قصه سنگرهای ساختگی کی تمام می‌شود؟

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»-بهاره مقدم؛ سالی یکی دوبار یاد برخی اتفاقات مهم می افتیم. سیصد و شصت و اندی روز سال را بی خیالیم و چهار پنج روزش را اختصاص می دهیم به عنوانی خاص!

 

مسئولین کشوری يازده ماه سال را در نزاع به سر می برند و هفته وحدت که می شود، دست در دست و گره در گره و روی به روی با هم نشست می گذارند که همه چیز آرام است و ما خیلی خوشبختیم و همین که هفته وحدت به هشتمین روز رسید، دوباره روز از نو و روزی از نو و ما می مانیم كه قسم حضرت عباس را باور کنیم یا دم خروس را؟!

 

یک سالِ تمام با نگاه های طلبکارانه مان خون به دل فرزندان سهمیه دار شهدا و جانبازان می کنیم و مکررا مدعی می شویم که این جنگ اگرچه خرابی های بسیار به بار آورد اما جماعت ایثارگران را به یک نان و نوایی رساند و آن وقت هفته دفاع مقدس که می شود کار فرهنگی را به اوج می رسانیم و به زعم خودمان! بنر می زنیم در ابعاد ده در بیست متر که «کربلای جبهه ها یادش بخیر» و «رفتیم تا آینده بماند» و... .

 

مدام کلیپ های دفاع مقدس پخش می کنیم و مسابقه پیامکی برگزار می کنیم و کنار در ورودی هر اداره ای با پنج شش تا گونی سنگر می زنیم و به قول خودمان سهم عمده ای در پاسداشت هفته دفاع مقدس داشته ایم!

 

غافل از آنکه هیچ نکرده ایم در ترویج فرهنگ ایثار و شهادت به نسل های بعد! هیچ نکرده ایم در برابر آنان که رفتند تا آینده شهید نشود... .

 

کی تمام می شود این قصه سنگرهای ساختگی هفته های دفاع مقدس و یک هفته چفیه بر دوش بودن و سرودهای حماسی پخش کردن؟ هنوز وقتش نرسیده که اصولی و اساسی برای دفاع مقدس کاری کنیم؟