4 مورد از پایه‌های ایمان

 

کنون که سایه شمس الشموس بر سر ماست    سزد که بر سر خورشید سایه اندازیم

 

امام رضا (ع) در مقام بیان ارکان و پایه های ایمان می فرمایند: ایمان دارای چهار رکن است؛ توکل بر خداوند عزوجل، رضا به قضای الهی، تسلیم بودن در برابر دستورات الهی و سپردن کار خویش به خداوند

 

سپس امام فرمودند: هر گاه عبد صالح خداوند بگوید «افوض امری الی الله» کار خویش را به خداوند سپردم، خداوند او را از بدی های مکاران حفظ می كند. (قرب الاسناد ص208)

 

 

در این روایت امام رضا عليه السلام اولین رکن از ارکان ایمان را توکل به خدا دانسته اند كه توکل به معنای خود را ندیدن و امکانات خویش را هیچ پنداشتن است.  

 

فهم این مسئله که خود انسان و هر چه دارد از آن خداست و بدون اراده خداوند هیچ یک از اعمال اشخاص تاثیرگذار نخواهد بود، مهم است، ولی باید بفهمد که همیشه وظیفه او تهیه مقدمات و انجام کارهای لازم جهت تحقق اثر آن می باشد. 

 

 

و اما رکن دوم ایمان عبارت است از اینکه انسان بفهمد که در سلسله علل و معلولات و کارهایی که توسط انسان قابل پیش بینی است، رفتار و درخواست و اموری را که خداوند برای رشد انسان لحاظ کرده، چیست؟ و هر یک از حوادث در زندگی انسان به طور دقیق چه نقشی دارند؟ اینها اموری است که به راحتی قابل فهم نیست و تنها انسان باید این امر را باور داشته باشد.

 

خداوند حکیم و مهربانی که جز سعادت انسان را اراده نكرده، این حوادث را در زندگی وی ایجاد می کند و این به معنای رضایت به قضا و قدر الهی است. 

 

 

سومین و چهارمین ركن از ارکان ایمان علاوه بر دل سپردگی به قضا و قدر الهی و توکل بر خداوند باریتعالی، سرسپردگی و تسلیم محض شدن اوامر و دستورات الهی است.

 

تا آن به مرحله تفویض و واگذاری امور به خداوند می رسد که نه تنها اعمال خویش را نمی بیند، بلکه تمام اثرگذاری ها را تنها و تنها در فعل خداوند می بیند و این ارکان اگر در شخصی جمع شود، می توان گفت شخص از ایمان کامل برخوردار است و تمام اعمال و افکارش الهی مي باشد.