اعتماد به نفس ملی؛ رونق‌بخش تولید ملی

 

معظم له همچنین تأکید کردند: «این اعتماد به نفس ملی، به برکت اسلام به وجود آمده است و به هر میزان که عمل به اسلام و احکام آن بیشتر باشد، اعتماد به نفس ملی افزایش خواهد یافت.»

 

بی شک اعتماد به نفس یکی از لوازم مهم رشد و موفقیت جامعه در هر عرصه ای، بویژه در عرصه تولید ملی است.

 

با این همه برای ما که مسلمان هستیم و اعتقاد به پروردگار متعال داریم، هر چیزی اگر بدون توکل به خدا و یاری جستن از او باشد، ابتر و ناقص است و نمی تواند ما را به سرمنزل مقصود که همانا سعادت و رستگاری است، برساند.

 

بعد از توکل بر خدا، مسئله اعتماد به نفس و تکیه بر توانایی های فرد مطرح می شود. در واقع اعتماد به نفس از این منظر مترادف است با ايمان و اعتماد به موفقيت هايي که انسان ها به جهت قدرت واستعدادی که خدا در وجودشان گذاشته می توانند در کارها به دست مي آورند.

 

از این رو اعتماد به نفس حقيقي آن است که اعتماد به توانايي خود براي انجام کارها داشته باشيم و در برابر سختی ها و مشکلات و موانعی که سر راه ما قرار می گیرد، خود را نباخته و مصمم و استوار به راهمان تا رسیدن به هدف ادامه دهیم.

 

اعتماد به نفس به عبارتی دیگر به معنای ديدن خود به عنوان فردي توانا و با کفايت است که می تواند بسیاری از غیرممکن ها را با یاری خداوند متعال به ممکن تبدیل سازد، کما اینکه رزمندگان ما در دوران هشت سال دفاع مقدس با کمترین امکانات موجود توانستند بر ارتش عراق که از سوی همه ابرقدرت ها حمایت و تجهیز می شد، پیروز شوند و نشان دهند که در سایه ایمان حقیقی دارای اعتماد به نفسی هستند که هیچ قدرت غیرالهی نمی تواند اراده و عزم آنها را متوقف کرده و شکست دهد.

 

امروز هم که کشور ما در وضعیت تحریم شدید اقتصادی قرار دارد، ما با توکل بر خدا و اعتماد به سرمایه ها و داشته های خود می توانیم بر مشکلات چیره شده و همان طور که رهبر معظم انقلاب فرمودند با تکیه بر اقتصاد مقاومتی و حمایت از تولید ملی و کار و سرمایه ایرانی، به جهانیان نشان دهیم که ایرانی مسلمان می تواند بدون تکیه بر ابرقدرت های جهانی در این کره خاکی، از بزرگترین و سخت ترین پیچ های تاریخی نیز به سلامت عبور کند.

 

البته در اینجا لازم است به یک نکته بسیار مهم توجه شود، آن هم این که یک معنای اعتماد به نفس می تواند این باشد که فرد، بدین بهانه دچار غرور و کبر شده و متوجه ایرادات و نقاط ضعف خود نشده یا وجود آن را در درون خود قبول نکند که بی شک این معنا و مفهوم مخالف آن چیزی است که آموزه های اسلامی به ما نشان داده اند.

 

در حقیقت این معنای اعتماد به نفس، یک نوع اعتماد کاذب است که می تواند فرد را در زندگی سرگردان و گمراه سازد؛ بی شک این اعتماد به نفس کاملاً متفاوت است با آن اعتماد به نفسی که از نگاه مولی الموحدین علی (ع)، بزرگترین سرمایه آدمی است.

 

این بیان گهربار امیربیان حاکی از این مسئله است که بدون اعتماد به نفس و البته قبل از آن توکل بر خدا و توسل بر ائمه اطهار (ع) نمی توان پله های موفقیت را طی کرد و لبخند پیروزی را بر لب نشاند.

 

البته در کنار اعتماد به نفس باید در برابر سختی ها و مشکلات، صبر و بردباری داشت و به راحتی میدان را خالی نکرد؛ در این باره مولای متقیان امام على(ع) می فرمایند: «هر گاه سختى چیزى باعث بیم و هراست شد، تو نیز در مقابل آن سخت و مقاوم شو که با تن دادن به سختى‏ها، مشکل بر تو آسان خواهد شد.»

 

نکته پایانی این نوشتار هم آن که اساساً نگاه اسلامی به مسئله اعتماد به نفس با نگاه غربی کاملاً متفاوت است؛ چرا که در روان شناسى غربی، اعتماد به نفس در مقابل توکل به خداست؛ به عبارت دیگر توکل به خدا به معناى اعتماد به خدا است، ولى اعتماد به نفس از ديدگاه روان شناسان غرب به معناى اعتماد به خود است و این اعتماد به نفس از نوع غربی، نتیجه اش چیزی نیست جز تبعیت از هوای نفس و مغرور شدن در برابر خواست و اراده الهی.