گزارش|
جشنواره ونیز امسال یک تناقض قابل تأمل را پیش چشم سینمای ایران گذاشت؛ از یک سو، یک فیلم درباره غزه نزدیک به ۲۵ دقیقه تشویق میشود و پرچم فلسطین در سالن به اهتزاز درمیآید، از سوی دیگر، بخشی از سینمای فارسیزبان حاضر در جشنواره، درگیر نمایش فردی، ژست و فرش قرمز است. مسئله فقط رفتار چند بازیگر نیست؛ پرسش بزرگتر این است که چه کسی قرار است در جشنوارههای جهانی با نام ایران سخن بگوید؟
کد خبر: ۱۴۵۳۹۰۶ تاریخ انتشار : ۱۴۰۵/۰۶/۲۱
