گداي علي بن موسي الرضايم

وقتي به طوس جا به كنار تو مي كنم

احساس وصل حق به جوار تو مي كنم

بين خلق از همه با آبروترم

چون كسب آبرو ز غبار تو مي كنم

يك حج به نامه عملم ثبت مي شود

با هر قدم كه رو به ديار تو مي كنم

بر يازده امام چو دلتنگ مي شوم

مي آيم و طواف مزار تو مي كنم

با اشك خجلت آمده ام در حريم تو

اين است گوهري كه نثار تو مي كنم

كعبه دلم شده صحن و سراي امام رضا

مي زنم بوسه به پاي زوارت امام رضا

دوست دارم وقتي كه جان مي آيد به گودي گلو

بميرم گوشه ايوان طلايت امام رضا

دوست دارم روز قيامت كه ميشه ببينمت

هي نگاه كنم به اون قد و بالات امام رضا

دوست دارم موقع مرگم تو بياي به ديدنم

صورتم رو بزارم رو خاك پات امام رضا

خوش به حال او كه الان مشغول زيارت

سر گذاشته به ضريح با صفات امام رضا

چه غم گر گنهكار و نامه سياهم

علي بن موسي الرضا داده راهم

همه روي گردانده بودند از من

رضا كرد با چشم رحمت نگاهم

به جز دامن آل عصمت نگيرم

به غير از رضاي رضا را نخواهم

اگر خوار بودم اگر پست بودم

رضا داد قدرم، رضا داد جاهم

گداي گداي گداي گدايم

گداي علي بن موسي الرضايم

/انتهاي پيام/