ابوتراب؛ شهید عدالت

 

كوفه ديد كه نيمه شب روي دست دو آقا 

با تمام غربتش شد 

تشيع جنازه مولا 

لا اله الا الله 

دوباره مي گفتن آروم 

كوفه شد مدينه و باز 

دفن مخفي يه مظلوم 

رخت سياه به تن بود

خونين دل حسن بود 

گريه كن سر قبر 

ارباب بي كفن بود

 

اصلا به روي خودمان نمي آوريم اين همه نقل و سند تاريخي را که مي گويند پيامبر در بستر بيماري قلم و کاغذ خواستند و آن يک نفر گفت هذيان مي گويد.

 

اصلا به روي خودمان نمي آوريم که نص صريح قرآن است که پيامبر (ص) «لا ينطق عن الهوي» است.

 

اصلا به روي خودمان نمي آوريم که علي (ع) غصه دار و نالان غسل مي داد پيکر ختمي مرتبت را و آقايان به شيوه اي کاملا دموکراتيک در حال فراموش کردن غدير بودند.

 

اصلا به روي خودمان نمي آوريم کوچه هاي مدينه دست هاي بسته علي را ديدند.

 

خيلي چيزهاي ديگر را هم به روي خودمان نمي آوريم... اما... آخر... .

 

وقتی گروهی از مدار ولایت خارج شوند، راهشان تیره و تار، دل و جانشان ظلمانی و عملشان تبهکارانه است؛ آن گونه که در خوارج نهروان دیدیم.

 

علی (ع) کشته نفاق و سفاهت و لجاجت خوارج شد و با شهادتش، جهان از «عدالت مجسم» محروم ماند.

 

علی (ع) شهید عدالت بود و امید محرومان و پناه مستضعفان؛ تجسم ایمان بود و تبلور مکتب، یار محمد (ص) بود و بازوی پرتوان اسلام.

 

قدیسی پاک بود که با خاکیان زیست و با محرومان همدلی داشت و زیباترین و دوست داشتنی ترین لقبش «ابوتراب» بود.

 

با نهروانیان و پیمان شکنان و متجاوزان جنگید تا جهل و فریب و بغی را سرکوب کند و با مشت حق بر دهان باطل بکوبد. او، حقیقت روشن دین و جلوه راستین مکتب بود.

 

نخستین شهید محراب که نقاب خون به چهره کشید و شولای شهادت و مرگ سرخ به بر کرد و مسجد کوفه را داغدار خود ساخت و تا ابد، جامه سیاه عزا بر کعبه مقدس پوشاند.

 

 

خون همیشه جوشان فرق مطهرش، سند حقانیت آن جاودانه مرد تاریخ بود. هنوز هم، غروب، رنگ غم و ماتم او را دارد و شب، سیه پوش سوگ علی (ع) است.

 

و هر شیعه هر کجا که باشد، در روز شهادت مولا، داغ یتیمی را احساس می کند. علی (ع) شهید شد تا شاهد همیشگی قسط و عدل باشد.

 

 

پيامبر (ص) فرمود: «براستي خداوند براي برادرم علي (ع) فضائل بي‏شماري قرار داده است که اگر کسي يکي از آن فضايل را از روي اعتقاد و اعتراف بيان نمايد، خداوند گناهان گذشته و آينده او را مي ‏بخشد. اگر کسي يکي از فضائل آن حضرت را بنويسد، تا هنگامي که آن نوشته باقي است، ملائکه براي او استغفار مي‏ کنند و اگر کسي يکي از فضائل آن حضرت را بشنود، خداوند همه گناهاني را که از راه گوش انجام داده است مي‏ بخشد و اگر کسي به نوشته‏اي درباره فضائل علي (ع) نگاه کند، خداوند تمام گناهاني که از راه چشم کرده است مي ‏پوشاند و از آن در مي‏ گذرد.»