فقدان رهبری از کاستی‌های انقلاب مصر است

به گزارش خبرنگار «خبرگزاری دانشجو» از مشهد، رضا عابدی گنابادی در مقاله خود با عنوان «چه کسانی بر معترضان مصری فرمان می‌رانند؟» با اشاره به سرانجام سه دهه دیکتاتوری حسنی مبارک آورده است: در این میان سوال اصلی که بدان پاسخ درخوری داده نشد این بود که واقعاً چه کسی و یا چه گروهی فرمان مدیریت جوانان مصری را در قاهره در دست داشت؟ گروهی در پاسخ به این پرسش اخوان المسلمین را به عنوان قدیمی ترین و سازمان دهی شده ترین گروه در این کشور به عنوان طراح اعتراض ها بر علیه رژیم مبارک ذکر می کنند.

 

 

این گروه که بیشتر اسلام گرایان را در بر می گیرد، به علت علایق ایدئولوژیک به جریان اخوان به عنوان سنگ بنای جریان های اسلام گرا در سطح جهان اسلام، به دنبال نشان دادن این گروه به عنوان رهبر معترضان در میدان التحریر هستند.

 

این گروه با استناد به قدرت مذهبي در جامعه مصر با نگرشی ضد سکولاریستی هدف جوانان مصری را احیای اسلام سیاسی ذکر می کردند.

 

گرچه نگرش فوق تا حد زیادی با نگاه به طیف عمدتا مذهبی تر مخالفان مبارک در میدان التحریر و انتخاب شعارهای اسلامی چون الله اکبر و اقامه نماز جماعت صحیح به نظر می رسد، اما این نگرش نگاهی جامع به نظر نمی رسد.

 

در نگاهی دیگر کشورهای غربی و گروه های سکولار مصری و عرب با احساس خطر از قدرت گیری گروه اخوان المسلمین با تشدید نگرانی ها در سطح افکار عمومی از قدرت گیری اسلام گرایان پس از مبارک سعی در بزرگنمایی نقش افرادی چون عمر موسی، احزاب لیبرالی چون الوفد و بویژه محمد البرادعی داشتند و در این میان حتی بر روی عمر سلیمان نیز حساب ویژه ای باز می کردند.

 

 

این مقاله می افزاید: واقعیت های جاری در مصر چندان با این نگرش همخوانی ندارد؛ گرچه که وجود پایگاه هایی برای این افراد در میان قشر روشنفکر و نخبه و البته غرب گرا جامعه مصر برای این طیف نقطه ای امیدوار کننده محسوب می شد؛ اما عدم وجود پایگاه وسیع مردمی البرادعی و عمر موسی در میان توده های مردم و دوری طولانی مدت این افراد از فضای جامعه مصر این نگاه را به هیچ عنوان با واقعیات مصر همخوان قرار نداده است.

 

 

در این مقاله با اشاره بر سه ضلع رهبری (عمدتاً کاریزماتیک)، ایدئولوژی جانشین به جای حکومت حاکم و بسیج توده ها در جهت اهداف انقلاب بیان كرده است: در مصر گرچه عده ای از رسانه های مخالف جمهوری اسلامی چون بی بی سی فارسی این انقلاب را عظیم تر از انقلاب فوریه 1979 ایران ذکر کردند؛ اما فقدان رهبری و مدل جانشین حکومت پس از مبارک از کاستی های انقلاب مصر به نسبت حرکت امام خمینی (ره) در ایران محسوب می شود.

 

با لحاظ قرار دادن این نکات بویژه نکته بالا، باید بيان کرد که گرچه اخوان المسلمین را به لحاظ نفوذ در مصر در روند تحولات انقلاب نمی توان نادیده گرفت؛ اما اخوان بارها اثبات کرده است که به علت دو دستگی نیروهای جوان و قدیمی تر و ابهام اساسنامه برای دخالت در سیاست از حرکات انقلابی اجتناب ورزیده است.

 

سرکوب سازمان دهی شده و تبلیغات طولانی مدت غرب، ناصر، سادات و بویژه مبارک نیز از جمله عللی است که قدرت عمل اخوان را در مدیریت معترضان محدود کرده بود.

 

 

عدم توجه جوانان معترض در میدان آزادی قاهره به مذاکرات میان اخوان المسلمین و البرادعی با عمر سلیمان حکایت از فرمان برداری معترضان از جوانانی دارد که به نسبت فعالین شناخته شده جامعه مصر برداشت سیاسی تری از اسلام را مد نظر قرار داده اند.

 

برداشتی که شعارهای ضد اسرائیلی و آمریکایی را با گرایش های ملی گرایانه برای پایان حقارت 33 ساله کشورشان سرلوحه خود قرار داده اند.

 

 

این جوانان شکست راهکارهای دنیاگرایانه رژیم مبارک و ناکامی ملی گرایی غیر دینی ناصر در برابر دشمن خارجی را نشانه ای از ناکامی رهیافت های وارداتی در حل مشکلات جامعه خود می دانند.

 

امروز دنیای غرب با جوانانی مواجه است که باوجود آنکه تحصیل کرده مدارس به سبک غربی هستند، اما لزوما به راهکارهای غربی برای مدیریت جامعه خود ایمان ندارند./انتهاي پيام/