امام سجاد (ع)؛ پیشوای ساجدين

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، امیرحسین جعفری؛  چهارمین اختر فروزان آسمان امامت و ولایت، حضرت علی بن الحسین علیه السلام معروف به سجاد، نمادی از کمالات و ارزش های انسانی، زینت بندگان پاک سیرت و پیام آور کربلا بود.

 

فزونی عبادت و نیایش امام چهارم (ع) در پیشگاه خدا به حدی بود که آن حضرت به سرور و زینت بخش عبادت کنندگان (سید العابدین، زین العابدین) و بسیار سجده کننده (سجاد) ملقب گشت.

 

ابن عباس در این باره از رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم روایت می کند که فرمود: «هر گاه روز قیامت شود، ندا دهنده ای در میان جمع اهل محشر ندا می دهد که مایه زینت عابدان کجاست. در آن هنگام، فرزندم، علی بن الحسین با کمال سرفرازی و سربلندی در محشر ظاهر می شود و میان صفوف حرکت می کند.»

 

امام باقر (ع) از زیادی سجده پدرش حکایت می کنند و مى فرمايند: پدرم هيچ نعمتى را به ياد نمى آورد مگر اين كه با ياد كرد آن به درگاه خداوند سجده مى برد، هنگام قرائت قرآن چون به آيه هاى سجده مى رسيد و نيز به وقت خطر و احتمال رخداد حادثه اى ناگوار و همچنين پايان نمازهاى فريضه، و يا هر زمان كه موفق مى شد خدمتى انجام دهد و ميان دو مؤمن را اصلاح كند، سر به سجده مى نهاد و بر درگاه خداوندى سپاس مى كرد.

 

يكى از خدمتكاران آن حضرت، امام را چنين ياد مى كند: «روزى مولايم به سوى صحرا رفت و من همراه وى بودم، در گوشه اى از صحرا به عبادت پرداخت، به هنگام سجده سر را بر سنگ هاى زبر و درشت مى نهاد و با گريه و تضرع، ياد خدا مى كرد. سعى كردم تا آنچه حضرت مى گويد بشنوم، آن روز شمردم كه امام در سجده خويش 1000مرتبه گفت: لا اله الله حقا حقا، لا اله الا الله تعبدا و رقا، لا اله الا الله ايمانا و تصديقا. چون امام سر از سجده برداشت، صورت و محاسنش به اشك هايش آغشته بود.

 

یوسف بن اسباط مى‌گوید، پدرم گفت: نیمه‌هاى شب به مسجد رفتم، جوانى را كه به سجده افتاده بود دیدم كه چنین با خدا راز و نیاز مى‌كرد: «سَجَدَ وَجهى مُتِعَفراً فى التُرابِ لِخالقى و حق له؛ صورتم خاك آلود، براى آفریدگارم سجده كرد كه خداوند سزاوار سجده است.» به محضرش رفتم، دریافتم امام سجاد علیه السلام است، صبر كردم تا هوا روشن شد، به نزد ایشان رفتم و عرض كردم: اى فرزند پیامبر! چرا آن همه به خود زحمت مى‌دهى با این كه خداوند تو را برترى بخشیده و تو در پیشگاه خدا مقام بسیار ارجمندى دارى؟ او با شنیدن این سخن منقلب شده و گریه كرد و فرمود: پیامبر صلی الله علیه و آله فرمود: هنگامى كه روز قیامت برپا گردد هر چشمى جز چهار چشم گریان است: 1- چشمى كه از خوف خدا بگرید؛ 2- چشمى كه در راه (جهاد) براى خدا نابینا شده باشد؛ 3- چشمى كه از حرام‌هاى خدا پوشیده شده باشد؛ 4- چشمى كه شب تا صبح در حال سجده بیدار باشد./انتهاي پيام/