دانشگاه پس از جنگ

اگر دانشگاه فقط دانشکده و کلاس درس بود، جنگ با تعمیر چند ساختمان تمام می‌شد. اما وقتی دانشگاه هدف قرار می‌گیرد، یعنی دانش، نیروی انسانی و فناوری کشور هدف گرفته شده است. حالا سؤال فقط این نیست که چه چیزی را باید تعمیر کرد؛ بلکه این است که دانشگاه پس از جنگ چگونه می‌تواند قدرت علمی و انسانی ایران را قوی‌تر از قبل بسازد.

اما دانشجو که مدعی داشتن یک روحیه‌ی حقیقت‌جو، آینده‌ساز و مسئول است در این روزگار پر حادثه بیش از پیش باید به فردا بیاندیشد؛ به عصر پساجنگ!

دانشگاهی که علمش از متن جامعه جدا نشده باشد، نیازی به نسخه پساجنگی ندارد. چنین دانشگاهی در تمام زمان‌ها به وظیفه‌اش آگاه است. پس کافی‌است درتکاپوی بازگرداندن دانشگاه به اصالت آن باشیم!