهمی دارد و به یقین تعیين مصداق های سعادت بر همان اساس فرق خواهد كرد. 

 

از دیدگاه اسلام انسان دارای دو مرحله از زندگی است: مرحله اول دنیا و مرحله دیگر آخرت كه سعادت، در طولانی و ابدی بودن حضور در آخرت است که خداوند در قرآن کریم می فرماید: «و الآخره خیر و ابقی»(اعلی 17)

 

پس آنچه در یک فعل اخلاقی باید لحاظ شود، این است که آن فعل، انسان را به سعادت و رستگاری نزدیک کند و از آنجا که نیت انگیزه انجام عمل نیز در تحقق عمل اخلاقی نقش دارد، باید در رابطه با نیت و میزان آن در ارزش گذاری فعل اخلاقی توجه شود.