به امید چه کسی نشسته اید؟!

عوامل فوق‌الذکر به‌همراه تحریم نظامی، مشکلات ناشی از پاک‌سازی عوامل وابسته به رژیم سابق و خروج مستشاران خارجی، مجموعاً شرایط بسیار نامطلوبی را برای ارتش ایجاد کرد که امر تعمیر، نگهداری و تأمین قطعات مورد نیاز سامانه‌های موجود را با مشکل مواجه ساخت.

تیمسار منصور ستاری فرمانده نیروی هوایی که بیشترین همت خود را در راه خودکفایی، قطع وابستگی به خارج و ارتقاء توان نهاجا با تکیه بر دانش بومی گذاشت، در یکی از سخنرانی‌های خود می‌گوید: «ما خود باید با تلاش پیگیر، کارهای خود را انجام دهیم و نتیجه کارهایمان را هم به آیندگانی که بعد از ما می‌آیند منعکس کنیم تا راه را اشتباه نروند.»


ستاری که پیش از انقلاب اسلامی و در سال ۱۳۴۶ با پایان یافتن تحصیلات متوسطه و اخذ دیپلم وارد دانشکده افسری (دانشگاه افسری امام علی (ع) فعلی) شد و پس از پایان دوران آموزشی به درجه ستوان دومی نائل گشت. او سال ۱۳۵۰ برای گذراندن دوره عملی کنترل رادار راهی آمریکا شد و پس از یک سال به ایران بازگشت و به عنوان افسر رهگیر نیروی هوایی مشغول به‌کار شد.



او در همان یک سال توانست با کسب تجربه از دانشگاه آمریکایی ظرفیت تحقیقی و مطالعاتی خود را گسترش داده و با استفاده از «علوم راداری» در نشر و گسترش توسعه این هژمون برتر نظامی در داخل کشور نقش بسزایی را داشته باشد.

ستاری نماد باور و اقتدار ملی بود. او اگرچه قدرت نظامی کشورهای غربی را از نزدیک دیده بود و خود در آنجا تحصیل می‌کرد، ولی هرگز تحت تاثیر قدرت آن کشور‌ها قرار نگرفت. ستاری در یکی از سخنرانی‌های خود در جمع کادر نظامی ارتش جمهوری اسلامی ایران می‌گوید: «ما باید این واقعیت را بپذیریم که در یک مرحله‌ای قرار گرفته ایم که دیگر امریکایی و انگلیسی نمی‌آید برای ما کار کند، پس به امید چه کسی نشسته ایم؟»

پایان پیام/