پروانه دلم باز هم بی تاب است

گروه فرهنگي «خبرگزاری دانشجو» - زهرا منصورنیا؛ باز هم در آستانه آدینه ای دیگر پروانه دلم تاب ندارد و در تاریکی به دنبال روشنایی وجودت می گردد ای یوسف زهرا.

 

بیا که نورهای مصنوعی کدر گرداگرد جهان را گرفته اند و پروانه های جوان وجود آدمی به اشتباه به گمان حضور تو سوخته اند.

 

در آستانه آدینه ای دیگر در ماه میلاد نورانیت به کدامین گل معطر امامت قسمت دهم که چشمان کور ما را به شفافیت حضورت روشن گردانی؟ به جان حسین یا سجاد یا علی اکبر و ابوالفضل یا..؟ روزهای گرم و سرد از راه مي رسند بی تو چشم به راهت هستم.

 

در انتظار تو چشم های اميدم زخم فراق برداشته و دلم از تازه ها كهنه شده است، آقای من در آستانه هستیم، مانند آفتاب لب بام تا به كي دل خوش كنم بي تو؟ آقا جان وعده وعيدها، دلتنگي مرا به نظاره نشسته اند.

 

نمی دانم آقاجان، نمی دانم برای ظهورت، برای آمدنت چه کرده ام اشک های داغم هر روز می گویند که بخوان الهم عجل لولیک الفرج.

 

آقاجانم بیا تا دنیا از ته دل بعد از این همه رنج ودرد و غربت بخندد.

 

بیا به خاطر وسعت پاک قلب های یاران بی ریایت نه من، بیا.

 

ذهن دنیا دچار کسوف شده است خورشید وجودت را می طلبد آدینه پر اضطراب من.!/انتهاي پيام/